Alma Hilaj është një nga emrat që pritet të ketë një rol të rëndësishëm te Shqipëria e femrave në përballjen e madhe ndaj Uellsit në “play-off”-in kualifikues për Kupën e Botës 2027. E lindur në Shkodër në vitin 2000, Hilaj do të ketë një sfidë të veçantë në qytetin e saj të lindjes, pasi më 9 tetor Shqipëria do të presë Uellsin në stadiumin “Loro Boriçi”. Përballja është e vlefshme për gjysmëfinalen e “play-off”-it evropian dhe për kuqezinjtë përfaqëson një mundësi të madhe për të bërë një tjetër hap drejt ëndrrës së Botërorit.
Hilaj është një lojtare që mund të përshtatet në disa pozicione. Me fanellën e Kombëtares shqiptare ajo aktivizohet kryesisht si qendërmbrojtëse, ndërsa te Genoa në Serie B Femminile luan në mesfushë, përpara repartit difensiv. Ky rol i jep asaj më shumë kontakt me topin dhe mundësinë për të organizuar lojën. Për Hilajn, objektivat janë të qarta: të ndihmojë Genoan të rikthehet në Serie A dhe të japë maksimumin me Shqipërinë ndaj Uellsit. Pas ndeshjes së parë në Shkodër, sfida e kthimit do të luhet më 13 tetor në Llanelli. Fituesja do të përballet në finale me Norvegjinë ose Rumaninë në muajin dhjetor. Ndërkohë Alma Hilaj ka dhënë një intervistë në FIFA, ku ka treguar ëndrrën e madhe për Botërorin me Shqipërinë.
FIFA: Cili është mentaliteti juaj para ndeshjes së “play-off”-it kundër Uellsit?
Alma Hilaj: Është një arritje e madhe për ne [që jemi këtu]. Jemi të lumtura që kemi marrë pjesë në këto kualifikuese dhe, meqenëse nuk e kemi arritur kurrë më parë këtë fazë, tani thjesht duhet ta shijojmë këtë rrugëtim me qetësi dhe lumturi. E kemi arritur objektivin tonë minimal dhe tani na mbetet vetëm të japim maksimumin në këto dy ndeshje.
Ju mundët Malin e Zi dhe barazuat me Republikën Çeke gjatë fazës kualifikuese. Cili ishte forca juaj kryesore në ato ndeshje?
Jemi një grup vërtet i mirë. Luajmë së bashku prej disa vitesh dhe e njohim shumë mirë njëra-tjetrën. Kemi cilësi të shkëlqyera, pavarësisht disa dobësive. Luajtëm futboll të shkëlqyer në ato dy ndeshje, veçanërisht kundër Malit të Zi. Mund të kishim bërë pak më shumë kundër Republikës Çeke, pasi sigurisht që nuk na mungon cilësia, por ka ndeshje kur nuk arrin të shfaqësh nivelin tënd më të lartë. Në përgjithësi, jemi një ekip më i fortë se Mali i Zi, gjë që padyshim na ndihmon.
Jeni përballur tashmë dy herë me Uellsin në eliminatoret e Europianit dhe keni humbur në të dyja rastet. Çfarë mësime keni nxjerrë nga ato ndeshje?
Ka një ndryshim të madh mes nesh dhe atyre, si në nivel kombëtareje ashtu edhe si grup. Si në letër, ashtu edhe në fushë, ata kanë treguar se janë më të fortë. Ndeshja e parë në Uells shkoi keq për ne; ishte disi një katastrofë, por në të dytën bëmë më mirë. Është e vërtetë që humbëm edhe atë, por na mungonin disa lojtare për shkak të dëmtimeve dhe arsyeve të tjera. Mund të kishim bërë më shumë nëse do të ishim me formacion të plotë.
Uellsi është një skuadër e fortë dhe është përmirësuar ndjeshëm ndër vite. Kur pamë shortin, nuk dinim çfarë të prisnim, pasi kishte edhe skuadra të tjera të forta në garë, si Portugalia. Megjithatë, mendoj se fakti që jemi përballur tashmë me ta dhe e kemi testuar veten kundër tyre, është në avantazhin tonë.
Si do ta përshkruanit marrëdhënien tuaj me trajnerin Armir Grimaj, i cili drejton kombëtaren e femrave që nga viti 2016?
Njihemi prej shumë vitesh. Për sa i përket futbollit, ai është ndoshta personi që më njeh më së miri, që kur isha 16 vjeçe. Jemi gjithashtu nga i njëjti qytet. Ai ka pasur gjithmonë shumë besim te grupi dhe te unë në veçanti, madje edhe në periudhat kur nuk luaja aq shumë për klubin tim ose kur gjërat nuk po shkonin veçanërisht mirë për mua. Ai ka besuar gjithmonë tek unë, duke e bërë të qartë se, për të, ka rëndësi vetëm mendimi i tij dhe jo i ndonjë tjetri. Ajo mbështetje na ka ndihmuar të gjithave të rritemi. Ai i njeh shumë prej nesh prej kohësh dhe di si ta menaxhojë grupin në mënyrën më të mirë të mundshme.
Shqipëria nuk është kualifikuar kurrë në Kupën e Botës për femra. Çfarë do të nënkuptonte arritja atje për ekipin dhe për vendin në tërësi?
Do të ishte një ëndërr e bërë realitet. Kualifikimi në Kupën e Botës përfaqëson kulmin e karrierës së çdo lojtareje. Për federatën tonë, një arritje e tillë do t’i mundësonte gjithë sportit të hidhte një hap përpara. Këtë e kemi parë me rritjen e futbollit të femrave në nivel global pas edicioneve të fundit të Kupës së Botës, dhe kjo është vënë re edhe te kombëtarja italiane. Kemi ende shumë hapësirë ??për t’u përmirësuar; jemi një komb i vogël në futboll dhe kemi shumë punë për të bërë, por një arritje e tillë do të ishte transformuese.
Ti luan në Itali prej disa vitesh tashmë; si ka kontribuar futbolli italian në zhvillimin tënd si lojtare?
Nuk mendoja shumë për këtë kur isha 16 vjeçe. E shtyrë nga pasioni që kam pasur që në fëmijëri, thjesht doja të vija këtu dhe të jepja maksimumin. Kam mësuar shumë nga trajnerët dhe shoqet e ndryshme të skuadrës me të cilat kam punuar. Në Itali i kushtohet një rëndësi e madhe aspektit taktik të lojës, fushë në të cilën kam vënë re një ndryshim të madh krahasuar me vendet e tjera. E kam ndjekur me vëmendje Italinë në Kupën e Botës për femra. Ishte kënaqësi të shihja në fushë lojtare me të cilat kisha ndarë dhomat e zhveshjes ose me të cilat isha përballur si kundërshtare.