Gjithsej kosto e operacionit për të sjellë 18-vjeçarin në Mynih shkoi te 10 milionë Eurot. Fatkeqësisht të riut i duhet të presë deri në muajin janar që të luajë në ndeshje zyrtare me Bajernin, pasi atëherë rihapet faza e regjistrimeve në Bundesligën gjermane.

Në fjalët e tij të para pak minuta pas përfundimi të seancës së parë stërvitore, Dejvis tha: “Stërvitja e parë më la përshtypje shumë të mira. Në fëmijëri e ëndërroja të isha pjese e një klubi kaq të madh, tani që kjo ëndërr është bërë realitet më duket e pabesueshme. Tani më ngelet të punoj fort dhe të tregoj vlerat e mia para trajnerit dhe shokëve të skuadrës.

Adoleshenti ka thyer disa rekorde. Alfonso është futbollisti i parë i lindur në vitin 2000 që arrin të debutojë në futbollin amerikan (MSL). Në qershor të vitit të kaluar, ai u bë lojtari më i ri që debutoi me Kombëtaren kanadeze të futbollit. Dopieta që shënoi kundër Guianës Franceze në vitin 2017 në Kupën e artë CONCACAF, e bëri Alfonso Dejvi shënuesin më të ri të Kombëtares kanadeze, me të riun që shënon një një kompeticion CONCACAF dhe lojtarin më të ri që ka lindur në vitin 2000, i cili ka shënuar në një turne ndërkombëtar të nivelit të lartë.

Lojtari 1.81 metra i gjatë ka nënshkruar kontratën e jetës me Bajernin deri në vitin 2023, por jo gjithçka ka qënë e lehtë për djaloshin, përkundrazi. Vuajtje dhe sakrifica pafund. Prindërit e tij janë me origjinë nga Liberia, por Lufta e dytë civile Liberiane shpërtheu dhe ato u detyruan të largoheshin. 1500 km rrugë për të arritur në Ganë. Prindërit sistemohen në një kamp refugjatësh në lindje të Ganës, aty ku do të lindë dhe lojtari më i ri i Bajernit.

Viktoria, nëna e Dejvis tregon vështirësitë dhe vuajtjet e shumta nëpër të cilat ka kaluar familja.

“Sot jemi në Kanada dhe kemi gjithçka na nevojitet, por kur ishim në Liberi, për të gjetur diçka për të ngrënë duhet të kërkonim në mesin e kufomave. Vendi ishte në luftë civile dhe kishim frikë mos vdisnim. Ishte e rrezikshme, e tmerrshme dhe nuk kishim alternativë tjetër, përveç arratisjes. Kemi udhëtuar 1500 km plot 42 mijë njerëz dhe u vendosëm në Ganë, aty ku lindi Alfonso. Më pas kërkuam azil në Kanada dhe në 2006 u larguam përfundimisht nga Afrika.”

“Sot ndihem krenare për djalin tim. Në kampin e refugjatëve nuk kishim as ushqim as veshje. Tashmë jetojmë në Kanada, aty ku shpresonim të shpëtonim dhe me ndihmën e shtetit kanadez ja kemi dalë. Alfonsos i kam thënë që mund të largohet për të vazhduar karrierën e tij sportive dhe ai më ka thënë që nuk do të ndryshojë kurrë”.

Kujtimet e hidhura tashmë janë vetëm një histori për t’u treguar. Dejvis është një djalosh i fortë dhe gjithmonë i buzëqeshur. Atij i mbetet të stërvitet mirë, të festojë 18-vjetorin e lindjes në nëntor dhe pastaj fluturimi drejt Mynihut, drejt ëndrrës…