E thënë më ndryshe nëse marrim metrin e patriotizmit, nëse ky Europian duhej lënë në mes, atëherë edhe ndeshja Shqipëri-Serbi duhej lënë në mes, të mos zhvillohej. Por nga njëra anë do të humbisnim 0-3 dhe nga ana tjetër do të humbisnim një Europian të zhvilluar në Shqipëri, i dyti më i madhi për Kombëtaret pasi bëhet fjalë për U-21.
Madje “paranoja” ishte aq e fortë sa kur Shqipëria priti mirë Serbinë në ndeshjen në Tiranë, shumëkush tregonte skenat e Beogradit që do të përsëriteshin në kthim. Por historia doli e kundërt, Shqipëria nuk ishte më ajo e 2014, doli me nder dhe doli me 3 pikë pa u prekur dhe cënuar qimja e flokut. Armand Duka ka goditur gjithmonë me vendimet e tij duke mos ngatërruar rrugën në momentet më vendimtare. Kjo nuhatje dhe pikë e fortë e tij e ka bërë që të shkojë në postin e zëvendës presidentit të UEFA-s. E çdo gjë kur arrihet, i humb kuptimi i vlerës.

Agim Ademi, para pak muajsh tha: “Do të jetë shumë e vështirë që në të ardhmen të ketë një tjetër president Federate nga Shqipëria që të shkojë zëvendës president”. Për t’u mos harruar që në 2014 pasi ndodhi ajo “tragjedi” në Beograd, pasi karriget dhe dhuna vërshoi mbi lojtarët e Shqipërisë, në fund UEFA vendosi: “Serbi-Shqipëri 3-0”.
Dhe të vijmë nga ajo kohë në këtë aktualen, ndryshimi është i madh për përfaqësimin tonë. Ndërkohë pas disa ditësh në Federatën Shqiptare të Futbollit do të zhvillohen zgjedhjet dhe Armand Duka është kandidati i vetëm. Disa që e shohin situatën nga larg thonë: “Prapë?”.

Ajo që harrohet në këtë pikë është fakti se të jetë një kandidat i vetëm në Federatën e Futbollit dhe të jesh një kandidat i vetëm për zgjedhjet e politikës janë dy gjëra krejt të ndryshme. Zakonisht kur zgjedhjet bëhen në Federatën e Futbollit, njerëzit e interesuar për të marrë një vend të tillë, e dinë fuqinë e tyre përpara se të futen në garë.
Kjo shpjegon faktin se jo vetëm në Shqipëri, por në 32 shtete të Europës në dy vitet e fundit ka qenë vetëm një kandidat për President Federate të Futbollit. Nga Ukraina me Shevcenkon, te Bullgaria me Ivanov, te Malta me Vassalo, te Hollanda, Azerbajxhani, FInlanda, Belgjika, Greqia, Irlanda, Sllovenia, Moldavia, Maqedonia dhe shumë shtete të tjera me radhë kur kandidati, ka qenë vetëm një.

Dhe në rastin konkret, duke parë fuqinë e madhe të Armand Dukës jo vetëm për tregun shqiptar, por për faktin që tanimë është edhe zëvendës president i UEFA-s, ka edhe post të lartë në FIFA, për një konkurrent që të hidhet në këtë garë është e kot.
Por fakti se dikush tjetër ka më shumë rezultate se ty nuk është problemi i personit në fjalë, është i joti që nuk mund t’i afrohesh për momentin në garë. Pa hyrë në pjesën e sukseseve të arritura në këtë kohë, të cilat kanë vetëm një kulm, Kombëtaren.

Armand Duka ka arritur që një vend i cili nuk ushqehet dot me bukë, të ushqehet me futboll. Futbolli është parësor vërtet në Shqipëri, nëse e marrim në këtë këndvështrim. Nëse shikoni modelet rreth e rrotull nëpër Europë dhe botë, edhe ato vende ku popullsia është shumë e vogël që kanë pasur histori suksesi, janë vende të cilat kanë një zhvillim ekonomie dhe mirëqënie shumë të lartë.

Sepse gjërat vijnë zinxhir, kur një shtet ka një ekonomi të shëndetshme, atëherë edhe futbolli me artin shkojnë në nivelet më të larta, ndiqen më shumë nga njerëzit. Dhe çfarë mund të kërkosh nga njerëz që paguhen me 300 mijë lekë rrogë në muaj për të ndjekur teatrin apo për të ndjekur një ndeshje futbolli?
Dëshira është shumë e madhe tek ta, por përgjegjësitë dhe problemet e shumta në kokë që kanë nuk mund t’i sjellin dot në ato ambiente, është gjëja e fundit që mund të mendojnë. Dhe në një realitet të tillë, në këtë paradoks kaq të madh, Shqipëria është kthyer në një fuqi reale futbolli, me një stadium të stërmbushur për çdo ndeshje të Kombëtares dhe me një ekip që nuk po njeh limite duke na bërë që të ëndërrojmë.

Po ëndërrojmë aq shumë sa edhe bota na përmbyset kur Shqipëria nuk merr dot rezultatin që ne duam, pasi praktikisht është i vetmi rast kur ne largojmë mendjen nga hallet tona të përditshmërisë. Dhe gjithçka e ardhur në bazë të menaxhimit të financave që vjen direkt nga aftësia e tij, pasi shteti shqiptar jep shumë para për KOKSH, për sportet e ndryshme që nuk sjellin asgjë për Shqipërinë dhe jep zero para për futbollin.

Ky është rasti tipik i një fëmijë që ngre një kështjellë pa pasur asnjë të mirë materiale të siguruar nga ana e prindërve, që gjithsesi, e duan apo jo, mirë apo keq, duhet të kujdesen edhe për të. Shteti e ka lënë prej vitesh në harresë futbollin, futbolli nga ana tjetër, prej kohësh po shpëton imazhin e shtetit. Armand Duka, i vetmi në shtëpinë e…suksesit! /Sport Ekspres/

Longo u shpreh se në vitin e parë te Kukësi pa gjëra shumë të çuditshme që tregonin se futbolli shqiptar është më i korruptuari në botë dhe se vlera e gjithsecilit nuk mund të tregohej, pasi gjithçka ishte e stisur. Më pas Longo shprehet se në aventurën e tij tek Flamurtari, një gabim i portierit vendosi për dështimin e tij, ndërsa te Teuta mungonin terrenet sportive.

Atëherë, pyetja e parë që shtrohet: “Nëse te Kukësi, Longo pa se futbolli shqiptar ishte më i korruptuari në botë, përse ky trajner erdhi sërish në Shqipëri për të provuar edhe dy eksperienca të ndryshme me Teutën dhe Flamurtarin?. Nëse ky kampionat më i korruptuari në botë, a u pastrua më pas që te Flamurtari ndikoi gabimi i portierit dhe te Teuta ndikuan terrenet sportive? Përse në të gjitha rastet nga një arsye ndryshe për të justifikuar dështimin, por asnjë marrje përgjegjësie?”.

Të gjithë këto pyetje marrin përgjigje pasi të kuptojmë se për kë po flasim, Diego Longo. Ai e nisi karrierën e tij në futboll si një trajner fitnesi, ku merrej vetëm për përgatitje fizike të lojtarëve dhe nuk kishte asnjë detyrë tjetër që lidhej me anën teknike dhe taktike të ndeshjes. Më pas u kthye në zëvendës trajner dhe për herë të parë u bë trajneri i parë në Shqipëri, te Kukësi.

Vitet kaluan, por Longo e shikonte veten ende si një trajner të fitnesit. Ndoshta për këtë arsye “arusha” Bejzade vendosi duart në kokë kur e mundi Longon që drejtonte Teutën në shifrat 6-1. Arsyeja? Ishte vërtet qesharake, teksa në atë kohë, menjëherë pas ndeshjes, Bejzade tha: “U habita shumë sot, një gjë e madhe më bëri çudi. Teuta po na tregonte në nxehmje mënyrën sesi do të dilte në sulm, 2-3 mënyra që po aplikonin.

Na e treguan që në nxehmje, u habita shumë dhe i thashë ekipit sesi të luante sepse nuk e njihja me shumë detaje Teutën. Kështu fituam 6-1, por u mërzita sepse duhej të fitonim 6-0″. Pra strategu i madh, Diego Longo, që nuk merr asnjëherë përgjegjësi mbi veten por janë gjithmonë faktorë të tjerët për humbjet e tij, është shkatërruar 6-1 në një ndeshje të Superiores pasi i ka treguar të gjitha skemat e lojës në momentin e nxehmjes, duke ia shpalosur të gjitha kundërshtarit për mënyrën sesi do të sulmonte dhe mbrohej.

Nëse mendoni se është koha për të qeshur, jeni gabim pasi historia nuk është mbyllur këtu, ka edhe më shumë, duhet mbajtur “barku me dorë”, por duroni edhe pak. Vetë Diego Longo hapi një histori spiunimi të Dinamos dhe e bëri të madhe në media. Sipas tij, disa zyrtarë te Dinamos po i ndiqnin stërvitjen dhe po e spiunonin, duke e bërë edhe njëherë tjetër agresiv trajnerin 49-vjeçar. Ai u ankua te Gjici për të zgjidhur situatën dhe për të ndyrshuar terrenin e stërvitjes, në mënyrë që të mos i spiunohej stërvitja.

Ndërkohë disa vite më mbrapa, Longo ia jep në pjatë trajnerit kundërshtar, në këtë rast Bejzades, të gjithë taktikat dhe idetë e tij, para fillimit të ndeshjes. Pra Longo nuk donte që ta spiunonin, pasi donte t’ia jepte vetë kundërshtarit informacionet për ekipin e tij. A e dinë në Itali një gjë të tillë? Në Seria A dhe Bundesligë gjithmonë frikësohen dhe ndërtojnë sisteme të forta dënimesh sa herë që një informacion zbulohet te kundërshtari para kohe, duke ndëshkuar fort personin e padisiplinuar të ekipit. Po kur rasti në fjalë është vetë trajneri, a e ka thënë Longo edhe këtë në Itali?

Po flasim për njeriun që ka hedhur në tokë me fjalët e tij gjithë dorën e shtrirë nga Kukësi, e ka kafshuar, me të gjitha dhëmbët e tij të mprehta, Longo donte vetëm të kafshonte, gjithmonë. Në vitin 2021 pas një fitore me Kukësin, shprehej: “Me kë ngjan Kukësi nga Serie A? Shpresoja ta harronit këtë pyetje. Nëse më duhet të bëj këtë krahasim ekipi më duket si Napoli në kohën kur ishte Sarri”. Ndërkohë pas një humbje të Kukësit disa kohë më pas, Longo thoshte: “Shumë njerëz harrojnë se Kukësi ka qenë në vendin e gjashtë në sezonin e shkuar. Është njësoj sikur t’i kërkosh Bolognas të marrë vendin e parë në Serinë A”.
Pra në një moment kur fitonte, Kukësi i tij ishte si Napoli i Sarrit dhe në një moment kur humbte, ishte si Bologna e vendeve të fundit. Kjo tregon gjithë luhatjen e fort dhe të rëndë emocionale të një njeriu që mund të jetë gjithçka, veçse jo trajner.

Sot e quan futbollin shqiptar si më të korruptuarin në botë, ndërsa para disa kohësh kur në Greqi kërkonin të dërgonin finalen e Supërkupës së tyre në një shtet tjetër, Longo i propozoi Shqipërinë. “Air Albania ka kushte ideale, luan edhe Kombëtarja aty. Elbasan Arena ka infastrukturë të mirë, ndeshja mund të bëhet edhe në Elbasan dhe tifozët të rrijnë në Tiranë pasi distanca është vetëm 30 minuta”.

Fjala merr peshë gjithmonë te njeriu që e thotë atë. Në këtë rast pesha bie duke parë natyrën e Longos, që i përmbledh të gjitha kur reagonte si i çmendur kundër arbitrave pasi humbi 5-0 kundër Partizanit. 1, 2 dhe 3 mund t’i pranojmë, por 5 për faj të arbitrit? 5-0 me Partizanin, 6-1 me Laçin, Mario Baloteli do të thoshte: “ëhy alëays me?”.
Dhe të mendosh që në futbollin shqiptar afrohen si trajner të mëdhenj njerëz të tillë, të cilët nuk ngurrojnë që pas dështimit të hedhin poshtë gjithë mundin dhe djersën e njerëzve të cilët mirë apo keq, pak apo shumë, kanë dhënë kontributin e tyre për futbollin në Shqipëri. Dhe po, ky është problemi më i madh i futbollit shqiptar, fakti që ka pranuar në këtë rast Diego Longon dhe shumë Diego Longo të tjerë që të kenë poste të larta duke i hequr shansin disa shqiptarëe të cilët do ta bënin punën shumë herë më mirë dhe do tregoheshin shumë herë më shumë…fisnik.

Një profesor që sillet si një nxënës arrogant, nuk do të jetë asgjë më shumë sesa një nxënës i përjetshëm i keq. Klasi nuk blihet në pazar, ai merret dhe fitohet me kohën. Diego Longo, ulu, 4! /Sport Ekspres/

Disa duan ta pranojnë dhe të tjerë jo, por Shqipëria është e pushtuar nga formati i ri televiziv i quajtur “Big Brother Albania VIP”. Shifrat flasin qartësisht me rreth 150 mijë ndjekës në kohë reale të këtij “reality show” në Youtube. Mbështetja e madhe e shqiptarëve për Luiz Ejllin, një prej konkurrentëve që vjen nga Shkodra, “infektoi” futbollin dhe arriti deri në një protestë të organizuar për të.

Të gjithë pas Luizit, por Shkodra është edhe e Alban Xhaferit. Presidenti i Vllaznisë ka fituar dashurinë e ambientit në vend. Një dashuri e paralajmëruar që në nisje, mund të quhet nga ato me shikim të parë. Pas suksesit të tij me basketbollin, shumë persona “iu lutën” Xhaferit që t’i ndihmonte edhe në ekipin e futbollit.

E për të qenë të sinqertë, Vllaznia kishte kohë që i bënte llogaritë me vendet e fundit dhe shihej si sukses kur shpëtonte pa rënë nga Superiorja. “Iku edhe një vit tjetër”. Me ardhjen e këtij presidenti, gjithçka ndryshoi. Shkodranët po ëndërronin për titullin kampion dhe fituan Kupën e Shqipërisë. Me gjakun e nxehtë ballkanas dhe për më tepër me gjakun shqiptar që vlon, të gjithë kërkojmë maksimumin.

Fundja përderisa kërkojmë nga Kombëtarja që të kualifikohet në çdo Europian apo Botëror, kur vetëm njëherë në historinë e saj arriti në Francë, çfarë mund të thonin tjetër te Vllaznia kur dihet historia e tyre e dikurshme? Sigurisht, futbolli është vetë paralelizmi i jetës, askush nuk pyet se kush ke qenë, por cili je. Kohët kur ndeshjet fitoheshin me fanellë kanë ikur, dëshmia më e mirë u pa edhe në Botërorin e Katarit.

Kështu Alban Xhaferi u kthye në një personazh të shumë diskutuar në shtëpinë e shkodranëve, jo atë të “Big Brother”. Shumë mund ta kundërshtojnë pasi e duan ekipin e tyre si fitues të Superiores apo edhe në grupet e Champions League, por të gjithë e dinë se më mirë në kaq pak kohë, askush tjetër nuk mund të bënte.

Qershia mbi tortë vjen me Bekim Balajn. Sulmuesi i Kombëtares kthehet dhe vesh fanellën e shkodranëve, duke refuzuar çdo ofertë tjetër. Pavarësisht dashurisë që ka për vendin e tij, sigurisht që Balaj nuk mund të vinte në një Vllazni që ishte “në pikë të hallit”. Kritikët tregojnë statistikat negative të Bekimit, por vetë interesi i shumë klubeve shqiptare për ta marrë atë tregon shumë për këtë sulmues.

Zyrtarizimi i tij është markë për Vllazninë dhe Superioren, është besim i dhënë për ekipin se tani mund ta arrijnë titullin kampion, është afrim dhe mbushje e shkallëve të stadiumit nga ana e tifozëve. Pra, lëvizje të tilla janë shumë më tepër sesa një top i shtyrë drejt rrjetës. Këtë e di më së miri edhe Xhaferi që kishte punuar prej kohësh për një lëvizje të tillë dhe tani i sjell dhuratën Vllaznisë. Në kaq pak kohë që është pjesë e futbollit shqiptar, padyshim që duhet të urojmë që më shumë persona si Xhaferi të jenë president të ekipeve të Superiores. Gjithsesi, urime Shkodrës për shpëtimin e Luizit, tani është koha e luftës për titullin kampion, duken në duar të sigurta. /Sport Ekspres/

Nuk ka mbetur shqiptar që nuk e di tashmë se sa herë marrim pjesë në garat europiane apo botërore të peshëngritjes, duhet të presim se cila do të jetë bloza e radhës, cili do të jetë katrani i zi që do të nxijë sportin shqiptar.

Kjo ndodhi edhe me Evangjeli Veli, përsëri në epokën e presidentit Gjoza. Nuk është rast i rrallë, përkundrazi; nëse ka një president rekord për peshëngritësit shqiptarë që rezultuan me substanca të ndaluara apo doping, ky është Elez Gjoza.

Përtej transperencës që Gjoza përpiqet të bëjë në rastin e fundit, ne jemi më të interesuar për t’i dhënë fund blozës në peshëngritjen dhe sportin shqiptar. Mjaft përdorimit të substancave të ndaluara, që na gëzojnë për pak kohë, kur fitojmë ndonjë medalje, por rrimë me zemër në dorë në pritje të rezultateve anti-doping.

Nuk ka njeri që nuk e di se në presidencën e Gjozës, herën e parë dhe tani, peshëngritësit e kapur me doping e kalojnë numrin 6. Ndodh rastësisht, ndodh se nuk janë në dijeni, ndodh se nuk janë të familjarizuar me substancat e ndaluara, apo ndodh sepse mendojnë se mund t’ia kalojnë pa lagur…, këtë mund ta hamendësoni të gjithë.

Problem i parë serioz është ky: pse e përdori Evangjelia apo sepse ky është metaliteti i peshëngritësve shqiptarë, i drejtuesve të tyre, që për hir të çmimeve, trofeve dhe medaljeve bëjnë gjëra të tilla.  Jo çdo mjet e justifikon qëllimin! Kjo është e gabuar.

Ne nuk mund të pajtohemi me blozën që merr peshëngritja, qoftë nga Evangjelia, qoftë nga drejtuesit e lartë. Kur e bën baltë, si nën presidencën e Gjozës, dorëheqja është pak. Sa për transparencën e Gjozës, po ju themi se është e nivelit zero. Nuk informohen institucionet, vetë sportistët, as mediat në kohën e duhur. Gjoza le të rrahë gjoksin sa herë të dojë, madje të shtojë edhe broçkulla kundër Pirro Dhimës dhe Federatës Greke të Peshëngritjes, se na paskan xhelozi dhe na sabotojnë.

Po, ata na kanë xhelozi si shqiptarë për disa gjëra: se kanë terrene stërvitore shumë herë më të mira, stafe trajnuese ku e ku më të përgatitura, që numri i peshëngritësve grekë të kapur me doping është thuajse zero. Ata duan sukses alla Pirro Dhima, që nuk kapen me doping. Ne duam sukses alla Gjoza, me transparencë zero, me përdorim të dopignut dhe substancave të ndaluara.

Neve nuk na intereson konflikti që ka shpërthyer mes palëve, por Gjoza duhej ta mblidhte mendjen mirë dhe të trajtonte e tregonte si do të zgjidhet problemi i dopingut.  A ka nder e moral profesional presidenca e peshëngritjes, a duhet të japë dorëheqjen vetë Gjoza, se iu bënë shumë raste të tilla…

Me këtë rast i bëjmë thirrje ministrisë së arsimit dhe sportit, duke i kujtuar se paratë e shpërblimit të merituar të Briken Calja apo të cilitdo kampioni tjetër nuk duhet të kalojnë në llogarinë e FSHP, që t’ua japë kur dhe si të dojë Gjoza i transparencës, por në llogarinë e sportistit.

Ministrja u justifikua vetëm me shkresat e marrjes së vendimit në kohë për shpërblimin e Brikenit, por nuk i kërkoi llogari institucionale presidencës së peshëngritjes pse ia kishte vonuar shpërblimin kampionit tonë të madh. E parë në të gjitha këndvështrimet, alarmi është një: Stop përdorimit të dopingut, stop medaljeve të pamerituara, stop rekordeve me doping. Dhe e fundit, të jepet dorëheqje dhe ministria të ndërhyjë urgjentisht me ligj: atyre presidentëve federatash që iu kapen sportistët me doping, të japin dorëheqjen e detyruar, madje të kalojnë edhe për larg se kaq në vetting.

Ne duhet të heqim dorë edhe nga një shpikje tjetër alla shqiptare. Pra, ish-mundësi Gjoza, tani president, nuk mund të shkojë në Olimpiada, Europianë apo Botërorë që të bëjë trajnerin e sportisit, psikologun dhe fizioterapistin e tij. Ngaqë bëhen punët kështu, rrumpallë, si bloza e FSHP, na dalin sportistë me doping, që ndoshta nuk e dinë se çfarë hanë e pinë, sepse nuk kanë specialistin e duhur mbi krye, por presidentin që bën gjithçka… blozë!

“MIE e Dinamos”! “Ministria” që asfalton kundërshtarin dhe energjia që bënë diferencën në Superiore

Dinamo ka një “MIE” në fushën e lojës(Mihana-Ibrahimi-Enis(Gavazaj)! Është e njëjta me vetë kuptimin e fjalës së përcaktuar, Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë. Pra me një Ibrahimi që asfalton rrugën për të gjetur golin ndaj kundërshtarëve dhe energjia e vërtetë që vjen nga shpërthimet e Mihanës dhe Gavazajt. Nëse do të marrim për bazë vetëm ndeshjet e para, Dinamo kishte sulmin më të frikshëm në Superiore. Pra duke vlerësuar paraqitjen e tre futbollistëve në harmonizim dhe jo vetëm performancën e një lojtari të caktuar. Agim Ibrahimi prodhonte shumë magji nga këmbët e tij, ndërsa i dha edhe një pasim gjenial Cinedou, që nga ana tjetër e përmbylli me një perlë. Ndërkohë Mihana dhe Gavazaj edhe pa i ndezur mirë motorët shkaktojnë panik për rivalët e tyre pasi marrin krahun. Këta lojtarë jo vetëm rezultativ për skuadrën, por edhe shumë të bukur për t’u parë në fushën e lojës në sytë e tifozëve.

Zguro i dha dorën Tiranës për të mundur Skënderbeun! Historia e tij me Memellin si e Balotelit me Murinjon

Tirana arriti të fitonte me shifrat 4-2 ndaj Skënderbeut, por shifrat nuk pasqyrojnë shumë takimin. Ose për të qenë më të saktë, në kushte të barabarta bardheblutë e kishin shumë të vështirë ndaj korçarëve. Pjesa e parë u mbyll në shifrat 1-1 dhe skuadra e Memellit mund të kalonte në avantazh në mbyllje të pjesës së parë, nëse VAR-i nuk do të debutonte në Superiore. Pika kulmore e ndeshjes nuk do të ishin dy golat e Ngo apo goditja e saktë e Limajt, por gabimi i Zguros. Pasi e mori një karton të verdhë në pjesën e parë, Zguro futet në të dytën sa për të bërë ritualin dhe kthehet mbrapsht në dhomat e zhveshjes duke lënë skuadrën me 10 lojtarë. Ndërhyrja e gabuar ishte tërësisht e evitueshme për futbollistin e Skënderbeut që e bënë në mesfushë pa pasur ndonjë rast emergjence për të kaluar në “planin B”. Arbitri nuk e mendoi dy herë për t’i treguar kartonin e dytë të verdhë dhe për ta ndëshkuar me të kuq. Padyshim që për vetë minutën, menjëherë pas hyrjes nga dhoma e zhveshjes dhe për vetë mënyrën se ku dhe si u krye ndërhyrja, Memelli nuk mund ta pranonte. Por nga ana tjetër Zguro është një prej futbollistëve me më shumë eksperiencë te ekipi dhe nuk mund të kritikohet që në javë të parë. Gjithsesi duhet të theksojmë se kjo histori përkon ngjashmërinë me Baloteli-Murinjo. Kur portugezi drejtonte Interin, do të ndesheshin me Rubin Kazan: “Baloteli e mori një karton të verdhë në minutën e 42. Në 15 minutat e pushimit jam marrë vetëm me Balotelin që të mos merrte karton tjetër se nuk kishim sulmues alternativ në stol për ta aktivizuar. E çfarë ndodhi? Në minutën e 46 u ndëshkua me karton të kuq”!

Aralica! Kush dyshoi te ky futbollist? Ndonjëherë mjaftojnë pak minuta për të kuptuar “brumin” që ke

Kur Aralica u bashkua me Vllazninë, nuk ishin të pakëta dyshimet në opinionin sportiv shkodran: “Çfarë kemi marrë?”. Karriera e sulmuesit 25-vjeçar ishte e pasur me ekipe si Lokomotiva Zagreb dhe Lokomotiva Plodiv. Por nga ana tjetër statistikat nuk flisnin shumë në favor të tij teksa shënoi 5 gola në sezonin më të mirë te Plodiv, ndërsa mesatarisht në gjithë sezonet e tjera ka shënuar vetëm 1 gol. Por mesataren e tij Aralica e ka kapur që në debutim me Vllazninë në Superiore, atje ku shkodranët fituan në shifrat 3-5 ndaj Laçit. Kroati tregoi gjithë klasin e tij dhe ishte i pakapshëm nëse nisej me driblimet nga krahu. Dikush mund të shprehet se nuk duhet të nxitojmë me përfundimet tona, por ndonjëherë mjaftojnë edhe pak minuta për të kuptuar “brumin”. Nga ajo që pamë, Aralica ishte kalibri i lartë dhe peshë e rëndë në Superiore. “Targën” ia la rivalëve në shërbimin për Da Silvan dhe shfrytëzon pasimin e Latifit duke përmbyllur i vetëm kundërsulmin, ku shumë futbollistë të tjerë nuk do ia kishin dalë dot edhe në saj të shpejtësisë së munguar me zotërimin e topit. Për më tepër që ndaj një mbrojtje e cila u tregua dinjitoze me Anderlecht. Për t’u duatrokitur!

Përulësia e trajnerit dhe i përhershmi Safet Gjici! Kontrasti i bukur i Kukësit, po aq sa vetë loja

Nëse marrim për bazë lojën e zhvilluar, harmonizimin mes reparteve dhe ndoshta jo me aq emra të bujshëm sa ekipet e tjera që synojnë titullin, Kukësi duhet të veçohet me patjetër në këtë javë të parë. Diego Longo debuton me verilindorët, debuton si trajner i parë dhe rezultati flet në favorin e tij. Mënyra sesi erdhi fitorja ndaj Egnatias? Edhe më e bukur! Verilindorët kërkojnë që të dalin mes pasimeve në fazën sulmuese dhe të gjithë futbollistët po i përgjigjeshin trajnerit. Nëse Gjici flet gjithmonë për titull kampion dhe ul gjithë rivalët e tjerë, e kundërta ndodh me Logon. Ky i fundit u shpreh se skuadra si Vllaznia, Partizani, Teuta, Laçi janë ende shumë më lartë se Kukësi. Por nëse te Kukësi dëshirojnë që t’i kapin rivalët, atëherë Longo u dha recetën e punës, që të bëhen po aq të mirë sa të tjerët. Pra kontrasti ishte shumë i bukur dhe me siguri që vetëm në këtë mënyrë te Kukësi mund të jenë më në këmbë në tokë për të kuptuar se rivaliteti përfshin edhe të tjerët, pasi në garë nuk je i vetëm. Nëse ekipi vazhdon kështu me Longon, do të mbërrijë shumë larg.

VAR shpëton diskutimet e mëdha që në javë të parë, nuk ka më zhurma për favorizime

I mbani mend javët e para të Superiores në sezonin e shkuar? Ishin “flakë” për polemika! Sa herë kishte gabime të arbitrave, menjëherë nisnin reagimet e para duke e kaluar diskutimin se emra të caktuar punonin për të dënuar ekipe të caktuara. Por me VAR u kuptua në këtë javë të parë se nuk ka tendenca, ndërsa arbitrat duhet ta ngrenë nivelin e tyre. Fillimisht ishte Kridens Meta, që u dërgua në Prokurori në sezonin e kaluar nga Partizani, që thërret kryesorin Xhaja për të parë rastin e 11-metërshit që u akordua ndaj Teutës. Për të vazhduar me rastin e Hakajt kundër Laçit. Këtë herë kishte vërtet nevojë për VAR që të kuptoje ndërhyrjen e gabuar ndaj lojtarit shkodran dhe sërish nuk ka “ngrënie haku”. Por gafa më e madhe u evitua te Tirana-Skënderbeu. Bismark ishte për t’u duartrokitur sesi aktroi pas ndërhyrjes së Hoxhallarit, ndërsa Jorgji drejtoi gishtin te 11-metërshi. Pas një thirrje nga dhoma e sistemit VAR, Jorgji kuptoi gabimin dhe anulloi gjithçka. /Sport Ekspres/

Kur ti e dëshiron me gjithë zemër mbërritjen në një pikë të caktuar dhe duke i bashkangjitur punën e madhe me sakrificën për t’ia dalë, atëherë i gjithë universi punon për realizimin e ëndrrës. Ky është saktësisht ajo që po ndodh me Vllazninë.

Shkodranët që dalin në mënyrë të papritur për të fituar titullin kampion nuk do të kishin gjetur një sezon më të mirë sesa ky aktuali për të përmbushur dëshirën e tyre. Pas shumë vuajtjesh dhe lëngimesh, po vjen koha e festës së vërtetë.

Kur nisi kampionati ishin pesë ekipe që kishin objektiv titullin kampion: “Partizani, Tirana, Kukësi, Laçi, Teuta”. E të gjitha këto skuadra vijnë të rreshtuara njëra-pas tjetrës, në një rend të ndryshëm nga ai i yni i sipërpërmendur, por me rëndësi që të theksohet se vijnë pas Vllaznisë.

Për të ndërtuar një paralelizëm edhe me Serinë A, atje ku Milani që ka vuajtur aq shumë në sezonet e fundit pavarësisht historisë së madhe që ka, është duke kryesuar kampionatin. Pavarësisht se te Milani kishin po të njëjtën frikë që të shpallnin objektivin e tyre për të fituar titullin sa edhe në Shkodër, trajneri i njohur Zakeroni do të shprehej qartë: “Ky është shans që vjen njëherë në jetë”.

E njëjta gjë vlen për t’u theksuar edhe për Vllazninë, që ka këtë shans që vjen njëherë në jetë për t’u rikthyer atje ku i takon. Trajneri i Laçit, Shpëtim Duro, është i pari që ka hapur krahun zyrtarisht në luftën për titullin kampion duke u shprehur se Vllaznia nuk mund të arrihet dhe me 99% do ta mbylli në vendin e parë.

Te Tirana nuk mund të diskutohet më për këtë çështje “luksi”, ku pas humbjes së fundit ndaj Laçit dhe pas largimit të trajnerit Dede duhet që të zgjidhen shumë problematika të tjera. Nëse Laçi është tërhequr nga gara, atëherë mund të themi se bardheblutë janë të dalë prej kohësh.

Teuta është e vetmja skuadër që nuk ndryshon asgjë në objektivin e saj, megjithatë në këtë skuadër ka një dallim të madh mes mbrojtjes fantastike dhe sulmit që shpeshherë lë për të dëshiruar. Në fund ai që fiton është ekipi që shënon një gol më tepër, e për këtë arsye stofi i kampionit mungon ende te durrsakët, që vendin e dytë do ta kishin si arritje të madhe.

Për t’u ndalur edhe te Kukësi, teksa së fundmi është afruar trajneri Mirel Josa. Vetë ky teknik ishte intervistuar disa ditë më parë në “Report TV” duke u shprehur se janë qesharake pretendimet e ekipeve që kërkojnë të kapin Vllazninë, pasi harrojnë që të ndalen edhe vetë në momentet kur shkodranëve do t’u rrëshkas këmba.

Kështu edhe ndodhi teksa pas barazimit të Vllaznisë ndaj Kastriotit do të hapej shampanja para kohe në shumë qytete, por ishte vetëm Kukësi që shkurtoi disi diferencën nga vendi i parë. Sipas Josës nuk ekzistonte asnjë skuadër tjetër që ishte e aftë për të rrëmbyer shumë fitore radhazi dhe që të parakalonte Vllazninë.

Me Josën që bëhet gati për të marrë stolin ku nuk duan të dorëzohen përpara kohe, por me fjalët që mund të zbukurohen disi më tepër pas marrjes së kësaj detyre të re si trajner, duhet të theksohet se vetë drejtuesi i ri i anijes nuk ka shumë shpresa për misionin e madh.

I vetmi ekip i mbetur në listë është Partizani i Ilir Dajës që po përforcohet në këtë merkato së tepërmi. Ardhja e Ferhan Hasanit do t’ia shtojë edhe më shumë kualitetet të kuqëve, por mbetet të shihet se sa efektive do të rezultojë në fushën e lojës. Deri tani Partizani ka treguar se reagon shumë më vonë se Vllaznia pas një momenti të vështirë, me diferencat që tregojnë ekipin kampion. Ky është shansi më i mirë për Vllazninë që të vazhdojë marshimin drejt titullit, në një sezon që duket se i ka shtruar tapetin e kuq shkodranëve. Ky duket të jetë viti i tyre ose më saktë viti i historisë! /Sport Ekspres/

Nëpërmjet artit dhe sportit jo vetëm që transmetohet kultura dhe argëtimi për njerëzit, por falë tyre mund të përcaktohet edhe një shoqëri. Në Shqipëri kemi parë në disa raste dhunë në fushën e lojës e në pjesën më të madhe kore fyese që nuk njohin limite.

I gjithë ky mllëf shkon përtej gabimeve të arbitrave apo sjelljeve të lojtarëve në fushën e lojës, pasi këto janë situata që ndodhin kudo në futbollin europian, atje ku gjyqtarët më në zë gabojnë edhe me VAR, apo sjellje të futbollistëve që kërkojnë të nxisin më tepër përballjen sportive.

Mbingarkesa emocionale dhe stresi i akumuluar përgjatë gjithë ditës dhe që në vendin tonë fatkeqësisht gjendet me tepricë, shfryhet në masë të madhe në ambiente të tilla si në rastin e stadiumit. E për këtë arsye ishte tërësisht e nevojshme që të kishim një ndërhyrje në kodin penal për të ashpërsuar masat mbi dhunën në futboll.

Në vitin e shkuar do të hynte në fuqi edhe ligji i ri, atje ku thuhet se kush do që merr guximin për të goditur një pjesëtar në fushën e blertë, dënohet me burgim deri në tre vite, ndërsa në përsëritje shkon deri në pesë vite. Por siç jemi mësuar gjithmonë në këtë vend për artikulime dhe formime të ligjeve mbetemi një nga shtetet me frymën më europiane, ndërsa për zbatimin e tyre është një histori krejtësisht tjetër.

Ngjarja e fundit në Kategorinë e Dytë, atje ku në ndeshjen Delvina-Albpetroli do të dhunohej gjyqtari Elis Pulaj, ishte dëshmia më e mirë. Madje një situatë kjo që ka edhe nota komike teksa në një kohë kur luhet pa tifozë, gjendet sërish guximi për të kaluar rrethimin dhe për të goditur arbitrin.

Pyetja që shtrohet: “Si mund të paraqitet gjendja kur stadiumet të rimbushen sërish?”. Pas këtyre kohëve stresuese të kaluara me pandeminë, mbingarkesa emocionale do sërish vendin për t’u shfryrë. Por ajo që ne konstatojmë është fakti se nga dalja e ligjit të ri e deri në këto momente që flasim nuk kemi asnjë person të vetëm që po vuan apo ka vuajtur dënimin për dhunën e ushtruar në futboll.

I vetmi rast kur gjendja ka qenë disi më serioze erdhi në përballjen mes Shkumbinit dhe Dinamos, Gjyqtari Sokol Bebja u përballë me grushtet e ardhura nga disa persona që kaluan rrethimin e stadiumit, për ta kthyer fushën në një arenë dyluftimi. E po në këtë rast kishte vetëm një procedim nga ana e policisë, por sërish edhe këtu nuk u mor asnjë masë përfundimtare për të burgosur dhunuesit në bazë të ligjit.

E për sa kohë që ligjet nuk do të funksionojnë dhe gjithë personat që e shkelin atë dalin pa lagur nga veprat e ndaluara që kryen, “frika” nga fjalët e shkruara në kodin penal do të vritet përfundimisht dhe shpeshherë do të shohim skena që nuk janë aspak të denja. /Sport Ekspres/

Si rrallëherë në histori dhe në ato rastet që numërohen me gishtat e njërës dorë, Shqipëria e mbylli një kompeticion në vendin e parë.. Një entuziazëm që nuk zgjati shumë, pasi cilësohej si mbyllja e detyrës në “Ligën e Kombeve”. Padyshim që arritja në Europianin e Francës e ka rritur së tepërmi stekën e Kombëtares, ndërsa më parë quhej arritje nëse nuk dilnim të parafundit në grup.

Kjo është panorama që ofrohet në kaq pak vite të kaluara. Por këtë herë Kombëtarja fitoi shumë më tepër sesa thjeshtë prestigji duke kaluar në Ligën B dhe duke përfunduar si e para e grupit. Nëse e analizojmë me kujdes këtë edicion të Ligës së Kombeve janë zbuluar talentet të shumtë dhe Shqipëria do t’i ketë disa prej tyre edhe për 10 vitet e ardhshme. Rreth 37 futbollistë të Shqipërisë janë evidentuar në Ligën e Kombeve pas spikatjes së tyre nga specialistët, duke dubluar çdo pozicion dhe duke rritur alternativat për trajnerin Reja. Madje për herë të parë nuk e ka vendin të sigurt as Elseid Hysaj në Kombëtare.

Pas paraqitjeve mbresëlënëse të Albi Dokës, tanimë edhe mbrojtësi shkodran duhet të djersijë shumë fanellën. Në të kundërt do të shoh sesi luajnë shokët e tij dhe ta ndjekë Shqipërinë nga stoli. Pa harruar edhe futbollistët e tjerë si Armando Broja, Sherif Kallaku, Xhakomo Vrioni, Enis Cokaj, Ramen Cepele dhe Marsel Ismajgeci. Të gjithë këta futbollistë kanë pasur mundësinë e tyre që të lënë përshtypje të mirë për t’u grumbulluar sërish te Kombëtarja A dhe të tregojnë aftësitë e tyre.

Padyshim që kulmi arriti me debutimin e Çepeles, djaloshit 17-vjeçar që arriti të mbante në kontroll një sulmues si Vedat Muriqi. Asnjë ndeshje zyrtare nuk kishte zhvilluar në futbollin “burrëror”, por vetëm tek të rinjtë. Por kjo nuk e ndaloi Cepelen që të bënte një paraqitje të mrekullueshme duke i bërë shumë “specialistë” që të përtypnin fjalët e paragjykimet e tyre.

Kur Cepele u paraqit në nivelin më të lartë nuk ngurruan edhe komentet që e shihnin këtë debutim si normalitet. E cili trajner tjetër shqiptar mund t’i kishte dhënë këtë besim? Shumë pak, e gjitha është çështje e një mentaliteti.

Pikërisht në vendin që të rinjve nuk u jepet kurrë besimi në çdo aspekt dhe në çdo fushë… nuk duhet të gënjejmë veten! Që të punosh diku dhe të marrësh përgjegjësi duhet që të kesh me patjetër një eksperiencë dhe kjo eksperiencë nuk ka se ku të merret. Pra logjika jonë nuk qëndron në asnjë vend, por ndonjëherë këto tipare të veçanta na dallojnë si shqiptarë.

Ashtu si edhe në rastin e Keidi Bares që pasi kaloi nga të gjitha ekipet zinxhirë te Kombëtarja, shihej ende me dyshim nga shumë specialistë se po i jepej mundësia shumë herët. Por e vërteta ishte tërësisht tjetër pasi Bare e kishte treguar se e meritonte shansin kohë më parë për të treguar vlerat e tij duke u bërë “i paprekshëm” në Kombëtare.

Në ndeshjen kundër Kosovës do të debutonte Hoxhallari dhe do t’i jepej mundësia edhe Selahit për të shfaqur aftësitë e tij. Pra një listë me shumëllojshmëri emrash premtues për të ardhmen dhe duke i dhënë talenteve shansin e munguar më herët. Jon Mersinaj është një tjetër futbollist që ka pasur vëmendjen e vazhdueshme të Rejës, por nuk ka ardhur ende te Shqipëria për shkakun e dëmtimeve.

Këtu nuk duhet të harrojmë edhe prurjet që vijnë nga Kombëtarja U-21 si një logjikë e një pune dhe projekti afatgjatë. Pra futbollistët nuk janë të dalë rastësisht pasi shkëlqejnë në Europë dhe papritur shihet se kanë lindur në Shqipëri, por përzgjedhja bëhet që në moshat më të vogla për të bërë edhe hapin e madh. Pasi lojtarët tregojnë vlerat e tyre me grupmoshat U-17, U-19, U-20, U-21, atëherë bëjnë kalimin në Kombëtaren A. Një ndër këto raste ishte edhe Marash Kumbulla që ka dhënë kontribut të mëparshëm me moshat tona. E brezi i Shpresave është i jashtëzakonshëm pasi rezultatet e tyre janë në rritje dhe shumë prodhime po bëhen gati për të lënë gjurmë. /Sport Ekspres/

Serbët luajnë gjithmonë të njëjtën melodi e cila vazhdon dhe vazhdon të vendoset në sfond vetëm në përballjet me shqiptarët. Gjithmonë duke luajtur rolin e viktimës, kur në fakt janë të parët që sulmojnë. Të parët që drejtojnë gishtin sesi po kthehet më shumë se futboll, por të parët që e kthejnë vetëm politike. “Me lule” janë pritur edhe këtë herë në Shqipëri kur vetë Dejan Stankoviç e ka pranuar se është ndaluar nga shumë tifozë të Interit që i kanë kërkuar autograf dhe fotografi.

A e mendoni se çfarë mund të bëhet me një futbollist shqiptar apo ish-lojtar tonin në Serbi? Mos fantazoni larg! Nuk ka arsye, pasi mjafton të shihni trajtimin e mediave serbe.

Edhe pas gjithë kësaj mikëpritje siç nuk ndodh as me vendet e tjera, vazhdohet të flitet për dronë dhe supozime të cilat qëndrojnë vetëm në mendjen e atyre që ankohen pambarimisht dhe presin një shkas të vetëm, pasi të dërgojnë në pikën e reagimit për të fshehur duart dhe menjëherë për të denoncuar: “UEFA, shihni se çfarë po bëjnë ata”.

Këtë herë provokimi vjen nga vetë drejtori i Zvezdës, Zvedan Terzic, që as nuk e merr në konsideratë Tiranën. Pasi pa nga afër fushën në “Air Albania” dhe kushtet që ishin në nivelin më të lartë, ashtu siç nuk i ka parë edhe në Serbi, Terzic nuk ngurron t’i “kërcënojë” lojtarët se nuk kanë asnjë justifikim: “Po nuk i futët katër gola Tiranës, mos më thërrisni më”. E ndërkohë në mediat serbe ishin fjalët e Arbi Laçit se Muçi mund të bëjë diferencën të cilat trajtoheshin si kërcënim i drejtpërdrejtë për Zvezdën.

Atëherë, çfarë mund të thonë në kryeqytetin e Shqipërisë? Në fakt edhe vetë fjalët e Idi Bathës janë gjithë e vërteta: “Jemi vlerësuar si inferior përballë tyre”. Papritur është gjithë kryeqyteti që ka interes të madh për të parë nga afër dhe bërë fotografi me pjestarët e Zvezdës, për t’i dhënë edhe më shumë rëndësi nga çfarë mund të kenë realisht.

Në këtë moment edhe Tirana stepet duke parë sesi pritet Zvezda, si të ishte një ekip që ka fituar Champions League së fundmi. Ndërkohë jo shumë larg motivimi vjen nga Skënderbeu i bukur me mënyrën sesi la Dinamon e Zagrebit pa Europë. Ekipin kroat që flet vetëm në gjuhën e futbollit dhe është shumë herë më lart, ndryshe nga ekipet serbe që janë të pathyeshme vetëm në shtëpi me “keqpritjen” dhe birucat ku futen futbollistët kundërshtar, që kurrsesi nuk mund të luajnë lirisht.

Pra vërtet që Tirana është inferiore ndaj Zvezdës, por kjo vetëm në sjellje. Nëse Zoti do të veprojë edhe këtë herë, ashtu siç gjithmonë Egbo nënvizon, atëherë do të jetë me shqiptarët, padyshim… /Sport Ekspres/

Nëse duhet të prekim të keqen më të madhe që kanë ekipet shqiptare në konceptimin e futbollit dhe të ardhmes, është mungesa e hapësirës për të rinjtë. Këta të fundit merren vetëm në rastet kur e keqja ka kapluar në çdo aspekt dhe është prekur dështimi, duke mos i lejuar të rriten në një ambient të qetë.

Në vendin tonë ka shumë futbollistë të rinjë që japin premisa të mira dhe mund të kenë të ardhme të madhe. Mes tyre futet edhe Ernest Muçi, sulmuesi i Tiranës që ka realizuar 6 gola në kampionat dhe 4 gola në Kupë. Gjithmonë duke përsëritur të njëjtën histori, për t’u futur në fushën e lojës nga stoli dhe për të marrë rolin e heroit te Tirana.

Këtë e bëri edhe ndaj Partizanit në derbin që sapo lamë pas. Ngo që konsiderohet me eksperiencë të madhe luan për 90 minuta, por do të mbahet mend vetëm për shpërdorimet e mëdha të rasteve përpara portierit të Partizanit dhe mungesën e efikasitetit.

Për t’u futur Muçi në minutat e fundit, atje ku u vendos edhe barazimi në shifrat 1-1. “Një shans, një goditje dhe një gol”. Shpatullat e 19-vjeçarit treguan edhe njëherë tjetër se janë gati të përballojnë pesha të mëdha. Te bardheblutë mund të lindi me shumë të drejtë edhe një diskutim për faktin se përse Muçit nuk i besohet kaq shumë, ndërsa Halili u shpreh se lojtari do të shitet për më tepër se 500 mijë euro.

Pra në rastin kur mund të vendoset një rekord i ri me shitjen e Muçit, me vlerën që vetëm mund të rritet dhe kur te kryeqytetasit mund të krenohen me prodhimin e tyre në çdo ndeshje, zgjidhet që 19-vjeçari të rri i ulur në stol për ta parë ndeshjen prej andej. “Më besoni, jam unë, Ernest Muçi. Një shans, një goditje dhe një gol”. Falë këtij goli të talentit ndaj Partizanit, Tirana shkon më afër titullit kampion që në një ambient të zhurmshëm ashtu siç di të gumëzhijë vetëm te bardheblutë, pas humbjes në derbi titulli do t’i dorëzohej menjëherë ekipit të Kukësit. /Sport Ekspres/

FSHF mbetet ende në pritje të një përgjigje nga ana e Qeverisë, sa i përket vazhdimit të futbollit të Superiores. Kështu është hartuar një plan i mirëmenduar si në të gjitha shtetet, ku fillimisht projektohet dalja në stërvitje.

Madje edhe në Italinë që është shteti më i prekur, vetë Qeveria ka dhënë zyrtarizimin që në datën 4 maj do të kemi stërvitje individuale. Ndërkohë në vendin tonë përpos një mungese ndihme me para kundrejt futbollistëve, nuk kthehet asnjë përgjigje edhe për vazhdimin e futbollit nga shteti. Megjithëse thuhet se Shqipëria është një nga vëndet më pak të prekura nga pandemia në Europë falë masave të marra.

Ajo që pritet është kthimi i futbollit të Superiores pa tifozë. Por kur shohim planin e ri të hartuar nga ana e Qeverisë për të shtunën dhe të dielën, atëherë mund të gjejmë edhe një zgjidhje tjetër. Pra të shtunën dalin vetëm të moshuarit, ndërsa të dielën fëmijët me një prej prindërve të tyre, pasi në shumë raste dalin edhe baballarët, e jo vetëm mamaja.

Foto të ndryshime si ato më poshtë(marrë nga gazetari Mentor Kikia) tregojnë qartë një numër të madh njerëzish që grumbullohen në fundjavë. Atëherë meqë fundjava kthehet në këtë mënyrë dhe virusi nuk është më një frikë kërcënuese, përse këta njerëz të mos shkojnë në stadium, çfarë ndryshimi mund të ketë? Pikërisht ai orar që lejohet edhe për të dalë në rrugë ku shpeshherë gjenden të ulur, të shkojnë për të parë një ndeshje futbolli. Gjithashtu të mendohet edhe distanca, pra që të qendrojnë me dy metra nga njëri-tjetri në karrige. Kështu do të ketë më pak tifozë, por nga ana tjetër lojtarët nuk do gjenden të braktisur dhe do të përjetojnë më tepër emocione. /Sport Ekspres/

Në kohët e fundit ka pasur gjithmonë diskutime sa i përket Shqipërisë dhe Kosovës, me tifozët që i dhemb shpirti kur shohin dy ekipe të ndara. Madje diskutime si ai i Herolind Shalës që luajti me dorë të thyer ndaj kuqezinjëve dhe pas ndeshjes përfundoi në operacion, vetëm për t’i treguar se kishin gabuar, shton edhe më shumë frikën e madhe.

Pra nga një ndeshje vëllazërore kthehet në aromën e një derbi, që kurrsesi nuk duhet të ndodhë. Ideali i tifozëve shqiptarë ka qenë dhe mbetet për 1 Komb dhe 1 Kombëtare. Por në fakt ka edhe një rrugë të mesme ideale për të qenë po kaq të bashkuar, megjithëse me dy ekipe të ndryshme.

Këtu mund të futet teoria e shtëpisë së madhe. Kështu futbollistët më kualitativ shqiptarë nga të gjitha trojet mund t’i bashkohen Kombëtares së vetme, Shqipërisë. Ndërkohë nëse ndodhte një gjë e tillë, atëherë stoli ynë do të ishte i tejmbushur edhe me emra shumë kualitativ.

Një pjesë prej tyre që nuk e gjejnë hapësirën për debutim te kuqezinjtë dhe lojtarë shqiptarë të Shqipërisë mund t’i bashkoheshin Kosovës, për t’u paraqitur në mënyrë sa më dinjitoze edhe te dardanët. Pra në këtë mënyrë Kosova do të ishte aty dhe do të kishte kreditet e fituara për t’i treguar edhe botës se është një shtet më vete me shqiptarët si pjesë përbërse.

Ndërsa do të bashkoheshim po me një Kombëtare të fortë dhe më shumë konkurruese për të mbërritur në Europian dhe Botëror. Megjithëse në realitetin e tanishëm është shumë larg për të ndodhur, por kjo do të ishte zgjidhja ideale. Për sa kohë do të kemi një Kombëtare dhe një përfaqësuese si tani, atëherë brenda pak kohësh mund të ndodhi ajo që është edhe frika më e madhe. /Sport Ekspres/

Shqipëria futet padyshim në ato vënde të vetme në rajon ku sporti mbeti jetim nga ana e shtetit. Si të ishim në nivelin e San Marinos apo edhe më poshtë që nuk përbën interes, çdo hap përpara i hedhur me suksese në Europë me kalime turesh si te Kukësi dhe që u perfeksionua me Skënderbeun, çdo investim i ri në fusha që u perfeksionua me “Air Albanian”, do të hidhej poshtë.

Jo më kot thonë, për të ndërtuar mund të duhen vite e vite të gjitha, ndërsa për t’u shkatërruar…mjafton një sekondë e vetme. E vetëm ta imagjinoni sesi mund të katandisej futbolli shqiptar nëse lojtarët nuk do të paguheshin sadopak për t’u vlerësuar edhe në këtë kohë krize, kur kanë nevojë edhe më tepër, me justifikimin: “Lojë me top është, ka njerëz që po vuajnë edhe më shumë. Nuk bëhet nami dhe pa të”.

Por duke harruar se futbolli nuk është vetëm Kristiano Ronaldo dhe Lionel Mesi, e në rastin tonë futbolli nuk është vetëm Superiore. Ka njerëz që në kategoritë më të ulëta i kanë jetike paratë për të mbajtur familjet e tyre, pasi kjo është një punë që njihet me kohë të plotë dhe jo pasion me kohë të pjesshme.

Në çdo vend ka pasur një ndihmë nga shteti, por kjo nuk u mendua të bëhej në Shqipëri, pavarësisht se tatimet derdhen në shtet, megjithëse sipas kryeministrit Rama nuk janë ato që ai do të dëshironin të ishin realisht.

Një tjetër çështje kjo për t’u diskutuar. Por teksa qeveria po hedh paketën e dytë për të vazhduar me ndihmat për shtresat e tjera, Federata e ka nxjerrë sinjalin e shpëtimit për futbollin. Me 1 milionë euro të vënë në dizpozicion dhe me të gjithë futbollistët, zyrtarët dhe trajnerët e futbollit që do të marrin një pagesë prej 30 mijë lekësh të reja.

Por në krahasim me ato paketat e ndërtuara nga qeveria, në futboll ka vend për të gjithë. Pasi nëse marrim për një moment përbazë mënyrën e ndarë nga shteti paketën e ndihmesës dhe e fusim në futboll, ka një prespektivë për një ndarje me shtresa, që faktikisht sjell edhe më shumë pabarazi dhe “hile”.

Pra për ta nisur fillimisht me një paketë ndihmese me shtresën më të prekur, në kategoritë e ulëta dhe për ata që kanë më shumë nevojë. Pastaj mund të diskutohej edhe ndihma për Superioren, në një moment të dytë, kur ndoshta gjithë pandemia të kishte mbaruar. Kështu elita e futbollit tonë mund të dilte pa asnjë lloj ndihmese nga e gjitha kjo, me një praktikë që është aktualisht duke u zbatuar me fushat e tjera në Shqipëri.

Ajo që u mendua dhe që rezulton si zgjedhja më e mirë, është një fond i barabartë për të gjithë. Iniciativa e FSHF-së për të rregulluar vetë problemet e shtëpisë kur sheh braktisjen nga shteti, është për t’u përgëzuar. E sa për të tjerë persona që e shohin si një detyrë normale që duhej të mbyllej dhe asgjë të çuditshme, duhet theksuar se sikur të gjithë njerëzit me poste të larta të kryenin detyrat e tyre si duhet në vendin tonë, nuk do të mbërrinim deri në pikën kur kjo ndihmesë shihet si zgjidhja e vetme. Kurrsesi nuk duhej të përfundonim deri këtu… /Sport Ekspres/

Të ndikuar padyshim nga trajneri i parë, që është mjaft i dhënë pas besimit. Disi qesharake e morën në fillim, por në këtë mënyrë nga 11 ndeshjet e zhvilluara deri tani, janë marrë 10 fitore dhe 1 barazim. Pra, maksimumi i mundshëm dhe për më tepër disa triumfe kanë ardhur në minutat e fundit, atëherë kur askush nuk e priste.

Por ajo që harrohet dhe anashkalohet, është mënyra sesi Egbo e transmeton frymën e besimit të tij në Zot te Tirana dhe që kjo përkëthehet në rezultate pozitive. Disa analistë dhe trajnerë kanë thënë se te bardheblutë po fitojnë vetëm me Zotin. E megjithatë besimet janë në dy lloje të ndryshme: “Duke ngritur duart nga qielli dhe duke pritur mrekullinë, ose duke punuar fort dhe duke u lutur që të arrihet ajo që dëshirohet”.

Egbo i përket kësaj të fundit, ndërsa gjithmonë në intervista shprehet: “U them lojtarëve që ju vetëm jepni 100% në fushë, këtë bëni. Pastaj dikush nga lart do ju shohi dhe do ju japi atë që meritoni në ndeshje, vetëm sakrifikoni dhe luftoni”.

Pra nuk ka më futbollistë që shëtisin fanellën në fushë dhe të dorëzohen para kohe, por që luftojnë në çdo minutë, duke qenë të bindur për rezultatin pozitiv. E kur fitoret vijnë në minutat e fundit me përmbyje, kjo kthehet në psikologji të fortë dhe besim të patundshëm.

Nga krahu tjetër është Partizani, më tokësor dhe me futbollistët që dëshirojnë të jenë ushtar të fanellës dhe stemës së klubit, me në krye Bruno Telushin. Pavarësisht se ky i fundit e quan veten si një prej ushtarëve të tjerë, po arrin që ta marrë përdore Partizanin në takimet e fundit.

Sormani e do një fitore italiane me çdo kusht ndaj Tiranës. Nuk ka rëndësi mënyra, nëse është “fitore e pistë” apo jo, qoftë edhe me një goditje në portë apo edhe një penallti të dyshimtë, mjafton që Partizani të ketë një gol më shumë se bardheblutë në fundin e takimit. Pasi në rast të një dështimi, atëherë besimi nga tifozët do të binte tërësisht ndaj trajnerit italian. Fitorja në derbi duhet të arrihet me çdo kusht dhe me të gjitha mënyrat, prandaj ajo e taktikës italiane duket të jetë më e mira për të ndodhur bazuar te Sormani. /Sport Ekspres/

Fatmirësisht kjo arenë e re e ndërtuar në kryeqytet, ka shtuar ndjeshëm numrin e tifozëve që janë të pranishëm për të parë futbollin shqiptar. Më herët ka qenë një sfidë thuajse e pamundur që të gjendeshin 8000 sportdashësh për një ndeshje të Superiores, e cila nuk ishte në javët e fundit dhe mbi të gjitha, jo derbi Tirana-Partizani.

Gjinia femërore dhe familjarë ishin të pranishëm dhe mbizotërues në shkallët e “Air Albania”, megjithëse një shqetësim konstant për personat që duan të shohin takimin të ulur, janë të tjerët që e përjetojnë më tepër dhe ngrihen deri te xhamat dhe pjesa që rrethon tribunën, duke penguar pamjen.

Nëse Tirana fiton titullin në këtë Superiore, atëherë një zgjidhje duhet ta gjejë edhe me Kobinan. Emri i tij duhet të shënohet me gërma të arta, pastaj të zhduket për një periudhë kohe të caktuar dhe të vendoset përsëri.

Fundja, kjo do e tregonte më së miri atë që pasqyron ky lojtar. Kur të gjithë e mendojnë “të vdekur” në fushë dhe presin largimin e tij, vjen dhe kthehet si një hero. Jo në pak raste, por në tre të tilla gjatë epokës Egbo dhe në treja rastet, ka pasur vlerën e tre pikëve. Nga goli ndaj Partizanit që u fitua derbi, te ai ndaj Vllaznisë dhe për të mbërritur te magjia ndaj Kukësit.

Duke parë praninë e Egbos te Tirana, shumë njerëz shprehen se tani edhe Zoti është bardheblu. Por Egbo duhet të lutet shumë edhe për Gent Muçën, që karriera e tij të mos ketë asnjë pengesë dhe të mos preket më nga dëmtimet.

Nëse kjo ndodh, atëherë prapavija e bardhebluve është e siguruar. Në lartësinë e duhur dhe thuajse i pagabueshëm në duele ka qenë ky mbrojtës ndaj Kukësit. Në të vetmen ndeshje që mungoi, ajo ndaj Skënderbeut, skuadra do të barazonte dhe prishte ecurinë e shumë fitoreve radhazi.

Kur të tjerët e qeshin me ironi, Egbo qan me lot gëzimi dhe fut në xhep edhe një tjetër fitore. Në jo pak raste është ironizuar fakti se trajneri i Tiranës është një besimtar i devotshëm. Madje duke thënë se gjithçka e lidh me Zotin dhe nuk ka dorë në këtë sukses. Por 11 ndeshje dhe 10 fitore të arritura, pa provuar kurrë humbjen, janë përgjigja më e mirë që mund t’i jepet “kritikave”. Misioni i Egbos nuk është që t’i bëj të tjerët besimtar, por të fitojë Superioren. Gjithçka tjetër i përket vetëm trajnerit dhe është e pakuptimtë që të ketë diskutime për këtë pjesë. Por ajo që duhet nënvizuar dhe nuk duhet mohuar, është se Tirana po lidhen edhe pak më shumë me Zotin pasi shohin Egbon.

Ndërkohë trajneri Duro ka punë me “Zotin” Gjici. Nga krahu tjetër ka shumë shpjegime dhe llogari për të dhënë te presidenti i Kukësit. Hera e dytë që verilindorët e pësojnë në fund dhe nuk arrijnë që të mbajnë fitoren, por shohin me dëshpërim sesi u ikën nga duart. Këto ka jo pak të bëj trajneri, për mënyrën sesi orienton skuadrën dhe e përgatit ndeshjen, duke e ditur se në futboll luhet gjithmonë 90 minuta. Madje gabimi i dytë kur i pari nuk kishte shumë ditë që kishte ndodhur, ka shumë për të tërhequr vëmendjen.

Gjithashtu Duro ka një taktikë që është paksa “vetëvrasje” në konferencat pas ndeshjes për të arsyetuar gabimet. Sa herë që një kundërshtar arrin t’i marrë një pikë apo fitore, fjalët e tij përcjellin këtë ide të përgjithshme: “Atyre iu lumtë që nuk e mbyllëm ne ndeshjen”.

Pra asnjë meritë e dhënë për kundërshtarin, por e gjitha e mbajtur peshë mbi supe për gabimet e ekipit. E përsëritur kjo gjuhë edhe ndaj Tiranës, atje ku Duro u shpreh se në një moment bardheblutë po bënin vetëm tentativa të dëshpëruara.

Sigurisht që kur sheh gabimet e tua është gjithmonë më mirë, por e parë në rastin konkret dhe të përsëritura, këto fjalë janë më së shumti të thëna në gjaknxehtësi e sipër, pasi ankesa pati edhe në Gjirokastër dhe mos dakortësim për dominimin e kundërshtarit. Sepse në nivelin më të lartë mbërrihet kur arrin të ndash dhe vlerësosh meritat secilit ashtu siç edhe i takojnë.

Nëse Kukësi dështon edhe në ndeshjen e radhës dhe Duro do të reagonte me po të njëjtat fjalë të përsëritura: “E kemi fajin ne, nuk ishte meritë e tyre”, atëherë Safet Gjici ka pafundësisht arsye për të marrë vendimin e një largimi të mundshëm. Fundja, për çfarë të pritet më tepër kur vazhdojnë rastet me kundërshtarët pa merita që vazhdojnë të marrin pikë ndaj Kukësit? Kjo panoramë dhe ky fotografim sheh më mirë Tiranën, pasi ky është ligji i futbollit, ashtu si edhe i jetës, ku fituesi asnjëherë nuk mund të gjykohet, por mund të shijojë i qetë momentin. Sigurisht, derisa të ndërrojë krahun… /Sport Ekspres/

Gega ka merita të mëdha sa i përket punës që ai bëri në stolin e Partizanit, klub të cillin ia doli ta nxirrte kampion të Superiores pas një kohe shumë të gjatë pa e provuar këtë trofe. Ndërsa vlonjati Çelaj ka rrëmbyer zemrat e të gjithëve me anë të përkushtimit dhe arritjeve të tij në sportin e vështirë të boksit, ku ka garuar dhe është stërvitur në kushte asapk të duhura për një kampion, si dhe mes mungesës së anës financiare./Sport Ekspres/

Kjo ndeshje e ardhur menjëherë pasi në Shqipëri ishin shënuar mbi 50 të vdekur, qindra të plagosur dhe shtëpi të shkatërruara, nuk ka sjellë ndonjë festë të veçantë për Shaqirin. Këtë herë “shqiponja” nuk ishte më në duart e tij.

Ndonjëherë edhe më të drejtë ka kritikë edhe nga vetë tifozët shqiptarë, se kjo mënyrë e të festuarit kthehet e tepruar dhe “pa shije”, por këtë herë ishte “DETYRIM”. Kjo fjalë duhet të theksohet, ndjeshëm madje.

Shqipëria nuk e ka një tjetër lojtar nga kjo origjinë, që luan në një ekip më të madh sesa Shaqiri. Këtë herë shqiponja në duart e tij do të ishte shumë më tepër sesa një festë. Në këtë mënyrë edhe në Angli do të bëheshin më tepër kurioz se për çfarë arsye do të zgjidhej ai festim, ndërsa me një thirrje të hapur, mund të kishte edhe një kontribut sadopak ndihmues që disa familje shqiptare të kishin se ku të fusnin kokën në Durrës, Thumanë, Laç apo gjetkë.

Pikërisht atë që bëri edhe Milot Rashica. Një festim me shqiponjë kishte shumë kohë që nuk shihej nga Miloti në “Bundesligë”, për të mos thënë që ishte për të parën herë. Por dedikimi do të vinte pas asaj ngjarje të ndodhur, pasi e kishte ndjerë tragjedinë në atdhe.

Por jo, Shaqiri e kishte një gol më tepër atë të shënuar ndaj Evertonit te Liverpuli. E si për ironi, zemrat e shqiptarëve çohen peshë kur “shqiponja” fluturon pas një goli që po i njëjti futbollist realizon ndaj Serbisë, Crevena Zvezdës apo ndonjë përfaqësuesi tjetër të po të njëjtit shtet.

E akoma më paradoksale, është se një fondacion është hapur po nga shqiptarët, kur UEFA dënoi Shaqirin dhe Xhakën për shqiponjën e bërë ndaj Serbisë, vetëm që mos të paguanin kurrëfarë gjobe nga xhepi i tyre, me një simbolikë të lartë. Por kur vendi i tij përjeton një nga tragjeditë më të mëdha ndër vite me radhë, sportisti mjaftohet me një postim në rrjetet sociale: “Lutemi për Shqipërinë”.

Thuajse me të njëjtën vlerë si “Lutemi për Francën”, “Lutemi për Sirinë”, apo çdo lutje tjetër kudo ndodh një tragjedi apo fatkeqësi, megjithëse flaka këtë herë kishte rënë…në shtëpi.

Pyetja që lind menjëherë: “Në rregull, me Kombëtaren e Shqipërisë nuk mundi të luante dhe Zvicra i siguronte një karrierë më të mirë. Po këtë herë, shqiponjën, kush e ndalonte?”. Por mesa duket, duhet të presim ndonjë përballje ndaj vendeve fqinje që nuk kemi një marrëdhënie shumë të mirë, për të treguar edhe njëherë origjinën se prej nga vijmë.  /Sport Ekspres/

Madje për ta bërë akoma edhe me enigmatik si episod, mendoi vetë portugezi që mërmëriti diçka pas zëvendësimit. Për të zbuluar të vërtetën dhe për t’ia treguar publikut, mediat italiane punësuan njerëz që ishin të aftë të deshifronin leximin e buzëve.

Prej andej u kuptua se kishte edhe një sharje të vogël nga Ronaldo, por në nerva e sipër. E për t’u kthyer te krahasimi ynë, një gjë e tillë mund të kërkohet edhe për mediat shqiptare. Këto të fundit kanë nevojë për persona të caktuar dhe me aftësi të mëdha në deshifrimin e fjalëve dhe kodeve, megjithëse në këtë rast me zë dhe figurë, për të kuptuar të vërtetën e madhe se çfarë nuk shkon te Tirana.

Sigurisht që është më shumë se e vështirë që të zbulohet e vërteta vetëm duke dëgjuar fjalët e trajnerëve. Si në rastin e Ahmataj, që doli hapur me një denoncim për presionin që i është bërë, por nga ana tjetër duke thënë se ndihej i tradhëtuar nga lojtarët dhe duke i komplimentuar ata. Pra shumë luhatje në fjalët që duan të përçojnë një mesazh, por që nuk vjen qartazi. Kjo jo vetëm me Ahmataj, por me gjithë trajnerët që kërkojnë të denoncojnë dicka për mënyrën sesi shkojnë gjërat në klub, por pa e prekur konkretisht. /Sport Ekspres/

Kështu mbërriti edhe Joseph Ekuban te Partizani. Më parë ishte Caleb Ekuban që i la të gjithë pa fjalë në Superiore, për t’u shndërruar në sulmuesin më të mirë dhe një nga të huajt më produktiv që kanë ardhur në elitën e futbollit shqiptar.

Duke parë se Calebi ishte e shkuara dhe nuk ishte e mundur të merrej më, u gjend zgjidhja tjetër: “Të marrim vëllain”. Ekuban për Ekuban, por cilësitë dhe veprat në fushë ndryshojnë tmerrësisht shumë mes vëllezërve. I vetmi vend ku janë parë disi më shumë “aftësitë” e Joseph është Kupa e Shqipërisë.

Por sigurisht që tifozët e kuq prisnin më shumë prej tij. Është ende i vogël, 19-vjeç, por një shkëndijë duhej të jepej gjithsesi. Në ndeshjet e Superiores është thuajse “i zhdukur” duke mos iu besuar asnjëherë.

Kjo tregon se edhe në stërvitje me ekipin, Joseph Ekuban është shumë larg asaj që duhet për të qenë në fushën e lojës. Pra një lëvizje kjo e cila deri tani mund të konsiderohet si e dështuar. Të paktën për momentin që flasim, duke dhënë edhe një leksion të madh. Çdokush dhe çdokujt duhet t’i jepet mundësia për aftësitë që ai zotëron dhe jo për të shkuarën e tij apo sesa familjarët kanë qenë të suksesshëm më parë. Një Caleb Ekuban që është protagonist absolut në elitën e Turqisë, megjithëse ka përfunduar i dëmtuar në kohët e fundit dhe një Joseph Ekuban që vetëm shëtit në rrugët e Tiranës. Sa shumë ndryshime mes tyre, ndërsa Laçi me pak zhurmë arriti ta gjente më të mirin në trevën shqiptare, në Kosovë, Nabuezen. /Sport Ekspres/

Ai di gjithmonë si të jetë protagonist në futboll, duke arritur shifra madhështore edhe në ligën amerikane “MLS”, ku vitin e kaluar arriti dhe kuotën e 500 golave në karrierë, me një gol spektakolar të stilit “Taekwondo”.

Megjithatë besnikëria ndaj fanellës nuk njihet si traditë e suedezit, që tashmë pritet t’i drejtohet Buenos Airesit, kryeqytetit të Argjentinës. Presidenti i ekipit të lavdishëm, Boca Juniors, ka thënë për mediat se lojtari tashmë e ka pranuar që do të jetë pjesë e ekipit dhe ata janë në gjendje të bëjnë gjithçka për ta sjellë.

Një lëvizje e tillë padyshim do të mërziste tifozët e LA Galaxy, të cilët tashmë e cilësojnë si legjendën e ekipit. Por diçka është e sigurtë, Ibra dhe besnikëria ndaj fanellës janë dy drejtëza paralele, kështu që duhet të mësohen me këtë fakt, ashtu si u mësuan tifozët e Ajaxit, Juves, Inter, Milan, PSG dhe United.

Frika ekziston edhe për takimin e ditës së nesërm, ndërsa sinjali i parë është dhënë. “Tirona Fanatiks” ka njoftuar se tifozët që do të nisen nga kryeqyteti për në Shkodër, duhet të jenë mbi 18-vjeç, si për t’i paraprirë asaj që mund të ndodhë.

Një projekt i nisur 4 vjet më parë, në një qytet shumë afër kufirit me Shqipërinë, një qytet që në pjesën më të madhe të tij përbëhet nga shqiptarë dhe që për herë të parë skuadra e futbollit të tij do të luajë në kategorinë e parë të Maqedonisë, e barasvlershme me Superligën shqiptare. FC Struga Trim Lum është emri më i ri që i shtohet elitës së futbollit të Maqedonisë së Veriut.

Vetëm 4 vite më parë e niste nga ligat më të ulta të vendit fqinj, ndërsa më 25 maj të vitit 2019 kurorëzoi ngjitjen në elitë të futbollit të Maqedonisë së Veriut. E kishte siguruar disa javë më parë, por në 25 maj e zyrtarizoi, në stadiumin e qytetit të vet, aty ku sezonin tjetër synon të luajë dhe të përballet me emrat e rëndë të futbollit si Shkëndija e Tetovës, Vardari apo Shkupi.

Kompania Trim Lum, që nisi projektin 4 vite më parë, besoi verbërisht se FC Struga do të ishte shpejt në elitë të futbollit, gjë që tashmë është një realitet i bukur. FC Struga dominoi plotësisht në ligën e dytë, duke zënë vendin e parë. Mjafton të kujtojmë se ndeshjen e fundit përballë FC Labonishta, që ishte në vendin e dytë, FC Struga e fitoi 6-1.

Një skuadër e përbërë kryesisht nga shqiptarë, madje brenda saj ka edhe pak aromë Superlige. Skuadra drejtohet nga Jeton Beqiri, ish-zëvendëstrajneri i Flamurtarit në kohën e Shpëtim Duros. Beqiri arriti t’i jepte atë që donte skuadrës, mbi të gjitha frymën brenda saj, dhe rezultati është i qartë: ngjitje, për të pretenduar pse jo dhe më shumë. Në skuadër luan edhe  Nijas Lena, lojtar i Flamurtarit, Kukësit e Teutës në Superligë, një lider i vërtetë.

Projekti nuk mbyllet me kaq, sepse tek FC Struga kërkojnë më shumë: kualifikim në Europë. Mbështetje  financiare dhe seriozitet, janë këto dy gjërat kryesore që kompania Trim Lum kërkon. Ka treguar se suksesi arrihet me punë. Katër vite më parë FC Struga luante në kategoritë e ulta, por sezonin e ardhshëm do të jetë në grupin e skuadrave më të mira të futbollit të Maqedonisë së Veriut. Kjo është FC Struga,që mbi të gjitha veç suksesit, shton edhe një tjetër skuadër shqiptarësh në elitë e futbollit të Maqedonisë së Veriut. Për të përsëritur sukses dhe arritur Europën. Në katër vite bëri hapa galopante përpara, ndaj besimi ekziston që shumë shpejt mund të ketë të tjera suksese.

VITI 1958
Niels Lidholm u mposht në finalen e Kupës së Botës nga Brazili. Suedia organizatore s’i bëri dot ballë Pele me shokë. Më parë kishte dalë me kokën ulur nga finalja e Champions. Real Madrid kish thyer Milanin.

VITI 1982
Pol Brajtner ka fituar trofe me Gjermaninë dhe Bajernin e Mynihut, por viti 1982 është në memorien e tij. Pa Italinë t’i ngrinte para fytyrës Kupën e Botës. Kapiteni i bavarezëve u mposht në Champions edhe nga Aston Vila.

Volfang Dremler përjetoi të njëjtën dramë si Pol Brajtner në vitin 1982. Pjesë e Gjermanisë dhe e Bajernit të Munihut, gjermani humbi dy finalet të mëdha.

Lista e gjermanëve që kanë përjetuar disfatë në vitin 1982 nuk mbyllet me kaq. Karl Hainz Rumenige pati të njëjtin fat me Brajtner dhe Dremler.

VITI 2002
Mikael Balak është njohur si humbësi i finaleve. Me Bajer Leverkuzenin në 2002 u mposht nga Reali i Madridit, kurse nga tribuna pa të mposhtej Gjermania në finalen e Kupës së Botës ndaj Brazilit. Mesfushori mungoi për shkak kartonësh.

Portieri gjerman, But, në vitin 2002 ishte në stol në finalen e Kupës së Botës që Gjermania humbi me Brazilin, kurse më parë në Champions League ishte detyruar të nxjerrë nga rrjeta “perlën” e realizuar nga Zinedin Zidan. Leverkuzen mposhtej nga Reali.

Oliver Nojvil ka shpërthyer në lot gjithashtu në vitin 2002. Sulmuesi gjerman humbi finalen e Championsit me Leverkuzen dhe atë të Kupës së Botës me Gjermaninë.

Lista e gjermanëve të zhgënjyer në vitin 2002 është e gjatë. Karsten Ramelov humbi mundësinë të fitonte Kupën e Botës me Gjermaninë, si dhe Championsin me Leverkuzen.

Bern Shnajder mbahet mend nga të gjithë për goditjen e tij. Në vitin 2002, mesfushori ishte pjesë e bllokut të gjermanëve që humbën finalen e Champions dhe atë të Kupës së Botës.

VITI 2010
Arjen Roben pa t’i ikte nga duart Kupa e Botës dhe Championsi. Holanda e tij u mposht në finale nga Spanja. Më parë Interi i kish hequr mundësinë të gëzonte me Bajernin e Mynihut fitimin e Champions League.

Të njëjtin fat me Arjen Roben e pati edhe Mark Van Bomel ne vitin 2010. U mposht në finalen e Kupës së Botës dhe në atë të Champions League.

VITI 2018
Lovren, mbrojtësi kroat që u thye me Liverpulin në Champions dhe me Kroacinë në Rusi. Me anglezët u thye nga Real Madrid, kurse Franca i hoqi mundësinë të ngjitej në “olimpin” e botës.

[Best_Wordpress_Gallery id=”39″ gal_title=”12 lojtarë qe kane humbur finalen e Kupes se Botes dhe te Champiosnit ne nje vit”]

Nga viti 1983, deri në vitin 2000, kampioni i Shqipërisë është marrë me sportin e mundjes, periudhë ku dhe arritjet e çmimet kanë qenë të shumta. Para katër vitesh (2015), Trimi zgjodhi të mos ndahej përfundimisht nga sporti i mundjes, duke vazhduar karrierën e tij si trajner. Prej katër vitesh, sportistët e tij kanë qenë ndër më të mirët në rag kombëtar, duke u renditur tre herë të parët (të rinjtë). Trimi trajnon disa grup-mosha (Të rriturit – në vend të dytë në Shqipëri) dhe para të rinjtë dhe pionerët, që janë dhe ekipe kampione në Shqipëri.

Emri – Sinan Trimi
Mosha – 51 vjeç
Arritjet – 16 herë Kampion Shqipërie (1984-1999)
1 herë Kampion Europe (Greqi, 1992)
Nderi i Mundjes Shqiptare (2019)

Ndërsa Osmani, është një nga futbollistët shqiptarë më aktivë në rrjetet sociale. Mbrojtësi i Teutës ka qenë sërish protagonist sot, në ditën e Shën Valentinit, pasi është munduar të “kopjojë” francezin Patris Evra.

Ky i fundit publikoi një video në “Twitter”-in e tij zyrtar, ku shihet se po feston ditën e Shën Valentinin me një arush panda. Një njeri me kostumin e pandas, por kjo pak rëndësi ka.

Happy Valentine’s Day everyone! Share the love always but especially today ??? ahahahaha I Loveeeee This Game ?????? #ValentinesDay #ILoveThisGame pic.twitter.com/50jl8PhPE3

— Patrice Evra (@Evra) February 14, 2019

Ndërsa Osmani, është treguar më origjinal. Mbrojtësi ka publikuar një foto në “InstaStory”, një burrë i moshuar me lule në dorë, mbi… gomar. Dhe njëherë tjetër, Osmani tregoi se është një nga futbollistët më gazmorë në Superiore.

Tomori lindi në Tiranë më 30 janar 1938, që tek të rinjtë e Tironës u mësua me trofe, fitoi disa tituj kampionë. Lojtar i shpejtë dhe teknik, mjaft pozicion dhe me një nuhatje të shkëlqyer për gol, çka bëri që në vitin 1959 të bëhej pjesë e Tironës.

Në fakt, për shkak të shërbimit të detyruar ushtarak, Gjoka luajti për Partizanin deri më 1961, por më pas u kthye tek Tirana dhe prej sezonit 1962-1963 u bë lojtar kyç, me 27 gola që e bënë shënuesin më të mirë të kampionatit shqiptar në sezonin 1963-1964, ndërsa më pas golat ishin rutinë. Po ashtu, titujt kampionë, sepse Gjoka ngriti trofeun madhor në vitet 1965, 1966, 1968 dhe 1970.

Nuk pati shansin të luante për kombëtaren, përveç ndonjë takimi me kombëtaren olimpike, sepse lufta e klasave e ndëshkoi, duke i vrarë edhe dëshirën për të vazhduar më gjatë me futbollin. Familje kampionësh, pasi edhe bashkëshortja e Tomorit, shoqja e tij, Afërdita Leskaj, mjeshtre e sportit, ishte një atlete e shkëlqyer e  17 Nëntorit, gjatë viteve 1963-1970. Për sa i përket Ernest Gjokës, historia e tij është e freskët, në zhvillim e sipër, por një titull kampion me Kukësin mjafton për t’u krenuar para të atit.

Duro ka zgjedhur modulin 4-3-3, por më e veçantë është se në repartin e sulmit ka vendosur si më të mirët që ka trajnuar dy sulmues shqiptarë nga Maqedonia: Besart Ibrahimin dhe Ferhat Hasanin. Ky i fundit është pjesë e Al Raed në Arabinë Saudite, ku ka nënshkruar për rreth 2 milionë euro. Ibrahimi ndërkohë vjet u shpall më i miri në Maqedoni. Paga? 30 mijë euro në muaj.

Të dy janë afruar te Shkëndija nga Duro në vitin 2015 dhe konsiderata e tij është e lartë për dyshen e sulmit. “Janë dy sulmues race që mund t’i shohim në skuadra më të mëdha se Shkëndija e Tetovës”. Ndërkohë që në këtë repart, Duro gjen vend edhe për Sokol Cikalleshin, të cilin e vlerëson për cilësitë e veçanta në shënim e golit nga çdo pozicion.

Portierin më të mirë në formacionin e karrierës së tij si trajner Duro e zgjodhi pas asnjë hezitim dhe ai është Orges Shehi, të cilin e vlerëson edhe si një lider në fushë. “Shehi ishte një portier lider për skuadrën. Në portë ai kishte siguri dhe jepte gjithmonë garanci në synimet e Skënderbeut”.

Mbrojtja më e mirë për Duron është e gjitha e “kuqe”, me Arbnor Fejzullahin, Ilir Shulkun, Adrian Cuculin dhe Lorenc Trashin. Ata veçohen prej tij si energjikë, luftarakë dhe lider në skuadrat ku kanë luajtur. Mesfusha e përcaktuar nga Shpëtim Duro është një treshe interesante, ku veçon së pari Bledi Shkëmbin te Skënderbeu, Mentor Marekajz dhe Nderim Nexhipi te Partizani. Të tre lojtarë tipikë për një mesfushë të organizuar që e orientonin saktë skuadrën në lojë, por edhe golashënues të aftë.

KARRIERA – Si futbollist, Shpëtim Duro ka luajtur 10 sezone në futbollin elitar shqiptar, ku vetëm 17 vjeç ka qenë pjesë e Shkëndijës së Tiranës, pikërisht në vitin 1982. Por karriera e tij si futbollist vazhdoi edhe në pesë sezone të tjera, këtë herë te Partizani, me të cilin fitoi titullin kampion dhe Kupën e Shqipërisë.  Duro ka lindur në Tiranë më 24 dhjetor 1959 dhe në karrierën e tij si trajner ka shëtitur në disa skuadra me të cilat ka fituar 1 titull kampion, 1 Kupë të Shqipërisë dhe 2 Superkupa, pa harruar edhe ndeshjet që skuadrat e drejtuara prej tij kanë zhvilluar në Europë.

Në karrierën e tij si trajner Duro numëron 11 skuadra, të gjitha në Superioren shqiptare, por edhe në Kosovë e Maqedoni, ndërsa për dy vite ka qenë edhe zëvendëstrajner i Kombëtares së bashku me Oto Bariç. Trajningun në Shqipëri, Shpëtim Duro e ka filluar me Bylisin e Ballshit në sezonin 1999-2000, duke e patur këtë skuadër si trampolinën e parë si trajner i parë në skuadër elite.

Një vazhdimësi e suksesshme mund të quhet për Shpëtim Duron trajner, pasi ai ka drejtuar skuadra si Dinamo, Partizani, Skënderbeu, Apolonia, Besa, Vllaznia e Flamurtari, të gjitha protagoniste në Kategorinë Superiore. Shkëndija e Tetovës ka qenë eksperienca e parë e Duros jashtë vendit, kurse aktualisht është në krye të Dritës së Gjilanit, kampionë në fuqi e Kosovës.

Moduli që ka i përzgjedhur është ai  4-3-3 dhe fokusi ka qenë kryesisht te skuadra e Teutës dhe te Laçi, skuadra me të cilat ka fituar edhe trofe. Portieri më i mirë për të është Xhevair Kapllani, të cilin e veçon si lojtar kyç në skuadrat ku ka luajtur, por edhe rekordmen i kohës për mospësimin e golave në 824  minuta lojë resht. “Kapllani ka qenë një portier model, korrekt dhe lojtar kyç në çdo skuadër ku luajti në karrierën e tij. Në atë kohë arriti edhe rekordin me 824 minuta lojë pa pësuar gol, duke u evidentuar si një portierët më të mirë të kohës”.

Ndërsa katërshja e repartit të mbrojtjes e vendosur nga Nica përbëhet nga dy skuadra: Teuta dhe Laçi. Taulant Sefgjini mendohet si mbrojtësi më i mirë në krahun e majtë, ndërsa Anesti Qendro në krahun e majtë. Në qendrën e mbrojtjes Nica ka veçuar Stipe Buljan dhe Adrian Abazin, që sipas tij, mbeten si mbrojtësit që çdo skuadër i ka pasur kundërshtarë të vështirë. “Të katërt këta kanë qenë lider në fushën e lojës në pozicionet e tyre. Kanë qenë lojtarë të fortë e korrektë në fushë, jepnin shumë siguri në lojën e tyre individuale në shërbim të skuadrës”.

Tre mesfushorë kanë qenë më të veçantë për Stavri Nicën trajner: Emiliano Vila, Arlind Nora dhe Emiliano Veliaj. “Karakteristikat e tyre ishin të veçanta, por individualisht kanë qenë lojtarë të mirëpërgatitur fizikisht dhe teknikisht. Në organizimin e lojës nuk përqendroheshin vetëm në pozicione statike, por ishin edhe golashënues të saktë”.

Ndërsa treshja e sulmit është përzgjedhur me “bombera” që i kanë shërbyer skuadrës jo vetëm në shënimin e golit: “Natyrisht që së pari në këtë repart veçoj Daniel Xhafajn, jo vetëm se ka qenë edhe kryegolashënues i kampionatit, por edhe pse ai ishte një “lokomotivë” e skuadrës. Edhe Mancakun e Xhejmsin unë i quaj sulmues klasi, të cilët shërbenin cilësisht edhe në repartin e mesfushës, por gjithmonë protagonistë në shënimin e golit”.

KARRIERA – Stavri Nica e ka nisur karrierën e tij në futboll me skuadrën e Lokomotivës së Durrësit, sot Teuta. I lindur më 8 qershor 1954, Nica luajti mbi dhjetë sezone me këtë skuadër, ndërsa dukej se karriera e trajnerit e tërhiqte në rrugën e tij me futbollin. Dhe në vitin 1993 ka drejtuar Teutën si trajner i parë, duke u bërë një nga trajnerët më të kudondodhur, pa dallim të kategorive ku skuadrat kanë bërë pjesë.

Skuadrat që Stavri Nica ka drejtuar si trajner janë të shumta, madje në disa prej tyre ka qenë disa herë në stol, me kohështrirje të ndryshme nga sezoni në sezon. Teuta, Besëlidhja, Laçi, Erzeni, Bylis, Apolonia, Shkumbini, Luzi 2008 dhe Kastrioti plotësojnë CV-në e Nicës në 26 vite karrierë si trajner, teksa ka arritur të fitojë edhe Kupën e Shqipërisë me durrsakët dhe kurbinasit.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Kështu, moduli më i mirë për Muçën në këtë përzgjedhje është 1-4-4-2, duke e nisur me portierin më të mirë, ku ai vendos Blendi Nallbanin, një legjendë në katërkëndorin bardheblu. “Nallbani ka qenë një nga portierët më të mirë të kohës dhe mbetet një nga më të mëdhenjtë në futbollin shqiptar”, është kjo konsiderata për Blendi Nallbanin, ndërkohë që reparti i mbrojtjes më shumë dominohet nga bardheblutë.

Elvis Sina është mbrojtësi i djathtë më i mirë në karrierën e Muçës trajner, në qendër të mbrojtjes veçon Nevil Deden e Saimir Malkon, ndërsa në krahun e majtë Gledi Micin. “Të katërt janë ndër mbrojtësit më të mirë që kanë luajtur në futbollin shqiptar, me karakteristika të ndryshme mes tyre, por lider në skuadra”.

Ndërsa mesfusha e Muçës përbëhet nga lojtarë të fortë, virtuozë dhe elegantë, duke nisur me Sokol Prengën, Ardian Memën, Ervin Bulkun dhe hungarezin Zoltan Kenesei, të cilin njëherësh e quan edhe lojtarin e huaj më të mirë që ka trajnuar në karrierën e tij si trajner. “Prenga kishte si armë goditjet standarde, Mema liderin në këtë repart. Bulku vizionin dhe Kenesei bukurinë dhe elegancën në veprimet me topin”. Të gjithë këta mesfushorë janë veçuar për cilësitë dhe për kualitetet që kanë pasur dhe për atë që kanë dhënë në futbollin shqiptar.

Për sulmuesit më të mirë, Shkëlqim Muça nuk ndahet nga bardheblutë, teksa vendos së pari “Zogun”, Indrit Fortuzin, së bashku me kroatin Pero Pejiç. “Të dy janë sulmuesit që kanë dominuar në kohën kur ata kanë luajtur. Janë të dy kryegolashënues, të cilët kanë bërë diferencën jo vetëm me golat e shënuar, por edhe me shërbimet që u kanë ofruar skuadrave në fushën e lojës”.

KARRIERA – Hapat e parë në karrierën e Shkëlqim Muçës si futbollist nisin me ish-17 Nëntorin e Tiranës. Një jetë bardheblu, e nisur si 18-vjeçar te Tirana në vitin 1978. I lindur më 19 maj 1960, Muça shkëlqeu në 11 sezone te bardehblutë dhe në Kombëtaren tonë, por një karrierë që u mbyll shumë shpejt, për shkak të dëmtimit që e largoi nga fusha e lojës në moshën 31-vjeçare.

Më pas, ai nisi karrierën si trajner pikërisht me Tiranën në vitin 1994. Në drejtimin e bardhebluvë ka fituar kampionate, Kupa e Superkupa. Në Shqipëri Muça ka drejtuar skuadra si Tirana, Teuta, Besa, Dinamo, Skënderbeu, Flamurtari, Kukësi, teksa ka fituar 4 tituj kampionë, 3 Kupa të Shqipërisë dhe 2 Superkupa. Duke qenë aktualisht një trajner në treg, Muça nuk është jashtë futbollit, pasi ka disa vite që kontribuon me komente dhe analiza në RTSH, ndërkohë që edhe drejton Klubin Shumësportësh “Partizani”.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Duke qenë besnik në modulin e lojës 4-4-2, Mema nuk e diskuton që portieri më i mirë që ka drejtuar mbetet Blendi Nallbani, të cilin ai e vlerëson si më të mirin e asaj kohe. “Është një nga portierët më jetëgjatë në katërkëndorin e portës bardheblu, që e ka mbrojtur me shumë personalitet”.

Por edhe reparti i mbrojtjes mbetet bardheblu për Sulejman Memën, i cili edhe pse përmend shumë emra, në fund zgjedh Elvis Sinën, Nevil Deden, Krenar Alimehmetin dhe Ansi Agollin, të cilët i quan “diga” dhe “pistonë” që Tiranës i dhanë më të mirën. “Këta kanë qenë katër mbrojtës që jepnin siguri në këtë repart. Sina e Agolli si ‘pistonë’, ndërsa Dede me Alimehmetin si ‘diga’ për kundërshtarët”.

Në repartin e mesfushës Mema vendos emra futbollistësh që nuk mund të harrohen lehtë te Tirana. Vështirësia në përzgjedhje ishte e madhe, por veçon nga krahët Ardian Memën djathtas dhe Eldorado Merkoçin majtas, ndërsa në qendër të mesfushës për Sulejman Memën kanë spikatur më shumë në periudhën që ai ka drejtuar Tiranën, kryesisht Auron Miloti dhe Devi Muka. “Në këta katër mesfushorë ishte prezente eleganca, klasi dhe vizioni në organizim e finalizim. Ata janë veçuar edhe për kualitetin e tyre në futbollin shqiptar”.

Për dyshen e vijës së sulmit, Mema sjell dy emra të mëdhenj në futbollin shqiptar, Arben Mingën dhe Indrit Fortuzin, dy “ikona” bardheblu në këtë repart dhe në Kombëtare. “Ben Minga nuk mund të anashkalohet për gjithçka që ai ka lënë në futbollin shqiptar, e kryesisht te Tirana. Edhe Fortuzi mbetet i tillë. Të dy golashënues, të cilët skuadrat i motivonin shumë në rezultatet pozitive. Ishin sulmues race, që sot në futbollin shqiptar ende nuk po duken”.

KARRIERA – Sulejman Mema gjithë karrierën e tij e ka kaluar te Tirana, fillimisht si futbollist dhe më pas si trajner, por këtu ka “tradhtuar” ngjyrat bardheblu në sezonet 2003-2005 kur drejtoi Partizanin. I lindur më 17 nëntor të vitit 1955, Sula ishte 19 vjeç kur debutoi në elitë me 17 Nëntorin në vitin 1974, për të vazhduar në 12 sezone bardheblu. Gjithashtu ka veshur edhe fanellën e kombëtares.

Në këtë karrierë si trajner, Sulejman Mema ka fituar 2 Kampionate, 3 Kupa të Shqipërisë dhe 3 Superkupa, pasi ka drejtuar skuadra si Tirana e Partizani. Shkëputjet e tij nga pankina ishin pasi drejtoi për disa vite sektorin e garave në FSHF, ndërsa pas sezonit 2008-2009 ka drejtuar Shkollën e Mjeshtërisë Sportive dhe aktualisht është skaut i moshave në të gjithë Europën.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Moduli i përzgjedhur prej tij është interesant: 4-2-3-1. Fokusi më së shumti është te Kukësi, klub me të cilën u shpall edhe kampion në sezonin 2016-2017. Portieri më i mirë për Gjokën është Enea Koliçi, të cilin e veçon jo vetëm për prezencën e tij në katërkëndorin kuksian. “Veç personalitetit të tij në portë, Enea Koliçi është portieri që nuk pësoi asnjë humbje në 35 javë kampionat. Besoj se mbetet një nga portierët më të mirë të Kukësit në garimin e tij në Kategorinë Superiore”.

Edhe mbrojtja më e mirë në karrierën e Gjokës si trajner dominohet nga kuksianet. Në krahun e djathtë vendos beratasin Polizoi Arbri, ndërsa në krahun e majtë Gledi Micin. këtë të fundit e ka drejtuar në tre skuadra: te Kamza, Flamurtari e Kukësi. Qendra e mbrojtjes përbëhet nga Ylli Shameti dhe Albi Alla, të katërt këta që për Gjokën kanë pasur dhe kanë personalitet, njëherësh janë edhe vendimtarë në skuadër. “Për mendimin tim, të katërt ishin “diga” që nuk thyheshin lehtë nga çdo kundërshtar. Mbrojtës energjikë dhe me personalitet”.

Dy mesfushorët, që për Gjokën kanë treguar më shumë profesionalizëm, janë Nijas Lena e Besart Musolli. Para tyre pozicionohen Gjergji Muzaka, Hair Zeqiri dhe Zhan Karioka. Ata ishin truri dhe energjia në skuadër. “Të kishe mesfushorë të tillë në skuadër, ishte shumë e vështirë përzgjedhja. Por ishte e lehtë të ndaje mes talentit dhe punës së tyre në shërbim të skuadrës. Të gjithë në fushë mbeten truri dhe energjia, mesfushorë elegantë e me vizion”.

Në formacionin më të mirë të Gjokës ka vend vetëm për një të sulmues të mirëfilltë dhe ai është kroati Pero Pejiç, të cilin aktualisht e quan sulmuesin më  profesionist dhe të paarritshëm në Superioren shqiptare. “Pero Pejiç e ka treguar personalitetin e klasin e tij të lartë në çdo skuadër shqiptare të Superiores. Te Kukësi ai ishte protagonist në çdo ndeshje, jo vetëm si lojtar goli”.

KARRIERA – Ernest Gjoka nuk ka karrierë të gjatë si futbollist, ku e ka nisur në vitin 1990 me U21 të Tiranës dhe dy sezone me skuadrën e Studentit. I lindur në 25 janar 1970, vetëm 39 vjeç ishte kur mori rrugën e trajningut si trajner i parë, e pikërisht me Apoloninë në Kategorinë Superiore.

Si trajner ka drejtuar e drejton skuadra në Superiore, ku në harkun e dhjetë viteve të fundit ka qenë në krye të Flamurtarit, Tomorit, Kukësit, Vllaznisë dhe së fundmi Kamzës. Përgjatë këtyre viteve Gjoka ka fituar 1 kampionat, 1 Kupë dhe 1 Superkupë të Shqipërisë, ndërkohë që është i përzgjedhur edhe në mediat sportive për mendimin e tij të kualifikuar në futboll.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Hasan Lika i qëndron besnik modulit 4-4-2, duke e nisur në katërkëndor me një legjendë të futbollit shqiptar, Perlat Mustën. “Për mua ishte një portier i madh, një legjendë e papërsëritshme sot, për karakteristikat e tij të veçanta. Në periudhën që unë e drejtova te Partizani, edhe pse ishte në fundin e karrierës, Musta asnjëherë nuk e lëshoi personalitetin e liderit”. Kjo  është kjo konsiderata që Hasan Lika shpreh për portierin Perlat Musta, duke shtuar se për të mund të thuhen edhe më shumë fjalë të mira.

Ndërsa për repartin e mbrojtjes, Lika përqendrohet te një katërshe që kanë luajtur në skuadra të ndryshme, duke e nisur në krahun e djathtë me Suad Licin, ndërsa në krahun e majtë vendos Julian Ahmatajn. Qendra e mbrojtjes për Hasan Likën përbëhet nga Ilir Shulku e Tefik Osmani. Ai tregon se ishin mbrojtës që jepnin siguri, forcë e garanci në skuadra. “Personaliteti i Ilir Shulkut në mbrojtje mbetet unik edhe sot, ndërsa Osmani po tregon vlera në këtë repart. Suad Lici dhe Julian Ahmataj, veç sigurisë në krahë, ishin shpërthyes e shpesh protagonistë në shënimin e golave”.

Katër emrat e mesfushorëve që Lika i veçon si më të mirët në karrierën e tij si trajner i përkasin dy dekadave të fundit në futbollin tonë. “Me Kristal Abazajn në krahun e djathtë dhe Elis Bakajn në krahun e majtë, mesfusha funksiononte si një fizarmonikë, ndërsa në qendër Paulin Dhëmbi e Bledi Shkëmbi i jepnin sigurinë e virtuozitetin lojës. Të gjithë ishin me personalitet në fushë dhe pikë referimi për rezultatet në skuadër”.

Në repartin e sulmit, Hasan Lika nuk e quan të “harruar” Hamdi Salihin, bomberin që ka dominuar golashënuesit e Superiores. “Hamdi Salihi të jepte siguri në çdo ndeshje, me golat e tij nga çdo pozicion ndeshja quhej e fituar me atë në fushë. Një sulmues i madh edhe në Kombëtare. I tillë ishte Bledar Mancaku, por shumë i shpejtë e teknik, i vështirë për çdo kundërshtar”.

KARRIERA – Hasan Lika e ka nisur karrierën si futbollist te Shkëndija e Tiranës në vitin 1977, në moshën 17-vjeçare. Deri në sezonin 1985 ai ka luajtur me Partizanin e më pak me Shkëndijën. Në këtë periudhë realisht ka qenë një nga sulmuesit më të spikatur, një golashënues që me kokë nuk të falte. I lindur më 1 janar 1960, Hasan Lika u largua shumë i ri (26 vjeç) nga futbolli i luajtur, duke nisur më pas karrierën si trajner.

Skuadra e parë që ka drejtuar ka qenë Partizani në vitin 1991, ndërsa aktualisht është në krye të Vllaznisë. Lika ka qenë edhe në krye të Teutës, Kombëtares U21, Besës, Apolonisë, Kukësit dhe Luftëtarit. Gjithashtu tekniku kryeqytetas te Lushnja ishte ndihmës i argjentinasit Mario Kempes.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Dhe moduli i përzgjedhur prej tij duket interesant: 4-2-3-1. Si portierin më të mirë që ka pasur nën urdhra Magani veçon Ilion Likën, i cili edhe sot është pjesë e Kategorisë Superiore me Tiranën. “Ilion Lika ka qenë një personalitet në katërkëndor, si dhe në gjithë fushën e lojës. Një kapiten që skuadrën e ndihmonte që nga minuta e parë e deri në fundin e çdo ndeshjeje”.

Mbrojtja me katër futbollistë është më e mira për “Gashin”, sikurse edhe thërritet në ambientet sportive tekniku peqinas. Katër “moskëtierë” janë lojtarët e zgjedhur, teksa Magani ka edhe një koment për ta: “Artan Sakaj ka qenë mbrojtës energjik dhe dinamik në lojë, Gentian Muça me cilësi të mira si qendërmbrojtës, i saktë në ndërhyrje sidomos në luftën në ajër. Franc Veliu dhe Julian Ahmataj kanë qenë pozicionalë në fushë, të fortë në luftën me çdo kundërshtar dhe të aftë në goditjet standarde”. Shkurt dhe shumë i qartë.

Por edhe në mesfushë, edhe pse duket i “kursyer” me dy të tillë, peqinasi ka një përzgjedhje të veçantë me Hair Zeqirin dhe Erando Karabecin. “Të dy kanë qenë lojtarë krijues, organizatorë me vizion dhe të fortë fizikisht”.

Treshja e sulmit që Magani e rendit para dy mesfushorëve të mirëfilltë dhe pas sulmuesit të vetëm, përbëhet nga Odise Roshi në të djathtë, Bledar Mancaku në qendër dhe Selemani Ndikumana në të majtë. Me karakteristikat e tyre kanë qenë protagonistë. “Odise Roshi është evidentuar tashmë si një mesfushor krahu me tipare sulmuese, i fortë dhe kërcënues në goditjet në portë. Me Bledar Mancakun lojën e nisje në avantazh 1-0, një lojtar me bagazh dhe një lider i vërtetë në fushë. Ndërsa Ndikumana ishte i jashtëzakonshëm për cilësitë e tij. Vetëm karakteri i brishtë ja humbiste pak vlerat”.

Në majën e sulmit të formacionit të karrierës së Gugash Maganit përfshihet Daniel Xhafaj. Vlonjati ka qenë protagonist në disa skuadra të Kategorisë Superiore, ka qenë edhe kryegolashënues, ndërsa Magani i shton në këtë përcaktim edhe një tjetër detaj. “Danieli kishte shumë personalitet në fushë, ai ishte një trajner në fushën e lojës. E duke shtuar cilësitë e mira në përdorimin e topit e goditjet në portë, veçohej si një sulmues race”.

KARRIERA – Në karrierën e tij si futbollist dhe më pas si trajner, Gugash Magani ka të veçantën se i ka nisur dhe i ka përfunduar te skuadra e vendlindjes, Shkumbini i Peqinit. I lindur më 14 mars 1965, Gashi ka 11 sezone karrierë në pankinat e Superiores shqiptare, por edhe në Kosovë. Në vitin 2007 e nisi me Shkumbinin, më pas kaloi te Flamurtari. Me vlonjatët u rendit në vendin e dytë në një kampionat plot polemika. Skënderbeu u mori titullin. Besa, Teuta, Tirana dhe Trepça’89 ishin stacione e radhës në karrierën e Maganit, që pak ditë më parë ka pranuar ofertën për të drejtuar sërish kavajasit, që synojnë rikthimin në Superiore.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Duke preferuar modulin klasik 4-4-2, Canaj veçon si portierin më të mirë shkodranin Armir Grima. “Unë e veçoj Grimën për karakterin e tij në fushë, jetonte në çdo situatë me skuadrën dhe i jepte kurajo e shpresë në çdo sfidë”.

Ndërkohë që për Canajn mbrojtja nga e djathta nisme një futbollist kroat, Dario Bodrusiç, me të cilin ai ka punuar te Dinamo. Ndërkohë në qendër ai vendos Goran Graniç dhe Arian Pishën.  Në të majtë Suad Licin kompleton prapavijën. Një mengjërash tipik, i cili si te Vllaznia, ashtu edhe te Tirana, tregoi nivel në lojën e tij. Për këtë katërshe, Agim Canaj shprehet: “Në këndvështrimin tim teknik, unë të katër këta futbollistë i veçoj si mbrojtësit më të mirë që kanë luajtur në futbollin shqiptar, në skuadrat ku unë kam drejtuar”.

Qendrën e mesfushës dhe krahët e këtij formacioni, Canaj ua beson lojtarëve që kanë lënë gjurmë në futbollin dinamovit në periudhën 2000-2010. Redi Jupi dhe Paulin Dhëmbi janë dy mesfushorët e qendrës, ndërsa në të djathtë serbi Goran Vinçetiç dhe në të majtë të mesfushës vendos Ilir Qorrin, një nga protagonistët e Dinamos në atë periudhë. “Të gjithë këta mesfushorë kanë qenë elegantë, me vizion dhe organizatorë të mirëfilltë në shërbim të skuadrës”.

Në repartin e sulmit nuk mungon kroati Pero Pejiç, i cili ka lënë gjurmë në futbollin shqiptar duke qenë protagonist në çdo ndeshje. Në krah të tij Cana vendos shkodranin Vioresin Sinani, i cili është edhe shënuesi me më shumë gola të shënuar në elitën e futbollit shqiptar. “Të dy këta sulmues janë të njohur për kualitetin në repartin e avancuar. Në periudha të veçanta janë bërë protagonistë në futbollin shqiptar. Të dy sulmues race”.

KARRIERA – Agim Canaj e ka zhvilluar karrierën e tij si futbollist në trekëndëshin Vlorë-Tiranë-Rumani, por hapat e parë në futboll i ka hedhur te Shkëndija e Tiranës në sezonin 1980-1982. I lindur në Vlorë, më 14 korrik 1962, Canaj është një nga trajnerët më shëtitës në Superiore, ndërsa mbetet në histori edhe si tekniku i Gramozit të Ersekës që luajti miqësoren me Realin e Madridit më 20 janar 2010 në stadiumin kombëtar “Qemal Stafa”.

“Kjo ndeshje mbetet një nga kulmet e mia si trajner, madje kujtoj se nuk u luajt deri në fund, pasi  u ndërpre energjia elektrike në stadium për gati 50 minuta”, kështu e kujton Canaj këtë përballje. Si trajner Agim Canaj nuk ka shumë trofe të fituara, përveçse 1 Kupë të Shqipërisë, pa harruar edhe tre sezone si nënkampion me skuadrat që ka drejtuar.

Eksperienca e Canaj në pankinë ka nisur te Dinamo në sezonin 2002-2003 dhe fundit ishte ajo me Bylisin e Ballshit në Kategorinë Superiore. Në futbollin shqiptar ai ka drejtuar ekipe si Shkumbini, Besa, Skënderbeu, Flamurtari, Vllaznia, Gramozi e Bylis. Aktualisht mbetet në prijte të një oferte, ndërkohë që Canaj kontribuon me komentet dhe analizat e tij në median sportive shqiptare, së fundmi në rubrikën “Sport News Plus” në televizionin News24.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Për Josën, moduli është ai 4-4-2, duke e nisur me portierin më të mirë. Orges Shehi është i përzgjedhuri, një legjendë në katërkëndorin e Skënderbeut të suksesshëm në dekadën e fundit. “Orges Shehin unë e quaj portierin më të suksesshëm në futbollin tonë. Në periudhën që e drejtova Skënderbeun, ai ka qenë një lider i padiskutueshëm në skuadër”,  thotë Josa për durrsakun, që tanimë i drejton korçarët si trajner. Edhe për repartin e mbrojtjes veçon më shumë futbollistë nga bardhekuqtë.

Kristi Vangjeli në krahun e djathtë mbetet më i mirë në karrierën e Josës trajner. Në qendër të mbrojtjes ai veçon Nevil Deden dhe kroatin Marko Radas, ndërsa në krahun e majtë Renato Arapin. “Të katër këta mbrojtës unë i veçoj si më të mirët e këtij reparti që kanë luajtur në futbollin shqiptar në këtë periudhë. Edhe pse janë me karakteristika të ndryshme mes tyre, të gjithë janë lider”.

Mesfusha e Mirel Josës përbëhet nga lojtarë virtuozë dhe elegantë, duke nisur me Devi Mukën në krahun e majtë dhe Bernard Berishën në krahun e djathtë. Për qendrën e mesfushës, Josa mendon se Blendi Shkëmbi e Sabien Lilaj janë dueti më i bukur që futbolli shqiptar ka pasur në dhjetë vitet e fundit. “Këta mesfushorë kishin shumë personalitet në fushë, kishin karakteristika të ndryshme. Por mbi të gjitha ishin lider në fushë dhe pika referimi për rezultatet në skuadër”.

Te sulmuesit më të mirë, Mirel Josa nuk shkon më shumë se te dy shkodranët: Hamdi Salihi e Vioresin Sinani. “Të dy këta janë sulmuesit që kanë dominuar në kohën kur ata kanë luajtur, kanë qenë golashënues që kanë bërë diferencën. Unë i quaja lider të gjithëpushtetshëm në skuadër”.

KARRIERA – Mirel Josa është pjesë e futbollit bardheblu, ku në 11 sezone ai ka qenë pjesë e 17 Nëntorit, sot Tirana. I lindur më 1 korrik 1963, Josa shkëlqeu te Tirana dhe në Kombëtaren, Aty  luajti rreth 30 ndeshje. Pas ndryshimeve të sistemit politik në Shqipëri, Mirel Josa e vazhdoi karrierën për katër sezone në futbollin helen, më parë me Aris Selanik, për ta mbyllur në tre sezone resht (1992-1995) me Kavallën.

Edhe karrierën si trajner Josa e ka nisur pikërisht me Tiranën në vitin 2003, në drejtimin e së cilës ka fituar edhe trofe. Në 15 vite trajner i elitës në futbollin tonë dhe në Kosovë, Josa ka drejtuar Tiranën, Lushnjen, Vllazninë, Elbasanin, Teutën, Shkumbinin, Skënderbeun, e së fundmi Prishtinën. Janë 5 Kampionate, 2 Kupa dhe 3 Superkupa të Shqipërisë që Josa ka fituar si trajner, ndërkohë që aktualisht  kërkon të fitojë titullin kampion në Kosovë. Vjet ai triumfoi në Digitalb Kupa e Kosovës.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja 

Dhe ai nuk i ka thënë jo ftesës së SportEkspres.com për të ndarë me sportdashësit shqiptarë dhe lexuesit tanë formacionin me lojtarët më të mirë që ai ka drejtuar në karrierën e tij si trajner. Interesant është edhe moduli që Cungu ka i përzgjedhur lojtarët më të mirë, ku me renditjen taktike 3-4-3, ai thuajse është fokusuar vetëm te skuadra e Kukësit.

Kështu, portieri më i mirë për Armando Cungun është Argent Halili, vlonjati që bëri histori me skuadrën kuksiane në disa sezone. “Jo vetëm se Halili ishte ndër portierët e parë të Kukësit në Superiore, por edhe për faktin se ai bëri histori më këtë skuadër, në Shqipëri dhe Europë”, të thotë tekniku shkodran kur pyetet pse ka zgjedhur pikërisht vlonjatit.

Edhe reparti i mbrojtjes dominohet nga skuadra e Kukësit, për të cilën Cungu tregohet sa nostalgjik, aq edhe realist. “Tre mosketierët” e repartit të prapavijës janë përzgjedhur Lukas Malakarne, Ylli Shameti dhe Adrian Cuculi, të cilët ai i veçon për karakteristikat e tyre të veçanta në fushë. “Të tre këta mbrojtës ishin lider në pozicionet e tyre. Të fortë, të sigurt dhe pjesë e gjithë lojës në skuadër. Unë i quaja si një garanci, ku skuadra e Kukësit e mbështeste suksesin”.

Mesfusha e përzgjedhur nga Armando Cungu është më e “populluar”, pasi ka vendosur katër të tillë, ku  krahët u besohen lojtarëve të fortë dhe energjikë: Raman Hallaçi në të djathtë dhe Endri Vrapi në krahun e majtë. Besar Musolli dhe Emiliano Veliaj formojnë qendrën e mesfushës më të mirë në formacionin e Armando Cungut.

Treshja e sulmit duket tepër interesante, pasi tekniku shkodran ka vendosur emra futbollistësh që në Kategorinë Superiore kanë qenë faktor me golat e tyre, si edhe më shërbimet cilësore në skuadër.  “Duke vendosur tre sulmues në repartin e avancuar, jam realist të them se të tre mbeten golashënues race, me të cilët garancia e golit bëhej edhe më e sigurt. Edhe pse Kordero Uilliams, Marko Cetkoviç dhe Xhejms Adeniji nuk kanë qenë kryegolashënues, golat e tyre periodikisht kanë dhënë ndikim pozitiv në skuadër”.

KARRIERA – Armando Cungu e ka nisur karrierën e tij në futboll, pikërisht me skuadrën e vendlindjes, Vllazninë. I lindur më 23 prill 1973, në moshën 20-vjeçare Cungu nisi rrugën e futbollistit profesionist, ku më pas ka luajtur me skuadra të tjera, si Luftëtari, Teuta, Etnikos e Pireut në Greqi dhe Flamurtari i Prishtinës në Kosovë.

Rrugën e trajningut Armando Cungu e ka nisur në vitin 2006 me Adën e Velipojës në Kategorinë e Parë dhe prej këtij viti e deri më sot është pjesë aktive në pankinat e skuadrave të Kategorisë Superiore. Gjatë kësaj periudhe 12-vjeçare ai ka drejtuar dy herë Vllazninë dhe po kështu Kukësin, skuadër që edhe e drejton aktualisht. Gjithashtu ai ka qenë në krye të Laçit, ekip me të cilin ka fituar Kupën dhe Superkupën e Shqipërisë.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja 

Moduli i përzgjedhur është ai 4-4-2. Portieri më i mirë për Starovën është Perlat Musta, një legjendë e Partizanit dhe e kombëtares. Kuptimplota fjalët që thotë për të: “Perlati mbetet portieri më i madh i të gjitha kohërave te Partizani”. Mbrojtja dominohet nga “të kuqtë”.

Përparim Daiu është ai që do të mbulojë linjën e djathtë të mbrojtjes, ndërsa në krahun tjetër është përzgjedhur Ansi Agolli. Me këtë të fundit ka punuar te Tirana. “Diga” e Starovës në qendër ndërtohet nga Ilir Shulku dhe Afrim Tole. Shkurtimisht Starova është shprehur: “Të katër këta mbrojtës i veçoj si ndër mbrojtësit më të mirë që kanë luajtur në futbollin shqiptar”.

Qendra mesfushës dhe krahët e këtij u besohen lojtarëve të kalibrit: si Altin Rraklli, Lefter Millo, Ervin Bulku dhe Devi Muka. “Mesfushorë me tipare sulmuese, elegantë, me vizion dhe organizatorë të mirëfilltë”. Këto fjalë tregojnë më së miri cilësitë e këtyre futbollistëve, të cilët janë të njohur mjaft mirë për kualitetet që kanë pasur dhe për atë që kanë dhënë në futbollin shqiptar.

Në formacionin më të mirë të Starovës ka vend vetëm për një të huaj: Kaleb Ekuban, ganezin që shënoi 17 gola me fanellën e Partizanin dy sezone më parë. Nuk mbetet jashtë Erjon Bogdani, i cili arriti të luante më pas edhe në Serie A, një nga kampionatet më të forta në botë. Komenti për dyshen e repartit të avancuar? “Dy sulmues race, të cilët në Shqipëri ende nuk po gjenden”.

KARRIERA – Një jetë e kaluar te Partizani si futbollit, por Sulejman Starova hapat e parë në futboll i ka hedhur te Shkëndija e Tiranës. I lindur më 12 dhjetor të vitit 1955, “Bobi” është trajneri i fundit me të cilin Partizani ka fituar titullin kampion, ndërkohë që për ironi të fatit tjetrin e ka marrë me “armiqtë” e Tiranës.

Starova ka fituar edhe tre kupa e dhe Superkupa dhe padyshim që është një nga trajnerët e suksesshëm të futbollit shqiptar. I licencuar në Itali dhe i dashuruar edhe pas futbollit të atij vendit, ai ka drejtuar disa skuadra në Shqipëri. Ndërkohë eksperienca e fundit ishte ajo me Feronikelin në IPKO Superliga e Kosovës.

Në Shqipëri Starova ka punuar me klube si Partizani, Tirana, Besa, Teuta dhe Kukësi. Veçse si trajner, shpesh ai ka qenë edhe në rolin e drejtorit teknik. Aktualisht është në pritje të ofertës së duhur për të vijuar punën në fushën e trajningut, ndërkohë që vijon të kontribuojë me analizat e tij në emisionin “Rubrika Sportive” në RTSH Sport.

IDEUAN DHE PËRGATITËN: Vladimir Prenga, Agron Kaja

Duam ta nisim vitin me një njoftim që lidhet me një speciale të përgatitur nga ne gjatë muajit dhjetor dhe që do ta prezantojmë nga sot. Të përzgjedhur nga ana jonë, janë 11 trajnerë të cilët kanë zbuluar formacionin e tyre të karrierës.

Sulejman Starova, Mirel Josa, Shpëtim Duro, Sulejman Mema, Armando Cungu, Hasan Lika, Agim Canaj, Ernest Gjoka, Shkëlqim Muça, Stavri Nica dhe Gugash Magani kanë përzgjedhur formacionet me lojtarët më të mirë që kanë pasur nën urdhra në ekip të ndryshme.

Një ftesë nga ana jonë shkoi edhe për Ilir Dajën, trajnerin aktual të Flamurtarit. Përgjigja ishte negative dhe ndoshta gjatë këtyre ditëve, duke parë që kolegët e tij kanë pranuar, ku i dihet edhe mund të ndryshojë mendje. Nga sot, vjen formacioni i parë i karrierës.

Nga ora 19:00 nis publikimi i artikujve të kësaj specialeje. Prisni të zbuloni  formacionin e “yjeve”. Në ditët në vijim – ora 11:00 dhe 19:00 – do t’i zbuloni një e nga një formacionet më të mira që kanë përzgjedhur trajnerët e përfshirë në këtë anketë nga ana jonë.

Sulmuesi i krahut të Herenvenit në Holandë, ishte protagonisti absolut i skuadrës që nga një ëndërr ndër dekada, është kthyer në një realitet. Përfaqësuesja e drejtuar nga Shaland e mbylli vitin 2018 pa humbje. Një arritje e cila u bë e mundur edhe falë kontributit dhe golave të Zenelit.

I lindur në Sater të Suedisë, më 25 shkurt 1995, ndërsa familja e tij më pas u trensferua në Falun e më pas në Boras. Arbëri nisi të luante futboll në moshë të vogël, ku u bë pjesë e ekipeve të moshave të Halsingardens AIK, ndërsa në moshën 10-vjeçare talenti i tij u spikat nga klubi i mirënjohur, IF Elfsborg, që e afruan djaloshin në skuadër.

Aty, në mars të vitit 2014, erdhi edhe debutimi në moshën 18-vjeçare, në Kupën e Suedisë kundër Ostersunds. Prej atij momenti, trajneri i IF Elfsborg e kishte të vështirë t’a nxirrte nga fusha, ndërsa në vitin 2015 erdhi edhe shpërthimi. Zeneli nisi të luante rregullisht dhe i mahniti të gjithë me ecurinë e tij: 10 gola në 30 ndeshje.

Paraqitje të cilat nuk kaluan pa u vënë re nga klubi holandez i Herenvenit, të cilët e blenë në janar të 2016-ës. Në gjysmën e dytë të atij sezoni, Arbëri luajti 17 ndeshje dhe realizoi 4 gola. Impakt i jashtëzakonshëm, por talenti nuk kishte ndërmend të ndalej. Me kalimin e kohës, “xhehaviri” i Kosovës u kthye në një prej lojtarëve më të rëndësishëm të skuadrës: 93 ndeshje të luajtura deri më tani, 20 gola të shënuar dhe 23 asist.

Numra që në mënyrë të paevitueshme kanë tërhequr vëmendjen e mjaft klubeve nga ligat e mëdha europiane. Të gjithë synojnë të sigurojnë shërbimet e talentit, edhe sepse më 30 qershor 2019, Zenelit i përfundon kontrata. Shpërthyes, i shpejtë dhe i plotësuar fizikisht (1,76 metër dhe 70 kg). Në bagazhin teknik të sulmuesit të krahut nuk mungon shpejtësia në manovër, përpos nivelit teknik të lartë. Aftësi të cilat bëjnë që të jetë i shkëlqyer në situatat një kundër një.

Arbër Zeneli i ka të gjitha kartat në rregull për të nisur fluturimin drejt ligave më prestigjoze në Europë. Fundi i kontratës te Herenveni e ka kthyer në një objektiv të dëshiruar nga shumë klube, të cilat janë gati të nisin betejën për ta afruar. Me golat e shënuar dhe paraqitjet me Kosovën në Ligën e Kombeve, sulmuesi konfirmoi se është gati për hapin e madh në karrierë. E ardhmja e talentit duket tejet premtuese.

10- UDINEZE (54%)
Pavarësisht se ekipi friulan ndodhet në vendin e katërt nga fundi në Serinë A, ndodhet në vendin e dhjetë në këtë renditje. Ylli i Udinezes është Rodrigo De Pol, me 5 gola, 3 asiste dhe shumë driblime të kryera.

9- EMPOLI (54.8%)
Ky ekip ndodhet me të njëjtat pikë me Udinezen, me nga 9 të tilla. Françesko Kaputo është golashënuesi i ekipit, me 6 gola, ndërsa slloveni Zajk është dribluesi kryesor i ekipit toskan.

8- ESPANJOL (55%)
Ekipi nga Barcelona është një surprizë e bukur e këtij sezoni në La Liga. Vendi i pestë në renditje, Borja Iglesias është bomberi i ekipit me 7 gola të shënuar, ndërsa Piati, Sergio Garsia dhe Baptistao janë lojtarët kryesorë të Espanjolit.

7- REAL SOCIEDAD (55.3%)
Baskët ndodhen në vendin e dhjetë në kampionat. Asier Garitano është lojtari më teknik i ekipit, ndërsa protagonistë të tjerë janë Uillian Hoze, Ojarzabal, Huanmi dhe Bautista.

6- BETIS (56.8%)
Ekipi andaluzian është rikthyer në Europë dhe po shijon një periudhë fantastike. Fitore ndaj Milanit në “San Siro” dhe ndaj Barcelonës në “Camp Nou” për kampionat. Në ekip ka emra të njohur si Tejo dhe Hoakin, por dhe lojtarë më këmbë të mira si: Lo Çelso, Guardado, Kanales dhe Setien.

5- BARCELONA (58.2%)
Nuk kishin si të mungonin katalanasit. Ylli i ekipit dihet, Leo Mesi me 9 gola dhe 5 asiste, ndërsa lojtarët driblues në ekipin e Valverdes janë me shumicë. Nëse Mesi nuk do të ishte dëmtuar, Barça do të ishte shumë më lart në re në këtë renditje.

4- MANÇESTER SITI (58.5%)
36 gola të shënuar, 32 pikë dhe vendi i parë në Premier. Ekipi i Guardiolës ka shumë yje, duke nisur nga Kevin De Brujn, i cili është i dëmtuar. Më pas me radhë, David dhe Bernardo Silva, Mahrez, Sane, Sterling, Aguero… Mjafton?

3- SEINT ETIEN (58.9)
Ndodhen në vendin e pestë në Francë. Khazri është golashënuesi më i mirë i ekipit me 6 gola, ndërsa lojtarët më të mirë driblues janë: Kabela, Hamouma, M’Vila dhe Salibur.

2- MILAN (61.1%)
Pavarësisht problemeve me dëmtimet dhe rezultateve jo aq pozitive, ekipi i Gatuzos zhvillon një futboll të bukur. Kutrone dhe Higuain janë “snajperët” e ekipit, ndërsa Suso numëron 4 gola. Spanjolli është dribluesi më i mirë i kuqezinjve dhe një nga më të mirët në Serinë A. Nëse Milani ndodhet në vendin e dytë, një meritë e madhe shkon për Suson.

1- ATLETIKO MADRID (63.7%)
Ekipi i Simeones renditet në vendin e parë. Vendi i tretë në kampionat, vetëm një pikë më pak se Barcelona. “Colchoneros” janë një ekip shumë i fortë dhe kanë disa lojtarë teknikë në përbërje. Grizman, Korrea, Lemar dhe Saul Niguez janë këmbë artët e ekipit dhe Atletiko renditet e para në këtë renditje.