Në mënyrë krejt të papritur, San Paolo, zyrtarizoi firmën me ish-mbrojtësin e Atletiko Madrid Huanfran. 34-vjeçari kishte arritur një akord paraprak me një skuadër amerikane, por oferta e Sao Paolos bëri që spanjolli të ndryshonte destinacion.

São Paulo será #LaCasaDeJuan até dezembro de 2020 ??

Saiba mais: https://t.co/GI2j0illXN pic.twitter.com/o6nZp23upr

— São Paulo FC (@SaoPauloFC) August 3, 2019

Kampionati brazilian ose siç njihet ndryshe “Brasileirao” ka zhvilluar deri më tani 12 jave dhe Sao Paolo ndodhet në vendin e pestë tetë pikë larg kryesuesve dhe kampionëve në fuqi të Palmeiras.

Krahas Dani Alvesh dhe Huanfran, Sao Paolo ka në kontingjentin e saj lojtarë të tjerë me emër si sulmuesi i njohur Aleksandre Pato, ish-mesfushori i Lacios dhe Juventusit, Hernanes.

Ylli brazilian, tashmë 36 vjeç, ka vendosur të kthehet në shtëpi, sepse ka firmosur kontratë 3-vjeçare me Sao Paulo.

Prej shumë vitesh në Europë, Dani Alvesh ka fituar gjithçka, nga Barcelona deri te PSG, ku luajti dy vitet e fundit.

Këtë verë braziliani, i cili ka fituar 40 trofe në karrierë, shpresonte të kthehej te Barcelona, por klubi katalan nuk e preferoi për shkak të moshës.

Tani Dani Alvesh kthehet në atdhe, ku do të luajë për 3 vitet e ardhshme dhe do të tentojë triumfin në kampionatin brazilian, ku nuk ka fituar kurrë trofe.

“For my country, for my people. For my beloved club.” @DaniAlvesD2 is here until 2022! ???? pic.twitter.com/10kLLLOrDI

— São Paulo FC (@SaoPauloFC_eng) August 1, 2019

Lista e klubeve të interesuara për 36-vjeçarin është e gjatë. “As” raporton se kandidat kryesor për të siguruar shërbimet e mbrojtësit të djathtë është Arsenali. Edhe Interi me Atletiko Madrid e pëlqejnë shumë, por Dani Alvesh mund të zgjedhë emocionet e Premier Ligës.

Unai Emeri i ka kërkuar drejtuesve të nisin negociatat me lojtarin më fitues në historinë e futbollit (40 trofe) dhe të përgatisin sa më shpejt një ofertë zyrtare në drejtim të tij. Braziliani nuk e ka fshehur kurrë dëshirën për të luajtur në kampionatin anglez dhe ky mund të jetë momenti i duhur për ta bërë diçka të tillë.

Shumë veta e quajnë egoizëm, por Dani Alvesh nuk e ka aspak këtë mendim. Ai e sheh si gjënë e duhur. Mendon se skuadrat duhet të punojnë për lojtarë si Ronaldo, Mesi apo Nejmar. Përmend rastin e argjentinasit, ku thotë se me të në fushë nuk mund të bëjë asgjë tjetër përveçse të pasojë sepse “pleshti” i bën të gjitha vetë.

“Skuadrat luajnë për Mesin dhe Ronaldon. Kjo gjë duhet të ndodhë edhe me Nejmar. Ata janë lojtarë të ndryshëm. Sa më shumë t’i shërbejë ekipi, ata aq më shumë përgjigjen me gola. Ky nuk është aspak egoizëm. Për shembull, unë e bëja këtë me Mesin. Me të skuadër, nuk bëja asgjë përveçse pasoja topin. Ai driblonte, ai dukej, ai shënonte”, u shpreh 36-vjeçari.

“Një mik nuk ka gjithmonë të drejtë vetëm për shkak se është një i tillë. Mesi mund ta ketë thënë atë në moment nxehtësie, por unë përsëri nuk pajtohem me fjalët e tij. Së pari, sipas mendimit tim ai ka treguar mungesë respekti ndaj një institucioni si Seleçao.”

“Së dyti, ai nuk ka respektuar ato profesionistë, që lënë gjithë ato gjëra pas për të qenë aty, duke luftuar për ëndrrën e tyre. Unë nuk jam ai shok që tregon gjithmonë të vërtetën kur është e duhur për të. Mendoj se Mesi gaboi kur foli në këtë mënyrë”, deklaroi Dani Alvesh.

36-vjeçari dëshiron me çdo kusht trofeun për të festuar me tifozët e shumtë dhe është gati të provojë një aventurë të re në karrierë. Dëshira e madhe është rikthimi te Barcelona, ndërkohë që ka marrë një ofertë interesante. Interi e kërkon për krahun e djathtë të mbrojtjes.

“UOL” raporton nga Brazili se kjo ofertë e intrigon Dani Alvesh. Rroga dhe kohëzgjatja nuk bëhen të ditura, por plotësojnë kushtet e anësorit të krahut. Lojtari po mendohet dhe do të rikthejë shumë shpejt përgjigje.

Edhe Diego Simeone e dëshiron tek Atletiko dhe po përgatit ofertën e duhur për të bindur kapitenin e Brazilit. Nëse pranon propozimin e Interit, Dani Alvesh do të rikthehej në Serie A pas dy vitesh, kohë kur la Juventusin për t’u transferuar te PSG.

Mbi të gjitha për arbitrin e ndeshjes. Vetë Leo Mesi, një personazh i cili nuk merret pothuajse kurrë me gjykimin, shpërtheu në akuza të rënda kundrejt arbitrit kryesor, i cili i mohoi dy penallti të pastra kombëtares “albiceleste”.

Në mbrojtje të ish-shokut të skuadrës te Barcelona ka dalë Dani Alvesh. Kapiteni i Brazilit pranoi në një farë mënyre gabimet e trupës së arbitrave.

“Arbitri ishte më i nervozuar se ne, unë e kuptoj Leon. Kur Brazili humbet, humbasim të gjithë bashkë. Ndryshon puna me Argjentinën. Kur ata humbasin, duket sikur humbet vetëm Mesi. Ata kishin shanset e tyre për të shënuar, por fati ishte me ne. Tani na mbetet edhe një betejë për të fituar trofeun”, përfundon Dani Alvesh, i cili ka luajtur dhe fituat shumë me Leo Mesin tek ekipi i Barcelonës.

Lajmi u bë publik nga PSG, që deklaron me anë të një komunikate se klubi dhe lojtari brazilian kanë vendosur të mos rinovojnë kontratën midis tyre.

36-vjeçari u transferua te PSG në korrik të vitit 2017, duke ardhur si një lojtar i lirë nga Juventusi. Dani Alvesh fitoi dy kampionate, një Kupë France dhe një Kupë Lige me ekipin francez.

E ardhmja e tij mund të jetë Premier Liga ose Barcelona, aty ku kaloi vitet më të bukura të karrierës dhe fitoi çdo trofe të mundshëm.

Paris Saint-Germain thanks @DaniAlvesD2 for his two seasons at the club

? https://t.co/H4pSDkrUsy pic.twitter.com/589P0rPEgY

— Paris Saint-Germain (@PSG_English) June 23, 2019

Mbrëmjen e kaluar ka ardhur dhe vendimi në lidhje me fjalët mistërioze që Tite përdori në konferencë. Nejmar Zhunior nuk do të jetë më kapiteni i kombëtares së Brazilit. Ky vendim duket se ka ardhur pas incidenteve të ndodhura në finalen e Kupës ndaj Renës, ku Nejmar u kap me një nga tifozët kundërshtar.Kapiteni i ri i Brazilit do të jetë Dani Alvesh, i cili do të marrë shiritin që në sfidat miqësore në kuadër të “Copa America” dhe më pas gjatë gjithë kompeticionit. Ende nuk ka pasur një reagim nga Nejmar, por duket se te Brazili ka shpërthyer një çështje.

Në minutën e 13-të i rikthyeri Nejmar ekzekutoi një goditje dënimi dhe Dani Alvesh shënoi golin e parë të takimit, me një bombë nga distanca!

Neymar pra Dani Alves! QUE GOLAÇO! pic.twitter.com/YhSsoUKenL

— Zero a Zero (@ZER0aZER0) April 27, 2019

Braziliani është tashmë lojtari më i suksesshëm në historinë e futbollit për sa i përket trofeve. Mbrojtësi festoi një natë më parë trofeun e 42-të në karrierën e tij, më shumë se kushdo në historinë e futbollit.
Alvesh e ndante vendin e parë me egjiptianin Hosam Hasan, i cili kishte koleksionuar plot 41 trofe, por tashmë braziliani është i vetëm në krye. Gjithashtu, mbrojtësi ka mundësinë që të shkojë në 43 këtë sezon, pasi PSG është në lojë edhe për Kupën e Francës.

Në një kohë që mbetet temë dite lufta mes klubit dhe mesfushorit Adrien Rabiot, i pezulluar për faktin se ka refuzuar rinovimin, tashmë del në dritë edhe një çështje e re.

Sipas spanjolles “AS”, Nejmar është grindur keq me presidentin Naser Al-Kelaifi dhe arsyeja është Dani Alvesh.

Veterani brazilian, tashmë 35 vjeç, ka kontratë deri në qershor të këtij viti dhe PSG i ka ofruar rinovim vetëm për një vit, me pagën që do të varet nga numri i ndeshjeve që mbrojtësi do të luajë.

Kjo gjë e ka zhgënjyer pa masë ish-yllin e Barcelonës, i cili ka refuzuar dhe kërcënon me largim.

Kjo ka bërë që Nejmar t’i kërkojë klubit zgjidhje të menjëhershme, pasi Dani Alvesh duhet të qëndrojë në Paris, sa për cilësitë e tij, ashtu edhe për faktin se Nejmar kërkon të jetë i rrethuar nga miq dhe bashkëkombës.

Edhe trajneri Tomas Tuhel është në një linjë me Nejmar, sipas “AS”, duke i theksuar presidentit Al Kelaifi rëndësinë e Alvesh në fushë, por edhe në dhomat e zhveshjes.

Kontrata e 35-vjeçarit skadon në fund të këtij sezoni dhe duket se drejtuesit e PSG-së janë të bindur për ta mbajtur mbrojtësin në ekip, të paktën edhe për një vit tjetër. Siç është raportuar së fundmi nga mediat në Francë, Dani Alvesh ka marrë një ofertë për rinovimin e kontratës.

Gjithçka pritet të zyrtarizohet në ditët e ardhshme, me brazilianin që do të hedhë të zezën mbi të bardhë, edhe pse ka ende diskutime, sepse Alvesh kërkon rinovim për 2 sezone. 35-vjeçari vijon të konfirmohet që mund të luajë në nivele të larta, pavarësisht moshës së madhe që ka.

41-vjeçarit italian i përfundon kontrata me PSG në fund të këtij sezoni dhe nuk dihet akoma se çfarë do të ndodhë në të ardhmen.

Sipas “L’Equipe”, PSG po mendon t’i japë prioritet lojtarëve të rinj në moshë. Klubi nuk ka ndërmend t’i ofrojë rinovim emrave si: Bufon, Dani Alvesh, Edinson Kavani dhe Tiago Silva.

Eliminimi i papritur kundër Mançester Junajtid në Champions ka bërë që drejtuesit e kampionëve të Francës të zgjedhin një tjetër rrugë për të ardhmen, duke ulur moshën mesatare të ekipit.

Tani mbrojtësi i krahut është 35 vjeç (në maj mbush 36), moshë kjo ky shumica e futbollistë varin këpucët, por jo Alvesh, ai nuk është një futbollist normal dhe këtë e treguar për vite me radhë.

Në një intervistë për medien spanjolle “SPORT”, braziliani tregon se është një lojtar me ambicie të pamasë, pasi synon që të jetë pjesë e Botërorit “Katar 2022”, edhe pse gjatë kohës së atij eventi Alvesh do të jetë 39 vjeç.

“Dua të shkoj në Botërorin e vitit 2022. Jam unë ai që vendos se kur do t’i jap fund. Nëse je i disiplinuar dhe punëtor gjatë të gjithë kohës mund të luash sa të duash. Rinovim me PSG-në? Sigurisht që do të thosha po ta kisha vetë në dorë, por kjo nuk varet nga unë”, përfundoi Alvesh.

Një video e postuar nga “90min” në faqen e tyre zyrtare në “Facebook”, ka plasur ironia pas çmimeve “Oscar”, duke thënë se aktorët e vërtetë janë disa futbollistë. Video e publikuar ka ironizuar jo pak me disa futbollistë: Për simulimet e tyre në fushën e lojës dhe për veshjet qesharake që zgjedhin në evenimente gala.

Sipas së përditshmes franceze “Le Parisien” drejtuesit e kampionëve të Francës kanë vendosur që këtë javë të vendosin për të ardhmen e lojtarit, kontrata e të cilit mbaron në fund të këtij sezoni.

Drejtori sportiv i PSG-së Antero Henrike dëshiron t’i ofrojë një rinovim 1-vjeçar brazilianit, por me përgjysmimin e rrogës aktuale, pasi kontrata e tanishme e Alvesh i garanton atij 7 milionë euro në seson, po aq sa bashkëkombësi i tij Tiago Silva.

Në takimin e djeshëm dyshja e mesfushës përbëhej nga dy mbrojtës, të dy brazilian. Bëhet fjalë për Dani Alvesh dhe Markuinjos. 35-vjeçari Alvesh luante për herë të parë në këtë pozicion, që dashur pa dashur e fut në historinë e PSG-së.

Braziliani bëhet i pari futbollist i parisienëve që ka luajtur në çdo repart të fushës: Portë, Mbrojtje dhe Sulm.

Nëse po vrisni mendjen se kur ka luajtur Alvesh si portier, duhet të kthehemi në 6 shkurt të 2018-ës, në ndeshjen e Kupës së Francës ndaj Soshos, ku pas daljes me të kuqe të portierit Kevin Trap, Alvesh u fut të mbronte kuadratin e skuadrës për shkak të ishin kryer tre zëvendësimet.

“Nuk e kuptoj me çfarë logjike e kanë marrë vendimin për të luajtur finalen në Madrid. Çfarë dreqin duhet të bëjë një tifoz nëse fëmijët e tij kërkojnë ta shikojnë këtë ndeshje. Kosto e biletave të avionit është e papërballueshme, të mos flasim më për gjërat e tjera. Për atë zot, të merren disa masa sigurie dhe le të luhet ndeshja në Velez në një nga qytetet e shumta të Argjentinës”, tha legjenda e argjentinase.

Futbollisti brazilian Dani Alvesh ka qenë një ndër figurat e shumta të sportit që kanë kundërshtuar vendimin e “CONMEBOL” për të luajtur takimin e finales në Madrid. Me anë të një  postimi në rrjetet sociale, Alvesh shprehu qartazi pikëpamjet e tij mbi këtë çështje.

“Për mua, zhvillimi i Boka – River jashtë Amerikës së Jugut, është turpi më i madh që kam parë dhe do të shoh ndonjëherë si një futbollist. Për të mirën e futbollit shpresoj që kjo ndeshje të mos luhet në Madrid, në respekt të të gjithë atyre tifozëve që nuk kanë të bëjnë fare me atë incident që i ndodhi autobusit të Bokës”, shkroi Alvesh.

Në sfidat që parizienët kanë luajtur ndaj Liverpulit dhe Napolit përveçse nuk kanë fituar asnjë,  kanë pësuar 5 gola në dy ndeshjet respektive, përkatësisht tre gola ndaj Liverpul dhe dy ndaj italianëve. Mbrojtja shihet si reparti ku kryeqytetasit francezë kanë më shumë probleme dhe lidhur me çështjen e mbrojtjes ditën e sotme ka ardhur një lajm që e gëzon jo pak trajnerin Tuhel.

Dani Alvesh ka dalë në stërvitje ditën e sotme, pas plot gjashtë muajsh mungesë. Veterani brazilian është mjaft i rëndësishëm për PSG-në, pasi eksperienca e tij në Champions do t’i ndihmojë shumë kryesuesit e kampionatit francez. Kujtojmë, braziliani u dëmtua në finalen e kupës sezonin e kaluar, në muajin maj. Një dëmtim në gju për 35-vjeçarin, që tashmë duket se është lënë pas. Lajm mjaft i mirë ky për Alvesh, si dhe për ekipin e PSG.

Gjatë ceremonisë portieri legjendar Xhixhi Bufon tregoi një anekdotë të bukur me protagonist brazilianin Dani Alvesh, që në një farë mënyre përmbledh gjithë kuptimin e triumfit në një Kupë Bote.

“A e di sa e rëndësishme është ajo që bëmë në 2006? E di, e di. Po ju tregoj diçka: para disa ditësh Dani Alvesh po më shihte si i ngrirë. Më tha: “Xhixhone, do doja shumë të të jepta 5 Champions League që kam fituar, nëse më jep Kupën e Botës që ke fituar ti. Champions është super, por Botërori më jep ndjesinë që kam bërë diçka për vendin tim. Ti po lufton kaq shumë për një Champions, por do të t’i jepja të gjitha për Kupën e Botës”.

Bufon ka qenë pjesë e Juventusit për 17 vite, duke fituar trofe me shumicë, por asnjë Champions, trofe që ëndërron ta fitojë në Paris.

https://www.instagram.com/p/BoL7eYtnZHb/?utm_source=ig_web_copy_link

Në videon e parë, Alvesh shihet duke kënduar një këngë në gjuhën portugeze dhe më pas pranë tij vjen e dashura e tij Joana Sanz, që nuk i kursen disa puthje të zjarrta për njeriun e saj të zemrës. Në videon tjetër, futbollisti i PSG-së vesh një palë taka të të dashurës dhe imiton lëvizjet e modeleve në pasarelë. Mesa duket Alvesh nuk po kalon një moment të mirë nga mendore.

https://www.instagram.com/p/BoOndCFnc3t/?utm_source=ig_web_copy_link

Postimi i Alveshit vjen menjëherë pas fitores së Superkupës së Spanjës nga ish-ekipi i tij Barcelona, trofe që e bëri mikun e tij Leo Mesi, lojtarin me më shumë trofe në historinë e Barcelonës, duke kaluar kolegët e tij Ksavi dhe Iniesta. Madje në postimin e tij shikohej dhe një ngacmim i vogël, teksa kishte shkruan frazën angleze: Sorry not sorry…

“Sorry but no sorry” #GoodCrazyistheking? #37No #littlebitmore???? #justfordontforget?

A post shared by DanialvesD2 My Twitter (@danialves) on Aug 13, 2018 at 9:42am PDT

Thjesht diplomaci, ose edhe një dredhi për të tentuar marrjen e bonusit të besnikërisë nga Barcelona, sepse deri më 1 gusht nuk duhej të firmoste askund.

Megjithatë, pas PSG-Amiens 2-0 Nejmarin e nxorri blof miku i tij Dani Alvesh, i cili me sinqeritet të habitshëm pohoi: “Unë e binda Nejmarin të vinte te PSG? Jo, aspdk, thjesht i thashë të dëgjonte zemrën. Përkundrazi, ishte ai që më bindi mua të firmosja për PSG-në, duke më thënë që do të vinte edhe ai”.

Domethënë, Nejmar e paska ndarë mendhen prej javësh, ndryshe nga sa pretendon!

Në fakt, ishte gjithçka një sajesë, por që si zakonisht në internet u kthye në lajm dhe e raportuan edhe media prestigjioze.

Një prej tyre ishte  ESPN Deportes, që shkruajti: Sipas thashethemeve, Dani Alvesh e Bonuçi u përleshën në pushimin e finales në Champions.

Leonardo Bonuçi e kishte dhënë dje versionin e vet, duke mohuar gjithçka, por sot ka reaguar edhe Dani Alvesh, i cili nuk ka duruar më dhe i është përgjigjur ESPN-së në Twitter: “Sa për informacionin tuaj, Ishim së bashku, duke vuajtur dhe duke komentuar humbjen deri në 6 të mëngjesit. Mos hidhni mut mbi ne, pa e ditur fare çfarë ndodh!”.

Postimin e Dani Alveshit e shpërndau edhe vetë Bonuçi.

Para tu información, estuvimos juntos sufriendo y comentando la derrota hasta las 6 de la mañana, no tiren mierda sin saber no que sucede! https://t.co/x1IcGCmmJk

— Daniel Alves (@DaniAlvesD2) July 15, 2017

Ndonëse 34 vjeç, Dani Alvesh e ka treguar sa vlen, me disa paraqitje madhështorë në Champions League këtë pranverë.

Siti do të lërë të lirë anësorët Bakari Sanja e Klishi në fund të kontratës, më 30 qershor, ndërsa Totenhemi ka kërkuar 40 milionë sterlina për Kajl Uoker.

Zgjidhja? Dani Alvesh, kushtoj vetëm 5 milionë euro, lirohet lehtësisht nga një vit kontratë me Juven, është lojtar i besuar i Guardiolës dhe ka eksperiencë e mentalitet fitues.

Në Spanjë mediat e konsiderojnë të mbyllur marrëveshjen, në Itali bëri bujë sot një video e Higuainit në Instagram, ku argjentinasi i kushtonte një mesazh lamtumire brazilianit. Më qartë se kaq?

“Unë do ta nis me një sekret. Në fakt, ju mund të mësoni disa sekrete në këtë histori, sepse ndihem sikur jam keqkuptuar nga shumë njerëz. Por le ta fillojmë me të parën.

Tre muaj më parë, kur Barcelona kreu përmbysjen e pabesueshme kundër PSG-së në Ligën e Kampionëve, po shihja gjithçka nga divani im. Duke u besuar gazetave, ju mund të mendoni se po shpresoja që klubi im i vjetër të humbte. Por, kur vëllai im Nejmar shënoi atë goditje të bukur të lirë? U hodha nga divani dhe po i bërtisja televizorit: “Vamoooooooos!”

Po kur Sergi Roberto bëri një mrekulli në minutën e 95-të? Ashtu si çdo tifoz tjetër i Barcelonës në botë, po çmendesha. Sepse e vërteta është se Barcelona është ende në gjakun tim.

A tregoi mungesë respekti ndaj bordi drejtues para se të largohesha nga klubi verën e kaluar? Absolutisht. Kjo është thjesht se si ndihem dhe nuk ma ndryshoni dot mendjen. Kur luan për një klub për tetë vjet dhe arrin ato qe kemi arritur, nuk mund të mos e kesh ne zemër atë klub. Menaxherët, lojtarët dhe anëtarët e bordit vijnë dhe shkojnë. Por Barca mbetet gjithmonë.

Para se të shkoja te Juventusi, i bëra një premtim bordit te Barcelonës, duke u thënë: “Do t’ju mungoj”.

Nuk e kisha fjalën si lojtar. Barca ka shumë lojtarë të pabesueshëm. Ajo që unë doja te thosha ishte se ata do të humbnin shpirtin tim. Ata do të humbnin kujdesin që kisha për dhomat e zhveshjes. Ata do të humbnin gjakun që derdhja sa herë që vesha atë fanelle.

Kur duhej të luaja kundër Barcelonës në raundin tjetër, ishte një ndjenjë shumë e çuditshme. Sidomos në ndeshjen e dytë në Camp Nou, u ndjeva si në shtëpi përsëri. Para fillimit të ndeshjes, shkova në bankën e Barçës për të përshëndetur miqtë e mi të vjetër, dhe ata thoshin: “Dani, ejani të uleni me ne! Ne kemi ruajtur vendin tuaj! ”

Unë u shtrëngoja dorën dorën të gjithëve, me shpinën nga gjyqtari. Papritur, dëgjova një bilbil. U ktheva dhe gjyqtari e kishte filluar ndeshjen. U ktheva në fushë dhe dëgjova trajnerin tim të mëparshëm, Luis Enrike, duke u gajasur.

Për të qeshur, apo jo? Por kjo ndeshje nuk ishte një shaka, sidomos jo për mua. Njerëzit më shohin dhe thonë: “Dani bën gjithnjë shaka. Ai buzëqesh gjithmonë. Ai nuk është serioz”.

Dëgjoni, do t’ju them një tjetër sekret. Para se të përballet me sulmuesit më të mirë në botë – Kristiano Ronaldo, Mesi, Nejmar – unë studioj pikat e forta dhe dobësitë e tyre dhe pastaj planifikoj se si do t’i sulmoj. Qëllimi im është t’i tregoj botës se Dani Alvesh është në të njëjtin nivel. Ndoshta ata do të më driblojnë një herë apo dy herë. Sigurisht, gjithçka në rregull. Por edhe unë do t’i sulmoj. Nuk dua të jem i padukshëm. Dua skenën. Edhe në moshën 34-vjeçare, pas 34 trofeve, ende ndjehem se duhet ta dëshmoj këtë çdo herë.

Por shkon edhe më thellë se kaq. Unë para çdo ndeshje kam të njëjtën rutinë. Qëndroj para një pasqyre për pesë minuta dhe bllokoj çdo gjë. Pastaj një film fillon të luajë në mendjen time. Është filmi i jetës sime…

Në skenën e parë, unë jam 10 vjeç. Po fle në një shtrat betoni në shtëpinë e vogël të familjes sime në Zhauzeiro të Brazilit. Dysheku mbi krevat është aq i trashë sa gishti juaj i vogël. Shtëpisë i vjen ere tokë e lagur dhe jashtë është errësirë. Është 5 e mëngjesit dhe dielli akoma nuk ka dalë, por duhet të dal e të ndihmoj babanë tim në fermë para shkollës. Vëllai im dhe unë shkojmë në fushë dhe babai ynë është duke punuar atje. Ai ka një bombole të madhe dhe të rëndë në shpinë dhe po spërkat frutat dhe bimët me kimikate për të vrarë bakteret.

Ne ndoshta jemi shumë të rinj për t’u marrë me helmet, por ne e ndihmojmë atë gjithsesi. Kjo është mënyra jonë për të mbijetuar. Për orë të tëra, bëj garë me vëllanë tim për të parë se kush punon më shumë. Sepse pastaj më i miri merrte si shpërblim nga babai të drejtën për të përdorur biçikletën dhe kishim vetëm një të tillë.

Nëse nuk fitoj biçikletën, duhet të ecja 20 km nga ferma në shkollë. Rruga nga shkolla për në shtëpi ishte edhe më e keqe, sepse ndeshjet e futbollit në lagje do të fillonin pa mua. Kështu që i bëj me vrapo ato 20 km, për te shkuar drejt në fushë.

Por nëse e fitoj biçikletën? Atëherë mund të “rimorkioj” vajzat. Marr një prej tyre në rrugë dhe i ofroj një udhëtim deri në në shkollë. Për 20 km, jam njëshi! Kështu, bëhesha copash në punë.

Shoh babain ndërsa iki në shkollë dhe ai e ka ende në shpinë bombolën e  madhe. Ai do të punojë gjithë ditën në fushë, ndërsa në darkë shkon e punon në një lokal për të fituar diçka më shumë. Ai ishte alamet futbollisti kur ishte i ri, por nuk kishte para, që të shkonte në një qytet të madh e të binte në sytë e vëzhguesve. Ai është gati të japë jetën, vetëm e vetëm që atë mundësi ta kem unë.

Ekrani nis e errësohet.

Tani është e diel, dhe po shikojmë ndeshjet e futbollit në televizionin tonë bardhë e zi. Antena është e mbështjellur me rrjetë metalike, për tëkapur sinjalin televiz që vjen nga qyteti, shumë larg. Për ne, kjo është dita më e mirë e javës. Ka shumë gëzim në shtëpinë tonë.

Ekrani nis e errësohet.

Tani babai po më çon në qytet në makinën e tij të vjetër kështu që mund të provoj veten para disa skautëve. Makina është e vjetër, ka vetëm dy marshe – ngadalë dhe më ngadalë – ndërsa unë e ndjej aromën e tymit.

Babai im është një person që gjen mënyra të ndryshme për të fituar ndonjë të hollë, ashtu duhet të bëhem edhe unë.

Ekrani nis e errësohet.

Tani jam 13 vjeç dhe jam në këtë akademi për futbollistët e rinj në një qytet më të madh, larg familjes sime. Ka 100 fëmijë të ngjeshur në një konvikt të vogël. Është si një burg. Një ditë para se të largohesha, babai im më bleu një kostum të ri futbolli. Ai dyfishoi garderobën time, sepse unë kisha vetëm një kostum.

Pas ditës së parë të stërvitjes, e vara kostumin e ri për t’u tharë. Mëngjesin tjetër, ishte zhdukur. Dikush e ka marrë. Aty e kuptoj që nuk jam më në fermën time në fshat. Kjo është bota e vërtetë, dhe arsyeja pse e quajnë bota e vërtetë është sepse aty është mjaft e vështirë.

Unë kthehem në dhomën time dhe po ngordh. Ne stërvitemi gjithë ditën, dhe nuk ka ushqim të mjaftueshëm në kamp. Dikush më vodhi rrobat. Më mungon familja ime dhe pa asnjë dyshim nuk jam lojtari më i mirë këtu. Nga 100, unë jam ndoshta i 51-ti nga aftësitë. Kështu, i bëj vetes një premtim.

I them vetes, “Nuk do kthehesh në fermë derisa ta bësh babanë krenar. Ti mund të jesh i 51 në aftësi, por mund të bëhesh numri 1 ose 2 nga shpejtësia dhe energjia. Ti do të jesh luftëtar. Ti nuk do të kthehesh në shtëpi, çfarëdo që të ndodhë.”

Ekrani nis e errësohet.

Tani unë jam 18 vjeç dhe po tregoj një nga gënjeshtrat e vetme që kam thënë ndonjëherë në futboll.

Unë jam duke luajtur për Bahian në ligën braziliane, kur një skaut i madh vjen tek unë dhe thotë, “Sevilja është e interesuar të nënshkruajë me ty”.

Unë them, “Sevilja! Mrekulli”.

Skauti më thotë, “A e dini se ku është?”

Unë them, “Natyrisht unë e di ku është Sevilla. Seviiiiljaaaaa. Më pëlqen”.

Në fakt, unë nuk kam idenë se ku është Sevija. Mund të jetë në hënë, ku ta di unë. Por mënyra se si ai e thotë emrin e bën të rëndësishëm, prandaj gënjeva.

Disa ditë më vonë, unë filloj të pyes dhe zbuloj se Sevilja luan kundër Barcelonës dhe Real Madridit.

Ekrani nis e errësohet.

Tani jam në Sevilla dhe jam aq pak i zhvilluar fizikisht e i kequshqyer, saqë mendojnë se duhet te luaj për ekipin e të rinjve. Janë gjashtë muajt më të vështirë të jetës sime. Unë nuk flas spanjisht. Trajneri nuk më hedh në fushë dhe është hera e parë që vërtet mendoj të kthehem në shtëpi.

Por pastaj, mendoj për veshjen e re që babai më bleu kur isha 13 vjeç. Ajo që ma vodhën. Mendoj për atë bombolën e varur në shpinë, për spërkatjen e kimikateve. Dhe vendosa të qëndroj dhe të mësoj gjuhën dhe të përpiqem të bëj disa miq, kështu që të paktën mund të kthehem në Brazil me një përvojë të re.

Kur fillon sezoni, trajneri i udhëzon të gjithë: “Në Sevilje, mbrojtja jonë nuk e kalon vijën e mesfushës. Asnjëherë.”

Luaj disa ndeshje duke shkemuar topin e duke shikuar vijën e mesfushës, si një qen i cili ka frike të kalojë një gardh të padukshëm në oborrin e tij. Pastaj, në një ndeshje dola përpara, u bëra vetvetja.

Iki përpara. Sulm, sulm, sulm.

Punon si magji. Pas kësaj, trajneri thotë, “OK, Dani. Plani i ri. Në Sevilje, ti do sulmosh”.

Në pak sezone kalojmë nga rreziku i rënies nga kategoria te triumfi, 2 herë, në Kupën UEFA.

Ekrani nis e errësohet.

Telefoni im bie. Është agjenti im. “Dani, Barcelona është të interesuar të nënshkruajë me ty”.

E di ku është Barcelona, këtë radhë nuk më duhej të gënjeja.

Ky është filmi që luan në kokën time kur shikoj pasqyrën para çdo ndeshjeje. Në fund, para se të kthehem në dhomën e veshjes, gjithmonë i them të njëjtën gjë vetes.

Ta marrë dreqi, kam ardhur nga askundi.

Jam këtu tani.

Është joreale, por jam këtu.

Kur isha 18 vjeç kalova oqeanin vetëm për të pasur një shans të luaja kundër Barcelonës, ndërsa tani kam nderin të luaj për të? E pabesueshme.

Mbaj mend gjatë një seance stërvitore, Mesi po bënte gjëra me topin në këmbët e tij që sfidonin logjikën. Natyrisht, kjo është ajo që bënte çdo ditë. Vetëm këtë herë, diçka ishte ndryshe.

Tani, më duhet t’ua kujtoj, kjo ishte një seancë stërvitore jashtëzakonisht intensive.. Nuk po talleshim. Mesi po driblonte përmes mbrojtjes duke shënuar me lehtësi të frikshme.

Dhe pastaj, ai me kalon mua, unë e shikoj posht te kembet e tij, dhe unë jam duke menduar me veten time, A është kjo një shaka?

Ai vjen përsëri e më driblon dhe mendoj, Jo, është e pamundur.

Ai vjen përsëri me kalon, dhe tani jam i sigurt se çfarë po shoh.

Lidhëset e tij janë të palidhura. Të dyja… Ky djalosh po luan kundër mbrojtësve më të mirë në botë, vetëm duke lundruar rreth fushës dhe ai po vepron si në një të diel në park. Ky ishte momenti kur e dija se kurrë nuk do të luaja me dikë si ai në jetën time.

Dhe pastaj sigurisht është Pep Guardiola.

Nëse e ktheni fjalën kompjuter mbrapsht, lexohet Stiv Xhobs.

Nëse e ktheni fjalën futboll mbrapsht, lexohet Pep.

Ai është një gjeni. E them sërish. Një gjeni.

Pep na tregonte saktësisht se si do të ndodhte gjithçka në një ndeshje para se të ndodhte. Për shembull, ndeshja kundër Real Madridit në vitin 2010, kur fituam 5-0, Pep na tha para ndeshjes, “Sot, do të luani sikur futbolli luhet me një top zjarri. Nuk qëndron kurrë në këmbët tuaja. As një gjysmë sekonde. Nëse e bëni këtë, nuk do të ketë kohë që ata të na bëjnë presion. Ne do të fitojmë me lehtësi. ”

Mjaftonte ai fjalim, që të na dukej se ishim në avantazh 3-0 pa filluar, na dukej se kishim fituar pa luajtur ende. Pep ishte trajneri i parë që më mësoi të luaja pa top, duke më bindur pse duhet t’i bëja disa gjëra, jo thjesht të zbatoja urdhrin e tij.

Luanim përmendësh, skuadrat e Barcelonës në ato kohë ishin të pathyeshme. Ne tashmë e dinim se çfarë do të bënim. Nuk duhej të mendonim.

Kjo është arsyeja pse, deri më sot, Barca është në zemrën time.

Kjo është arsyeja pse, kur ne mundëm Barcelonën në çerekfinalet e Ligës së Kampionëve, unë shkova te vëllai im Nejmar dhe i dhashë atij një përqafim. Ai po qante, dhe një pjesë e imja e ndjeva sikur po qante.

Unë mund ti imagjinoj njerëzit të lexojnë këtë dhe të pyesin përse po i ndaj këto sekrete.

Epo, e vërteta është se unë jam 34 vjeç. Nuk e di sa do të vazhdoj të luaj. Ndoshta dy ose tre vjet. Dhe ndihem sikur njerëzit nuk më kuptojnë mua dhe historinë time të plotë.

Kur erdha te Juventusi këtë sezon, ishte sikur isha larguar përsëri nga shtëpia. U bëra si të isha 13 vjeç, duke shkuar në akademi. E bëra përsëri 18-vjeçar duke shkuar në Spanjë. Dhe pastaj e bëra përsëri 33 vjeç, duke shkuar në Itali.

Kur erdha për herë të parë në Juve, ishte sikur të shkoja në një shkollë krejtësisht të re. Gjithë jetën time kisha dashur të sulmoja. Dhe tani erdha në një vend ku vlerësojnë mbrojtjen mbi çdo gjë.

Edhe një herë, unë isha si qeni në oborr. Unë po shihja gardhin e padukshëm.

Duhet ta kaloj?

Por unë nuk e kalova. Në fillim të sezonit, dëshiroja të sigurohesha që lojtarët e Juves të kuptojnë se e respektoja filozofinë e tyre dhe historinë e tyre. Sapo u sigurova që kisha respektin e tyre, u përpoqa t’u tregoja edhe pikat e mia të forta.

Një ditë e pashë veten te vija e mesit të fushës dhe i thashë vetes, A duhet të shkoj para?

… Po, ishte momenti.

Sulm, sulm, sulm (Dhe, O.K., mbase mund të mbroj nga pak, ose Bufon do të më bërtasë.)

Unë ndonjëherë mendoj se jeta është një cikël.

Shiko, nuk mund të largohem nga këta argjentinas.

Në Barcelonë, kisha Mesin.

Te Juve, kam Dibalan.

Gjenite po më ndjekin kudo, ju betohem.

Në një ditë trajnimi, pashë diçka te Dibala që kisha parë më parë te Mesi. Nuk ishte vetëm dhurata e talentit të pastër. E kam parë atë shumë herë në jetën time. Ishte dhurata e talentit të pastër të kombinuar me vullnetin për të pushtuar botën.

Te Barcelona, ne luanim përmendësh.

Te Juve është ndryshe. Është mentaliteti ynë kolektiv që na ka çuar në finalen e Ligës së Kampionëve. Kur fërshëllen, ne thjesht gjejmë një mënyrë për të fituar pa marrë parasysh çfarë. Fitimi nuk është vetëm një qëllim në Juve, është si një mani. Nuk ka justifikime.

Unë e di se ata kurrë nuk do ta pranojnë këtë.

A ju kujtohet ajo që ju thashë për momentin në akademinë në Brazil? Kur thashë me vete se kurrë nuk do të kthehesha në fermë derisa ta bëja babanë tim krenar?

Epo, babai im nuk është një njeri shumë emocional. Asnjëherë nuk e dija se kur e kisha bërë atë me të vërtetë krenar. Për shumicën e karrierës sime, ai ishte kthyer në shtëpi në Brazil. Por në vitin 2015, ai ishte atje në Berlin për të më parë të fitoj finalen e Ligës së Kampionëve për herë të parë personalisht. Më kujtohet pas festimeve të trofeve në fushë, Barça kishte një festë të veçantë për familjet e lojtarëve. Duhet t’ua dorëzojmë trofeun njerëzve që na kanë ndihmuar të arrijmë ëndrrat tona. Mbaj mend kur ishte radha ime e kalova trofeun tek babai im dhe ne të dy e mbanim atë, duke u paraqitur për një foto.

Dhe ai tha diçka në portugezçe, që në të vërtetë është një fjalë e ndyrë, kështu që unë nuk do ta përkthej atë fjalë për fjalë.

Por ai në thelb tha: “Djali im është bërë burrë tani”.

Dhe ju e dini çfarë? Ai po qante si një fëmijë.

Ky ishte momenti më i madh i jetës sime.

Të shtunën, do të kem mundësinë të luaj për një tjetër trofe të Ligës së Kampionëve kundër një kundërshtari shumë të njohur. Ashtu si gjithmonë, unë do të studioj Kristianon. Si gjithmonë, unë do të shkoj në pasqyrë para ndeshjes dhe të luaj të njëjtin film në mendjen time.

Ekrani do të nxihet, dhe unë do t’i kujtoj këto gjëra ….

Krevati im i betonit.

Era e tokës së lagësht.

Babai im me bombolën e kimikateve në shpinë.

Udhëtimi me biçikletë 20 km për në shkollë.

Veshje e re.

“Sigurisht që unë e di ku është Sevilja”.

Dreq, kam ardhur nga askund.

Unë jam këtu tani.

Është joreale, por jam këtu”.