Duro ka zgjedhur modulin 4-3-3, por më e veçantë është se në repartin e sulmit ka vendosur si më të mirët që ka trajnuar dy sulmues shqiptarë nga Maqedonia: Besart Ibrahimin dhe Ferhat Hasanin. Ky i fundit është pjesë e Al Raed në Arabinë Saudite, ku ka nënshkruar për rreth 2 milionë euro. Ibrahimi ndërkohë vjet u shpall më i miri në Maqedoni. Paga? 30 mijë euro në muaj.

Të dy janë afruar te Shkëndija nga Duro në vitin 2015 dhe konsiderata e tij është e lartë për dyshen e sulmit. “Janë dy sulmues race që mund t’i shohim në skuadra më të mëdha se Shkëndija e Tetovës”. Ndërkohë që në këtë repart, Duro gjen vend edhe për Sokol Cikalleshin, të cilin e vlerëson për cilësitë e veçanta në shënim e golit nga çdo pozicion.

Portierin më të mirë në formacionin e karrierës së tij si trajner Duro e zgjodhi pas asnjë hezitim dhe ai është Orges Shehi, të cilin e vlerëson edhe si një lider në fushë. “Shehi ishte një portier lider për skuadrën. Në portë ai kishte siguri dhe jepte gjithmonë garanci në synimet e Skënderbeut”.

Mbrojtja më e mirë për Duron është e gjitha e “kuqe”, me Arbnor Fejzullahin, Ilir Shulkun, Adrian Cuculin dhe Lorenc Trashin. Ata veçohen prej tij si energjikë, luftarakë dhe lider në skuadrat ku kanë luajtur. Mesfusha e përcaktuar nga Shpëtim Duro është një treshe interesante, ku veçon së pari Bledi Shkëmbin te Skënderbeu, Mentor Marekajz dhe Nderim Nexhipi te Partizani. Të tre lojtarë tipikë për një mesfushë të organizuar që e orientonin saktë skuadrën në lojë, por edhe golashënues të aftë.

KARRIERA – Si futbollist, Shpëtim Duro ka luajtur 10 sezone në futbollin elitar shqiptar, ku vetëm 17 vjeç ka qenë pjesë e Shkëndijës së Tiranës, pikërisht në vitin 1982. Por karriera e tij si futbollist vazhdoi edhe në pesë sezone të tjera, këtë herë te Partizani, me të cilin fitoi titullin kampion dhe Kupën e Shqipërisë.  Duro ka lindur në Tiranë më 24 dhjetor 1959 dhe në karrierën e tij si trajner ka shëtitur në disa skuadra me të cilat ka fituar 1 titull kampion, 1 Kupë të Shqipërisë dhe 2 Superkupa, pa harruar edhe ndeshjet që skuadrat e drejtuara prej tij kanë zhvilluar në Europë.

Në karrierën e tij si trajner Duro numëron 11 skuadra, të gjitha në Superioren shqiptare, por edhe në Kosovë e Maqedoni, ndërsa për dy vite ka qenë edhe zëvendëstrajner i Kombëtares së bashku me Oto Bariç. Trajningun në Shqipëri, Shpëtim Duro e ka filluar me Bylisin e Ballshit në sezonin 1999-2000, duke e patur këtë skuadër si trampolinën e parë si trajner i parë në skuadër elite.

Një vazhdimësi e suksesshme mund të quhet për Shpëtim Duron trajner, pasi ai ka drejtuar skuadra si Dinamo, Partizani, Skënderbeu, Apolonia, Besa, Vllaznia e Flamurtari, të gjitha protagoniste në Kategorinë Superiore. Shkëndija e Tetovës ka qenë eksperienca e parë e Duros jashtë vendit, kurse aktualisht është në krye të Dritës së Gjilanit, kampionë në fuqi e Kosovës.

Moduli që ka i përzgjedhur është ai  4-3-3 dhe fokusi ka qenë kryesisht te skuadra e Teutës dhe te Laçi, skuadra me të cilat ka fituar edhe trofe. Portieri më i mirë për të është Xhevair Kapllani, të cilin e veçon si lojtar kyç në skuadrat ku ka luajtur, por edhe rekordmen i kohës për mospësimin e golave në 824  minuta lojë resht. “Kapllani ka qenë një portier model, korrekt dhe lojtar kyç në çdo skuadër ku luajti në karrierën e tij. Në atë kohë arriti edhe rekordin me 824 minuta lojë pa pësuar gol, duke u evidentuar si një portierët më të mirë të kohës”.

Ndërsa katërshja e repartit të mbrojtjes e vendosur nga Nica përbëhet nga dy skuadra: Teuta dhe Laçi. Taulant Sefgjini mendohet si mbrojtësi më i mirë në krahun e majtë, ndërsa Anesti Qendro në krahun e majtë. Në qendrën e mbrojtjes Nica ka veçuar Stipe Buljan dhe Adrian Abazin, që sipas tij, mbeten si mbrojtësit që çdo skuadër i ka pasur kundërshtarë të vështirë. “Të katërt këta kanë qenë lider në fushën e lojës në pozicionet e tyre. Kanë qenë lojtarë të fortë e korrektë në fushë, jepnin shumë siguri në lojën e tyre individuale në shërbim të skuadrës”.

Tre mesfushorë kanë qenë më të veçantë për Stavri Nicën trajner: Emiliano Vila, Arlind Nora dhe Emiliano Veliaj. “Karakteristikat e tyre ishin të veçanta, por individualisht kanë qenë lojtarë të mirëpërgatitur fizikisht dhe teknikisht. Në organizimin e lojës nuk përqendroheshin vetëm në pozicione statike, por ishin edhe golashënues të saktë”.

Ndërsa treshja e sulmit është përzgjedhur me “bombera” që i kanë shërbyer skuadrës jo vetëm në shënimin e golit: “Natyrisht që së pari në këtë repart veçoj Daniel Xhafajn, jo vetëm se ka qenë edhe kryegolashënues i kampionatit, por edhe pse ai ishte një “lokomotivë” e skuadrës. Edhe Mancakun e Xhejmsin unë i quaj sulmues klasi, të cilët shërbenin cilësisht edhe në repartin e mesfushës, por gjithmonë protagonistë në shënimin e golit”.

KARRIERA – Stavri Nica e ka nisur karrierën e tij në futboll me skuadrën e Lokomotivës së Durrësit, sot Teuta. I lindur më 8 qershor 1954, Nica luajti mbi dhjetë sezone me këtë skuadër, ndërsa dukej se karriera e trajnerit e tërhiqte në rrugën e tij me futbollin. Dhe në vitin 1993 ka drejtuar Teutën si trajner i parë, duke u bërë një nga trajnerët më të kudondodhur, pa dallim të kategorive ku skuadrat kanë bërë pjesë.

Skuadrat që Stavri Nica ka drejtuar si trajner janë të shumta, madje në disa prej tyre ka qenë disa herë në stol, me kohështrirje të ndryshme nga sezoni në sezon. Teuta, Besëlidhja, Laçi, Erzeni, Bylis, Apolonia, Shkumbini, Luzi 2008 dhe Kastrioti plotësojnë CV-në e Nicës në 26 vite karrierë si trajner, teksa ka arritur të fitojë edhe Kupën e Shqipërisë me durrsakët dhe kurbinasit.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Kështu, moduli më i mirë për Muçën në këtë përzgjedhje është 1-4-4-2, duke e nisur me portierin më të mirë, ku ai vendos Blendi Nallbanin, një legjendë në katërkëndorin bardheblu. “Nallbani ka qenë një nga portierët më të mirë të kohës dhe mbetet një nga më të mëdhenjtë në futbollin shqiptar”, është kjo konsiderata për Blendi Nallbanin, ndërkohë që reparti i mbrojtjes më shumë dominohet nga bardheblutë.

Elvis Sina është mbrojtësi i djathtë më i mirë në karrierën e Muçës trajner, në qendër të mbrojtjes veçon Nevil Deden e Saimir Malkon, ndërsa në krahun e majtë Gledi Micin. “Të katërt janë ndër mbrojtësit më të mirë që kanë luajtur në futbollin shqiptar, me karakteristika të ndryshme mes tyre, por lider në skuadra”.

Ndërsa mesfusha e Muçës përbëhet nga lojtarë të fortë, virtuozë dhe elegantë, duke nisur me Sokol Prengën, Ardian Memën, Ervin Bulkun dhe hungarezin Zoltan Kenesei, të cilin njëherësh e quan edhe lojtarin e huaj më të mirë që ka trajnuar në karrierën e tij si trajner. “Prenga kishte si armë goditjet standarde, Mema liderin në këtë repart. Bulku vizionin dhe Kenesei bukurinë dhe elegancën në veprimet me topin”. Të gjithë këta mesfushorë janë veçuar për cilësitë dhe për kualitetet që kanë pasur dhe për atë që kanë dhënë në futbollin shqiptar.

Për sulmuesit më të mirë, Shkëlqim Muça nuk ndahet nga bardheblutë, teksa vendos së pari “Zogun”, Indrit Fortuzin, së bashku me kroatin Pero Pejiç. “Të dy janë sulmuesit që kanë dominuar në kohën kur ata kanë luajtur. Janë të dy kryegolashënues, të cilët kanë bërë diferencën jo vetëm me golat e shënuar, por edhe me shërbimet që u kanë ofruar skuadrave në fushën e lojës”.

KARRIERA – Hapat e parë në karrierën e Shkëlqim Muçës si futbollist nisin me ish-17 Nëntorin e Tiranës. Një jetë bardheblu, e nisur si 18-vjeçar te Tirana në vitin 1978. I lindur më 19 maj 1960, Muça shkëlqeu në 11 sezone te bardehblutë dhe në Kombëtaren tonë, por një karrierë që u mbyll shumë shpejt, për shkak të dëmtimit që e largoi nga fusha e lojës në moshën 31-vjeçare.

Më pas, ai nisi karrierën si trajner pikërisht me Tiranën në vitin 1994. Në drejtimin e bardhebluvë ka fituar kampionate, Kupa e Superkupa. Në Shqipëri Muça ka drejtuar skuadra si Tirana, Teuta, Besa, Dinamo, Skënderbeu, Flamurtari, Kukësi, teksa ka fituar 4 tituj kampionë, 3 Kupa të Shqipërisë dhe 2 Superkupa. Duke qenë aktualisht një trajner në treg, Muça nuk është jashtë futbollit, pasi ka disa vite që kontribuon me komente dhe analiza në RTSH, ndërkohë që edhe drejton Klubin Shumësportësh “Partizani”.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Duke qenë besnik në modulin e lojës 4-4-2, Mema nuk e diskuton që portieri më i mirë që ka drejtuar mbetet Blendi Nallbani, të cilin ai e vlerëson si më të mirin e asaj kohe. “Është një nga portierët më jetëgjatë në katërkëndorin e portës bardheblu, që e ka mbrojtur me shumë personalitet”.

Por edhe reparti i mbrojtjes mbetet bardheblu për Sulejman Memën, i cili edhe pse përmend shumë emra, në fund zgjedh Elvis Sinën, Nevil Deden, Krenar Alimehmetin dhe Ansi Agollin, të cilët i quan “diga” dhe “pistonë” që Tiranës i dhanë më të mirën. “Këta kanë qenë katër mbrojtës që jepnin siguri në këtë repart. Sina e Agolli si ‘pistonë’, ndërsa Dede me Alimehmetin si ‘diga’ për kundërshtarët”.

Në repartin e mesfushës Mema vendos emra futbollistësh që nuk mund të harrohen lehtë te Tirana. Vështirësia në përzgjedhje ishte e madhe, por veçon nga krahët Ardian Memën djathtas dhe Eldorado Merkoçin majtas, ndërsa në qendër të mesfushës për Sulejman Memën kanë spikatur më shumë në periudhën që ai ka drejtuar Tiranën, kryesisht Auron Miloti dhe Devi Muka. “Në këta katër mesfushorë ishte prezente eleganca, klasi dhe vizioni në organizim e finalizim. Ata janë veçuar edhe për kualitetin e tyre në futbollin shqiptar”.

Për dyshen e vijës së sulmit, Mema sjell dy emra të mëdhenj në futbollin shqiptar, Arben Mingën dhe Indrit Fortuzin, dy “ikona” bardheblu në këtë repart dhe në Kombëtare. “Ben Minga nuk mund të anashkalohet për gjithçka që ai ka lënë në futbollin shqiptar, e kryesisht te Tirana. Edhe Fortuzi mbetet i tillë. Të dy golashënues, të cilët skuadrat i motivonin shumë në rezultatet pozitive. Ishin sulmues race, që sot në futbollin shqiptar ende nuk po duken”.

KARRIERA – Sulejman Mema gjithë karrierën e tij e ka kaluar te Tirana, fillimisht si futbollist dhe më pas si trajner, por këtu ka “tradhtuar” ngjyrat bardheblu në sezonet 2003-2005 kur drejtoi Partizanin. I lindur më 17 nëntor të vitit 1955, Sula ishte 19 vjeç kur debutoi në elitë me 17 Nëntorin në vitin 1974, për të vazhduar në 12 sezone bardheblu. Gjithashtu ka veshur edhe fanellën e kombëtares.

Në këtë karrierë si trajner, Sulejman Mema ka fituar 2 Kampionate, 3 Kupa të Shqipërisë dhe 3 Superkupa, pasi ka drejtuar skuadra si Tirana e Partizani. Shkëputjet e tij nga pankina ishin pasi drejtoi për disa vite sektorin e garave në FSHF, ndërsa pas sezonit 2008-2009 ka drejtuar Shkollën e Mjeshtërisë Sportive dhe aktualisht është skaut i moshave në të gjithë Europën.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Moduli i përzgjedhur prej tij është interesant: 4-2-3-1. Fokusi më së shumti është te Kukësi, klub me të cilën u shpall edhe kampion në sezonin 2016-2017. Portieri më i mirë për Gjokën është Enea Koliçi, të cilin e veçon jo vetëm për prezencën e tij në katërkëndorin kuksian. “Veç personalitetit të tij në portë, Enea Koliçi është portieri që nuk pësoi asnjë humbje në 35 javë kampionat. Besoj se mbetet një nga portierët më të mirë të Kukësit në garimin e tij në Kategorinë Superiore”.

Edhe mbrojtja më e mirë në karrierën e Gjokës si trajner dominohet nga kuksianet. Në krahun e djathtë vendos beratasin Polizoi Arbri, ndërsa në krahun e majtë Gledi Micin. këtë të fundit e ka drejtuar në tre skuadra: te Kamza, Flamurtari e Kukësi. Qendra e mbrojtjes përbëhet nga Ylli Shameti dhe Albi Alla, të katërt këta që për Gjokën kanë pasur dhe kanë personalitet, njëherësh janë edhe vendimtarë në skuadër. “Për mendimin tim, të katërt ishin “diga” që nuk thyheshin lehtë nga çdo kundërshtar. Mbrojtës energjikë dhe me personalitet”.

Dy mesfushorët, që për Gjokën kanë treguar më shumë profesionalizëm, janë Nijas Lena e Besart Musolli. Para tyre pozicionohen Gjergji Muzaka, Hair Zeqiri dhe Zhan Karioka. Ata ishin truri dhe energjia në skuadër. “Të kishe mesfushorë të tillë në skuadër, ishte shumë e vështirë përzgjedhja. Por ishte e lehtë të ndaje mes talentit dhe punës së tyre në shërbim të skuadrës. Të gjithë në fushë mbeten truri dhe energjia, mesfushorë elegantë e me vizion”.

Në formacionin më të mirë të Gjokës ka vend vetëm për një të sulmues të mirëfilltë dhe ai është kroati Pero Pejiç, të cilin aktualisht e quan sulmuesin më  profesionist dhe të paarritshëm në Superioren shqiptare. “Pero Pejiç e ka treguar personalitetin e klasin e tij të lartë në çdo skuadër shqiptare të Superiores. Te Kukësi ai ishte protagonist në çdo ndeshje, jo vetëm si lojtar goli”.

KARRIERA – Ernest Gjoka nuk ka karrierë të gjatë si futbollist, ku e ka nisur në vitin 1990 me U21 të Tiranës dhe dy sezone me skuadrën e Studentit. I lindur në 25 janar 1970, vetëm 39 vjeç ishte kur mori rrugën e trajningut si trajner i parë, e pikërisht me Apoloninë në Kategorinë Superiore.

Si trajner ka drejtuar e drejton skuadra në Superiore, ku në harkun e dhjetë viteve të fundit ka qenë në krye të Flamurtarit, Tomorit, Kukësit, Vllaznisë dhe së fundmi Kamzës. Përgjatë këtyre viteve Gjoka ka fituar 1 kampionat, 1 Kupë dhe 1 Superkupë të Shqipërisë, ndërkohë që është i përzgjedhur edhe në mediat sportive për mendimin e tij të kualifikuar në futboll.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Hasan Lika i qëndron besnik modulit 4-4-2, duke e nisur në katërkëndor me një legjendë të futbollit shqiptar, Perlat Mustën. “Për mua ishte një portier i madh, një legjendë e papërsëritshme sot, për karakteristikat e tij të veçanta. Në periudhën që unë e drejtova te Partizani, edhe pse ishte në fundin e karrierës, Musta asnjëherë nuk e lëshoi personalitetin e liderit”. Kjo  është kjo konsiderata që Hasan Lika shpreh për portierin Perlat Musta, duke shtuar se për të mund të thuhen edhe më shumë fjalë të mira.

Ndërsa për repartin e mbrojtjes, Lika përqendrohet te një katërshe që kanë luajtur në skuadra të ndryshme, duke e nisur në krahun e djathtë me Suad Licin, ndërsa në krahun e majtë vendos Julian Ahmatajn. Qendra e mbrojtjes për Hasan Likën përbëhet nga Ilir Shulku e Tefik Osmani. Ai tregon se ishin mbrojtës që jepnin siguri, forcë e garanci në skuadra. “Personaliteti i Ilir Shulkut në mbrojtje mbetet unik edhe sot, ndërsa Osmani po tregon vlera në këtë repart. Suad Lici dhe Julian Ahmataj, veç sigurisë në krahë, ishin shpërthyes e shpesh protagonistë në shënimin e golave”.

Katër emrat e mesfushorëve që Lika i veçon si më të mirët në karrierën e tij si trajner i përkasin dy dekadave të fundit në futbollin tonë. “Me Kristal Abazajn në krahun e djathtë dhe Elis Bakajn në krahun e majtë, mesfusha funksiononte si një fizarmonikë, ndërsa në qendër Paulin Dhëmbi e Bledi Shkëmbi i jepnin sigurinë e virtuozitetin lojës. Të gjithë ishin me personalitet në fushë dhe pikë referimi për rezultatet në skuadër”.

Në repartin e sulmit, Hasan Lika nuk e quan të “harruar” Hamdi Salihin, bomberin që ka dominuar golashënuesit e Superiores. “Hamdi Salihi të jepte siguri në çdo ndeshje, me golat e tij nga çdo pozicion ndeshja quhej e fituar me atë në fushë. Një sulmues i madh edhe në Kombëtare. I tillë ishte Bledar Mancaku, por shumë i shpejtë e teknik, i vështirë për çdo kundërshtar”.

KARRIERA – Hasan Lika e ka nisur karrierën si futbollist te Shkëndija e Tiranës në vitin 1977, në moshën 17-vjeçare. Deri në sezonin 1985 ai ka luajtur me Partizanin e më pak me Shkëndijën. Në këtë periudhë realisht ka qenë një nga sulmuesit më të spikatur, një golashënues që me kokë nuk të falte. I lindur më 1 janar 1960, Hasan Lika u largua shumë i ri (26 vjeç) nga futbolli i luajtur, duke nisur më pas karrierën si trajner.

Skuadra e parë që ka drejtuar ka qenë Partizani në vitin 1991, ndërsa aktualisht është në krye të Vllaznisë. Lika ka qenë edhe në krye të Teutës, Kombëtares U21, Besës, Apolonisë, Kukësit dhe Luftëtarit. Gjithashtu tekniku kryeqytetas te Lushnja ishte ndihmës i argjentinasit Mario Kempes.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Dhe moduli i përzgjedhur prej tij duket interesant: 4-2-3-1. Si portierin më të mirë që ka pasur nën urdhra Magani veçon Ilion Likën, i cili edhe sot është pjesë e Kategorisë Superiore me Tiranën. “Ilion Lika ka qenë një personalitet në katërkëndor, si dhe në gjithë fushën e lojës. Një kapiten që skuadrën e ndihmonte që nga minuta e parë e deri në fundin e çdo ndeshjeje”.

Mbrojtja me katër futbollistë është më e mira për “Gashin”, sikurse edhe thërritet në ambientet sportive tekniku peqinas. Katër “moskëtierë” janë lojtarët e zgjedhur, teksa Magani ka edhe një koment për ta: “Artan Sakaj ka qenë mbrojtës energjik dhe dinamik në lojë, Gentian Muça me cilësi të mira si qendërmbrojtës, i saktë në ndërhyrje sidomos në luftën në ajër. Franc Veliu dhe Julian Ahmataj kanë qenë pozicionalë në fushë, të fortë në luftën me çdo kundërshtar dhe të aftë në goditjet standarde”. Shkurt dhe shumë i qartë.

Por edhe në mesfushë, edhe pse duket i “kursyer” me dy të tillë, peqinasi ka një përzgjedhje të veçantë me Hair Zeqirin dhe Erando Karabecin. “Të dy kanë qenë lojtarë krijues, organizatorë me vizion dhe të fortë fizikisht”.

Treshja e sulmit që Magani e rendit para dy mesfushorëve të mirëfilltë dhe pas sulmuesit të vetëm, përbëhet nga Odise Roshi në të djathtë, Bledar Mancaku në qendër dhe Selemani Ndikumana në të majtë. Me karakteristikat e tyre kanë qenë protagonistë. “Odise Roshi është evidentuar tashmë si një mesfushor krahu me tipare sulmuese, i fortë dhe kërcënues në goditjet në portë. Me Bledar Mancakun lojën e nisje në avantazh 1-0, një lojtar me bagazh dhe një lider i vërtetë në fushë. Ndërsa Ndikumana ishte i jashtëzakonshëm për cilësitë e tij. Vetëm karakteri i brishtë ja humbiste pak vlerat”.

Në majën e sulmit të formacionit të karrierës së Gugash Maganit përfshihet Daniel Xhafaj. Vlonjati ka qenë protagonist në disa skuadra të Kategorisë Superiore, ka qenë edhe kryegolashënues, ndërsa Magani i shton në këtë përcaktim edhe një tjetër detaj. “Danieli kishte shumë personalitet në fushë, ai ishte një trajner në fushën e lojës. E duke shtuar cilësitë e mira në përdorimin e topit e goditjet në portë, veçohej si një sulmues race”.

KARRIERA – Në karrierën e tij si futbollist dhe më pas si trajner, Gugash Magani ka të veçantën se i ka nisur dhe i ka përfunduar te skuadra e vendlindjes, Shkumbini i Peqinit. I lindur më 14 mars 1965, Gashi ka 11 sezone karrierë në pankinat e Superiores shqiptare, por edhe në Kosovë. Në vitin 2007 e nisi me Shkumbinin, më pas kaloi te Flamurtari. Me vlonjatët u rendit në vendin e dytë në një kampionat plot polemika. Skënderbeu u mori titullin. Besa, Teuta, Tirana dhe Trepça’89 ishin stacione e radhës në karrierën e Maganit, që pak ditë më parë ka pranuar ofertën për të drejtuar sërish kavajasit, që synojnë rikthimin në Superiore.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Duke preferuar modulin klasik 4-4-2, Canaj veçon si portierin më të mirë shkodranin Armir Grima. “Unë e veçoj Grimën për karakterin e tij në fushë, jetonte në çdo situatë me skuadrën dhe i jepte kurajo e shpresë në çdo sfidë”.

Ndërkohë që për Canajn mbrojtja nga e djathta nisme një futbollist kroat, Dario Bodrusiç, me të cilin ai ka punuar te Dinamo. Ndërkohë në qendër ai vendos Goran Graniç dhe Arian Pishën.  Në të majtë Suad Licin kompleton prapavijën. Një mengjërash tipik, i cili si te Vllaznia, ashtu edhe te Tirana, tregoi nivel në lojën e tij. Për këtë katërshe, Agim Canaj shprehet: “Në këndvështrimin tim teknik, unë të katër këta futbollistë i veçoj si mbrojtësit më të mirë që kanë luajtur në futbollin shqiptar, në skuadrat ku unë kam drejtuar”.

Qendrën e mesfushës dhe krahët e këtij formacioni, Canaj ua beson lojtarëve që kanë lënë gjurmë në futbollin dinamovit në periudhën 2000-2010. Redi Jupi dhe Paulin Dhëmbi janë dy mesfushorët e qendrës, ndërsa në të djathtë serbi Goran Vinçetiç dhe në të majtë të mesfushës vendos Ilir Qorrin, një nga protagonistët e Dinamos në atë periudhë. “Të gjithë këta mesfushorë kanë qenë elegantë, me vizion dhe organizatorë të mirëfilltë në shërbim të skuadrës”.

Në repartin e sulmit nuk mungon kroati Pero Pejiç, i cili ka lënë gjurmë në futbollin shqiptar duke qenë protagonist në çdo ndeshje. Në krah të tij Cana vendos shkodranin Vioresin Sinani, i cili është edhe shënuesi me më shumë gola të shënuar në elitën e futbollit shqiptar. “Të dy këta sulmues janë të njohur për kualitetin në repartin e avancuar. Në periudha të veçanta janë bërë protagonistë në futbollin shqiptar. Të dy sulmues race”.

KARRIERA – Agim Canaj e ka zhvilluar karrierën e tij si futbollist në trekëndëshin Vlorë-Tiranë-Rumani, por hapat e parë në futboll i ka hedhur te Shkëndija e Tiranës në sezonin 1980-1982. I lindur në Vlorë, më 14 korrik 1962, Canaj është një nga trajnerët më shëtitës në Superiore, ndërsa mbetet në histori edhe si tekniku i Gramozit të Ersekës që luajti miqësoren me Realin e Madridit më 20 janar 2010 në stadiumin kombëtar “Qemal Stafa”.

“Kjo ndeshje mbetet një nga kulmet e mia si trajner, madje kujtoj se nuk u luajt deri në fund, pasi  u ndërpre energjia elektrike në stadium për gati 50 minuta”, kështu e kujton Canaj këtë përballje. Si trajner Agim Canaj nuk ka shumë trofe të fituara, përveçse 1 Kupë të Shqipërisë, pa harruar edhe tre sezone si nënkampion me skuadrat që ka drejtuar.

Eksperienca e Canaj në pankinë ka nisur te Dinamo në sezonin 2002-2003 dhe fundit ishte ajo me Bylisin e Ballshit në Kategorinë Superiore. Në futbollin shqiptar ai ka drejtuar ekipe si Shkumbini, Besa, Skënderbeu, Flamurtari, Vllaznia, Gramozi e Bylis. Aktualisht mbetet në prijte të një oferte, ndërkohë që Canaj kontribuon me komentet dhe analizat e tij në median sportive shqiptare, së fundmi në rubrikën “Sport News Plus” në televizionin News24.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Për Josën, moduli është ai 4-4-2, duke e nisur me portierin më të mirë. Orges Shehi është i përzgjedhuri, një legjendë në katërkëndorin e Skënderbeut të suksesshëm në dekadën e fundit. “Orges Shehin unë e quaj portierin më të suksesshëm në futbollin tonë. Në periudhën që e drejtova Skënderbeun, ai ka qenë një lider i padiskutueshëm në skuadër”,  thotë Josa për durrsakun, që tanimë i drejton korçarët si trajner. Edhe për repartin e mbrojtjes veçon më shumë futbollistë nga bardhekuqtë.

Kristi Vangjeli në krahun e djathtë mbetet më i mirë në karrierën e Josës trajner. Në qendër të mbrojtjes ai veçon Nevil Deden dhe kroatin Marko Radas, ndërsa në krahun e majtë Renato Arapin. “Të katër këta mbrojtës unë i veçoj si më të mirët e këtij reparti që kanë luajtur në futbollin shqiptar në këtë periudhë. Edhe pse janë me karakteristika të ndryshme mes tyre, të gjithë janë lider”.

Mesfusha e Mirel Josës përbëhet nga lojtarë virtuozë dhe elegantë, duke nisur me Devi Mukën në krahun e majtë dhe Bernard Berishën në krahun e djathtë. Për qendrën e mesfushës, Josa mendon se Blendi Shkëmbi e Sabien Lilaj janë dueti më i bukur që futbolli shqiptar ka pasur në dhjetë vitet e fundit. “Këta mesfushorë kishin shumë personalitet në fushë, kishin karakteristika të ndryshme. Por mbi të gjitha ishin lider në fushë dhe pika referimi për rezultatet në skuadër”.

Te sulmuesit më të mirë, Mirel Josa nuk shkon më shumë se te dy shkodranët: Hamdi Salihi e Vioresin Sinani. “Të dy këta janë sulmuesit që kanë dominuar në kohën kur ata kanë luajtur, kanë qenë golashënues që kanë bërë diferencën. Unë i quaja lider të gjithëpushtetshëm në skuadër”.

KARRIERA – Mirel Josa është pjesë e futbollit bardheblu, ku në 11 sezone ai ka qenë pjesë e 17 Nëntorit, sot Tirana. I lindur më 1 korrik 1963, Josa shkëlqeu te Tirana dhe në Kombëtaren, Aty  luajti rreth 30 ndeshje. Pas ndryshimeve të sistemit politik në Shqipëri, Mirel Josa e vazhdoi karrierën për katër sezone në futbollin helen, më parë me Aris Selanik, për ta mbyllur në tre sezone resht (1992-1995) me Kavallën.

Edhe karrierën si trajner Josa e ka nisur pikërisht me Tiranën në vitin 2003, në drejtimin e së cilës ka fituar edhe trofe. Në 15 vite trajner i elitës në futbollin tonë dhe në Kosovë, Josa ka drejtuar Tiranën, Lushnjen, Vllazninë, Elbasanin, Teutën, Shkumbinin, Skënderbeun, e së fundmi Prishtinën. Janë 5 Kampionate, 2 Kupa dhe 3 Superkupa të Shqipërisë që Josa ka fituar si trajner, ndërkohë që aktualisht  kërkon të fitojë titullin kampion në Kosovë. Vjet ai triumfoi në Digitalb Kupa e Kosovës.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja 

Dhe ai nuk i ka thënë jo ftesës së SportEkspres.com për të ndarë me sportdashësit shqiptarë dhe lexuesit tanë formacionin me lojtarët më të mirë që ai ka drejtuar në karrierën e tij si trajner. Interesant është edhe moduli që Cungu ka i përzgjedhur lojtarët më të mirë, ku me renditjen taktike 3-4-3, ai thuajse është fokusuar vetëm te skuadra e Kukësit.

Kështu, portieri më i mirë për Armando Cungun është Argent Halili, vlonjati që bëri histori me skuadrën kuksiane në disa sezone. “Jo vetëm se Halili ishte ndër portierët e parë të Kukësit në Superiore, por edhe për faktin se ai bëri histori më këtë skuadër, në Shqipëri dhe Europë”, të thotë tekniku shkodran kur pyetet pse ka zgjedhur pikërisht vlonjatit.

Edhe reparti i mbrojtjes dominohet nga skuadra e Kukësit, për të cilën Cungu tregohet sa nostalgjik, aq edhe realist. “Tre mosketierët” e repartit të prapavijës janë përzgjedhur Lukas Malakarne, Ylli Shameti dhe Adrian Cuculi, të cilët ai i veçon për karakteristikat e tyre të veçanta në fushë. “Të tre këta mbrojtës ishin lider në pozicionet e tyre. Të fortë, të sigurt dhe pjesë e gjithë lojës në skuadër. Unë i quaja si një garanci, ku skuadra e Kukësit e mbështeste suksesin”.

Mesfusha e përzgjedhur nga Armando Cungu është më e “populluar”, pasi ka vendosur katër të tillë, ku  krahët u besohen lojtarëve të fortë dhe energjikë: Raman Hallaçi në të djathtë dhe Endri Vrapi në krahun e majtë. Besar Musolli dhe Emiliano Veliaj formojnë qendrën e mesfushës më të mirë në formacionin e Armando Cungut.

Treshja e sulmit duket tepër interesante, pasi tekniku shkodran ka vendosur emra futbollistësh që në Kategorinë Superiore kanë qenë faktor me golat e tyre, si edhe më shërbimet cilësore në skuadër.  “Duke vendosur tre sulmues në repartin e avancuar, jam realist të them se të tre mbeten golashënues race, me të cilët garancia e golit bëhej edhe më e sigurt. Edhe pse Kordero Uilliams, Marko Cetkoviç dhe Xhejms Adeniji nuk kanë qenë kryegolashënues, golat e tyre periodikisht kanë dhënë ndikim pozitiv në skuadër”.

KARRIERA – Armando Cungu e ka nisur karrierën e tij në futboll, pikërisht me skuadrën e vendlindjes, Vllazninë. I lindur më 23 prill 1973, në moshën 20-vjeçare Cungu nisi rrugën e futbollistit profesionist, ku më pas ka luajtur me skuadra të tjera, si Luftëtari, Teuta, Etnikos e Pireut në Greqi dhe Flamurtari i Prishtinës në Kosovë.

Rrugën e trajningut Armando Cungu e ka nisur në vitin 2006 me Adën e Velipojës në Kategorinë e Parë dhe prej këtij viti e deri më sot është pjesë aktive në pankinat e skuadrave të Kategorisë Superiore. Gjatë kësaj periudhe 12-vjeçare ai ka drejtuar dy herë Vllazninë dhe po kështu Kukësin, skuadër që edhe e drejton aktualisht. Gjithashtu ai ka qenë në krye të Laçit, ekip me të cilin ka fituar Kupën dhe Superkupën e Shqipërisë.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja 

Moduli i përzgjedhur është ai 4-4-2. Portieri më i mirë për Starovën është Perlat Musta, një legjendë e Partizanit dhe e kombëtares. Kuptimplota fjalët që thotë për të: “Perlati mbetet portieri më i madh i të gjitha kohërave te Partizani”. Mbrojtja dominohet nga “të kuqtë”.

Përparim Daiu është ai që do të mbulojë linjën e djathtë të mbrojtjes, ndërsa në krahun tjetër është përzgjedhur Ansi Agolli. Me këtë të fundit ka punuar te Tirana. “Diga” e Starovës në qendër ndërtohet nga Ilir Shulku dhe Afrim Tole. Shkurtimisht Starova është shprehur: “Të katër këta mbrojtës i veçoj si ndër mbrojtësit më të mirë që kanë luajtur në futbollin shqiptar”.

Qendra mesfushës dhe krahët e këtij u besohen lojtarëve të kalibrit: si Altin Rraklli, Lefter Millo, Ervin Bulku dhe Devi Muka. “Mesfushorë me tipare sulmuese, elegantë, me vizion dhe organizatorë të mirëfilltë”. Këto fjalë tregojnë më së miri cilësitë e këtyre futbollistëve, të cilët janë të njohur mjaft mirë për kualitetet që kanë pasur dhe për atë që kanë dhënë në futbollin shqiptar.

Në formacionin më të mirë të Starovës ka vend vetëm për një të huaj: Kaleb Ekuban, ganezin që shënoi 17 gola me fanellën e Partizanin dy sezone më parë. Nuk mbetet jashtë Erjon Bogdani, i cili arriti të luante më pas edhe në Serie A, një nga kampionatet më të forta në botë. Komenti për dyshen e repartit të avancuar? “Dy sulmues race, të cilët në Shqipëri ende nuk po gjenden”.

KARRIERA – Një jetë e kaluar te Partizani si futbollit, por Sulejman Starova hapat e parë në futboll i ka hedhur te Shkëndija e Tiranës. I lindur më 12 dhjetor të vitit 1955, “Bobi” është trajneri i fundit me të cilin Partizani ka fituar titullin kampion, ndërkohë që për ironi të fatit tjetrin e ka marrë me “armiqtë” e Tiranës.

Starova ka fituar edhe tre kupa e dhe Superkupa dhe padyshim që është një nga trajnerët e suksesshëm të futbollit shqiptar. I licencuar në Itali dhe i dashuruar edhe pas futbollit të atij vendit, ai ka drejtuar disa skuadra në Shqipëri. Ndërkohë eksperienca e fundit ishte ajo me Feronikelin në IPKO Superliga e Kosovës.

Në Shqipëri Starova ka punuar me klube si Partizani, Tirana, Besa, Teuta dhe Kukësi. Veçse si trajner, shpesh ai ka qenë edhe në rolin e drejtorit teknik. Aktualisht është në pritje të ofertës së duhur për të vijuar punën në fushën e trajningut, ndërkohë që vijon të kontribuojë me analizat e tij në emisionin “Rubrika Sportive” në RTSH Sport.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja