E thënë më ndryshe nëse marrim metrin e patriotizmit, nëse ky Europian duhej lënë në mes, atëherë edhe ndeshja Shqipëri-Serbi duhej lënë në mes, të mos zhvillohej. Por nga njëra anë do të humbisnim 0-3 dhe nga ana tjetër do të humbisnim një Europian të zhvilluar në Shqipëri, i dyti më i madhi për Kombëtaret pasi bëhet fjalë për U-21.
Madje “paranoja” ishte aq e fortë sa kur Shqipëria priti mirë Serbinë në ndeshjen në Tiranë, shumëkush tregonte skenat e Beogradit që do të përsëriteshin në kthim. Por historia doli e kundërt, Shqipëria nuk ishte më ajo e 2014, doli me nder dhe doli me 3 pikë pa u prekur dhe cënuar qimja e flokut. Armand Duka ka goditur gjithmonë me vendimet e tij duke mos ngatërruar rrugën në momentet më vendimtare. Kjo nuhatje dhe pikë e fortë e tij e ka bërë që të shkojë në postin e zëvendës presidentit të UEFA-s. E çdo gjë kur arrihet, i humb kuptimi i vlerës.

Agim Ademi, para pak muajsh tha: “Do të jetë shumë e vështirë që në të ardhmen të ketë një tjetër president Federate nga Shqipëria që të shkojë zëvendës president”. Për t’u mos harruar që në 2014 pasi ndodhi ajo “tragjedi” në Beograd, pasi karriget dhe dhuna vërshoi mbi lojtarët e Shqipërisë, në fund UEFA vendosi: “Serbi-Shqipëri 3-0”.
Dhe të vijmë nga ajo kohë në këtë aktualen, ndryshimi është i madh për përfaqësimin tonë. Ndërkohë pas disa ditësh në Federatën Shqiptare të Futbollit do të zhvillohen zgjedhjet dhe Armand Duka është kandidati i vetëm. Disa që e shohin situatën nga larg thonë: “Prapë?”.

Ajo që harrohet në këtë pikë është fakti se të jetë një kandidat i vetëm në Federatën e Futbollit dhe të jesh një kandidat i vetëm për zgjedhjet e politikës janë dy gjëra krejt të ndryshme. Zakonisht kur zgjedhjet bëhen në Federatën e Futbollit, njerëzit e interesuar për të marrë një vend të tillë, e dinë fuqinë e tyre përpara se të futen në garë.
Kjo shpjegon faktin se jo vetëm në Shqipëri, por në 32 shtete të Europës në dy vitet e fundit ka qenë vetëm një kandidat për President Federate të Futbollit. Nga Ukraina me Shevcenkon, te Bullgaria me Ivanov, te Malta me Vassalo, te Hollanda, Azerbajxhani, FInlanda, Belgjika, Greqia, Irlanda, Sllovenia, Moldavia, Maqedonia dhe shumë shtete të tjera me radhë kur kandidati, ka qenë vetëm një.

Dhe në rastin konkret, duke parë fuqinë e madhe të Armand Dukës jo vetëm për tregun shqiptar, por për faktin që tanimë është edhe zëvendës president i UEFA-s, ka edhe post të lartë në FIFA, për një konkurrent që të hidhet në këtë garë është e kot.
Por fakti se dikush tjetër ka më shumë rezultate se ty nuk është problemi i personit në fjalë, është i joti që nuk mund t’i afrohesh për momentin në garë. Pa hyrë në pjesën e sukseseve të arritura në këtë kohë, të cilat kanë vetëm një kulm, Kombëtaren.

Armand Duka ka arritur që një vend i cili nuk ushqehet dot me bukë, të ushqehet me futboll. Futbolli është parësor vërtet në Shqipëri, nëse e marrim në këtë këndvështrim. Nëse shikoni modelet rreth e rrotull nëpër Europë dhe botë, edhe ato vende ku popullsia është shumë e vogël që kanë pasur histori suksesi, janë vende të cilat kanë një zhvillim ekonomie dhe mirëqënie shumë të lartë.

Sepse gjërat vijnë zinxhir, kur një shtet ka një ekonomi të shëndetshme, atëherë edhe futbolli me artin shkojnë në nivelet më të larta, ndiqen më shumë nga njerëzit. Dhe çfarë mund të kërkosh nga njerëz që paguhen me 300 mijë lekë rrogë në muaj për të ndjekur teatrin apo për të ndjekur një ndeshje futbolli?
Dëshira është shumë e madhe tek ta, por përgjegjësitë dhe problemet e shumta në kokë që kanë nuk mund t’i sjellin dot në ato ambiente, është gjëja e fundit që mund të mendojnë. Dhe në një realitet të tillë, në këtë paradoks kaq të madh, Shqipëria është kthyer në një fuqi reale futbolli, me një stadium të stërmbushur për çdo ndeshje të Kombëtares dhe me një ekip që nuk po njeh limite duke na bërë që të ëndërrojmë.

Po ëndërrojmë aq shumë sa edhe bota na përmbyset kur Shqipëria nuk merr dot rezultatin që ne duam, pasi praktikisht është i vetmi rast kur ne largojmë mendjen nga hallet tona të përditshmërisë. Dhe gjithçka e ardhur në bazë të menaxhimit të financave që vjen direkt nga aftësia e tij, pasi shteti shqiptar jep shumë para për KOKSH, për sportet e ndryshme që nuk sjellin asgjë për Shqipërinë dhe jep zero para për futbollin.

Ky është rasti tipik i një fëmijë që ngre një kështjellë pa pasur asnjë të mirë materiale të siguruar nga ana e prindërve, që gjithsesi, e duan apo jo, mirë apo keq, duhet të kujdesen edhe për të. Shteti e ka lënë prej vitesh në harresë futbollin, futbolli nga ana tjetër, prej kohësh po shpëton imazhin e shtetit. Armand Duka, i vetmi në shtëpinë e…suksesit! /Sport Ekspres/

Sa herë që ne njerëzit kthejmë kokën mbrapa, jemi të destinuar për të kujtuar gjërat më të bukura të saj dhe për të harruar të gjitha përjetimet e këqija. “Ishte ndryshe atëherë”, sa herë e kemi thënë këtë frazë?
Për çdo fushë të jetës, ashtu edhe për futbollin. Të gjithë kujtojnë kohën e dikurshme të Flamurtarit të lavdishëm, të Dinamos, të Tiranës, të Partizanit, por harrojnë edhe shumçka nga e kaluara e afërt. Përshembull jo më larg se 5 vite më parë kur nga stadiumi shpeshherë oshëtinte zëri i një trajneri në futbollin shqiptar: “Hiqee, hiqee topin, bjeri para”.

Dhe për fat të keq nuk ishte vetëm një, por shumë të tillë. Por për çfarë bëhej fjalë? Ishin rastet kur një lojtar kishte topin në mbrojtje dhe trajneri ulërinte me sa kishte në kokë, ai top duhet të hiqej sa më shpejt që të ishte e mundur.

A thua se një “bombë” ishte në këmbët e futbollstit dhe jo një top? A thua se pasimi nuk njihej? A thua se edhe nëse bëhej një gabim, do të kushtonte jetën? Kështu rriten vetëm të ardhurat e trajnerve që mendojnë për rezultate dhe rritje page, jo një brez me të ardhme të madhe të lojtarëve dhe talenteve. Ndërkohë dikur në një kontinent më të largët, në Brazil, llogjika e topit që duhet rënë para jo vetëm që nuk funksionon, por në moshat e vogla goli nuk quhet kur futet topi në rrjetë, por kur bëhen driblime të bukura. Futbolli është art, jo top në rrjetë.

Në kushte të tilla, talenti mbytet, ai nuk rritet, nuk ka lirshmëri për të luajtur ashtu siç ai dëshiron, që të përdor të gjithë fantazinë e tij. Po ashtu siç edhe Mentor Mazrekaj shprehej në “Pjesa e Tretë” se ishte kaq shumë i çuditur me faktin se dikur nuk luante në Shqipëri, në një skuadër, pasi nuk e bënte mirë rolin e mbrojtësit të djathtë. Një sulmues i djathtë që duhet të bëjë rolin e mbrojtësit të djathtë, ku jemi këtu, në Kombëtare?

Me pak fjalë futbolli shqiptar ka edhe kohëra të tilla, vijmë edhe nga këto çudira që mbysin talentet tona, përtej Flamurtari-Barcelona, përtej Flamurtari-Partizani i Beogradit, përtej Skënderbeut në grupet e Europa League dhe përtej shumë kujtimeve të tjera të bukura të nostagjikëve.
Ndërkohë pak ditë më parë në ambientet e Shtëpisë së Futbollit, Federata Shqiptare e Futbollit ka organizuar një seminar shumë të veçantë dhe të bukur. Lidhet pikërisht me këtë temë, quhet inteligjenca emocionale.

Për çfarë shërben ajo? Nuk është kaq e ndërlikuar, shërben për të përgatitur trajnerët që të menaxhojnë emocionet, të kenë një komunikim të kujdesshëm, të përballojnë më lehtë stresin, të menaxhojnë më mirë konfliktet e pashmangshme në një grup me të paktën 30 njerëz dhe të dinë sesi të menaxhojnë fitoret dhe humbjet.

Në Shqipëri lindin dhe prodhohen talente në futboll, është pjesë e genetikës tonë, por në vitet e fundit vihet re se jemi shumë të brishtë emocionalisht. Ernest Muçi dhe Armando Broja janë dy nga dëshmitë e gjalla, dy lojtarë të aftë potencialisht me talentin e tyre që të luanin për Real Madridin apo Barcelonën, por që brishtësia e tyre i ka prishur jo pak punë në karrierë deri tani.

Sepse lojtari formohet që në gjenezë, kur shkon në moshën 20-vjeçare nuk mund të ndryshojë më asgjë. Edhe nëse je Armando Broja, edhe nëse ke lindur në Angli, por pas vetes ke shqiptarë në familje të rritur me mentalitetin tonë, historia nuk ka për të ndryshuar.

“Armando Broja ka presionin e madh të gjithë fisit të tij, ky presion po e bën që ta ketë kaq të vështirë për të shpërthyer. është presion që kuptohet, që vetëm ai do të krenojë gjithë fisin, familjen, Shqiptarinë, se çdo gjë do të vijë vetëm nga ai. Në momentin që Broja do të lehtësohet nga kjo barrë dhe do të luajë për veten e tij, atëherë do ta shohim si dikur”, tha Elvis Plori para disa kohësh në “Koha Shtesë”.

Pra trajnerët në Shqipëri duhet të jenë të aftë psikologjikisht për të kuptuar lojtarin sesi funksionon në trurin e tij, për të kuptuar sesi funksionon familja e tij dhe më pas për të kërkuar që t’i marrin maksimumin. Marrja e hapësirës dhe kundërkoha, nuk janë më terma që trajnerët i përdornin dikur dhe njerëzit e tjerë mbeteshin të habitur: “Sa shumë di ky trajner”.

Shqipëria vuan aktualisht për njerëz të tillë në futboll, për trajnerë me kapacitet shumë të lartë dhe gati intelektual në futboll. E parë në këtë prizëm, nga “hiqe topin, bjeri para” sikur të kishte bombë, në një seminar përgatitës nga Federata Shqiptare e Futbollit për menaxhimin emocional të trajnerëve, është një hap shumë përpara.

është një hap shumë përpara sepse është një detaj i vogël në dukje në mesin e shumë problemeve tona, por nga ana tjetër është gjithë baza e problemit tonë, është e gjithë baza e mbytjes së talenteve tonë. Në fillim duhet të kemi këta trajnerë që të jenë të aftë vetë për të menaxhuar emocionet e tyre pasi nuk munden dot dhe shpërthejnë në pika të cilat janë gati gati të neveritshme, si mund të marrë shembullin lojtari prej tyre?

Pjesa e komunikimit më pas është një tjetër art më vete. Të dish të ngarkosh me përgjegjësinë e duhur dhe ta shkarkosh nga presioni i madh një lojtar është një vijë e hollë që ndan një person të zgjuar me një person të çmendur. Edhe këtu, ka shumë për të folur dhe për të shpjeguar.

“Ka qenë një ditë e veçantë, si për trajnerët tanë të ekipeve të djemve dhe vajzave, ashtu edhe për përgjegjësit e departamenteve Goalkeeper, Fitness Coach dhe Videoanalizës.
Një trajner i mirë duhet të njohë teknikën dhe taktikën, por për të qenë i suksesshëm duhet të dijë si të menaxhojë konfliktet, fitoret dhe humbjet, si të komunikojë dhe të ndërhyjë në situata të ndryshme.

Sot, aspektet e menaxhimit janë një kërkesë dhe nevojë thelbësore për çdo trajner,” – u shpreh drejtori teknik i Federatës Shqiptare të Futbollit, Fulvio Plea, pas organizimit të këtij seminari.
Për momentin ajo u zhvillua me trajnerët e ekipeve kombëtare të djemëve dhe vajzave si dhe drejtuesit e disa departamenteve kyçe brenda FSHF.

Një hap i madh përpara, por ajo që ne urojmë është që në të ardhmen e njëjta ide, i njëjti seminar, të shtrihet edhe për trajnerët aktualë të Superiores dhe Kategorive të tjerë më të ulëta sepse talentet në Shqipëri kanë nevojë për njerëz më shumë sesa për trajnerë, më shumë liri për të shpalosur fantazinë dhe më shumë ide për t’u përmirësuar në rrugën e duhur. /Sport Ekspres/

Longo u shpreh se në vitin e parë te Kukësi pa gjëra shumë të çuditshme që tregonin se futbolli shqiptar është më i korruptuari në botë dhe se vlera e gjithsecilit nuk mund të tregohej, pasi gjithçka ishte e stisur. Më pas Longo shprehet se në aventurën e tij tek Flamurtari, një gabim i portierit vendosi për dështimin e tij, ndërsa te Teuta mungonin terrenet sportive.

Atëherë, pyetja e parë që shtrohet: “Nëse te Kukësi, Longo pa se futbolli shqiptar ishte më i korruptuari në botë, përse ky trajner erdhi sërish në Shqipëri për të provuar edhe dy eksperienca të ndryshme me Teutën dhe Flamurtarin?. Nëse ky kampionat më i korruptuari në botë, a u pastrua më pas që te Flamurtari ndikoi gabimi i portierit dhe te Teuta ndikuan terrenet sportive? Përse në të gjitha rastet nga një arsye ndryshe për të justifikuar dështimin, por asnjë marrje përgjegjësie?”.

Të gjithë këto pyetje marrin përgjigje pasi të kuptojmë se për kë po flasim, Diego Longo. Ai e nisi karrierën e tij në futboll si një trajner fitnesi, ku merrej vetëm për përgatitje fizike të lojtarëve dhe nuk kishte asnjë detyrë tjetër që lidhej me anën teknike dhe taktike të ndeshjes. Më pas u kthye në zëvendës trajner dhe për herë të parë u bë trajneri i parë në Shqipëri, te Kukësi.

Vitet kaluan, por Longo e shikonte veten ende si një trajner të fitnesit. Ndoshta për këtë arsye “arusha” Bejzade vendosi duart në kokë kur e mundi Longon që drejtonte Teutën në shifrat 6-1. Arsyeja? Ishte vërtet qesharake, teksa në atë kohë, menjëherë pas ndeshjes, Bejzade tha: “U habita shumë sot, një gjë e madhe më bëri çudi. Teuta po na tregonte në nxehmje mënyrën sesi do të dilte në sulm, 2-3 mënyra që po aplikonin.

Na e treguan që në nxehmje, u habita shumë dhe i thashë ekipit sesi të luante sepse nuk e njihja me shumë detaje Teutën. Kështu fituam 6-1, por u mërzita sepse duhej të fitonim 6-0″. Pra strategu i madh, Diego Longo, që nuk merr asnjëherë përgjegjësi mbi veten por janë gjithmonë faktorë të tjerët për humbjet e tij, është shkatërruar 6-1 në një ndeshje të Superiores pasi i ka treguar të gjitha skemat e lojës në momentin e nxehmjes, duke ia shpalosur të gjitha kundërshtarit për mënyrën sesi do të sulmonte dhe mbrohej.

Nëse mendoni se është koha për të qeshur, jeni gabim pasi historia nuk është mbyllur këtu, ka edhe më shumë, duhet mbajtur “barku me dorë”, por duroni edhe pak. Vetë Diego Longo hapi një histori spiunimi të Dinamos dhe e bëri të madhe në media. Sipas tij, disa zyrtarë te Dinamos po i ndiqnin stërvitjen dhe po e spiunonin, duke e bërë edhe njëherë tjetër agresiv trajnerin 49-vjeçar. Ai u ankua te Gjici për të zgjidhur situatën dhe për të ndyrshuar terrenin e stërvitjes, në mënyrë që të mos i spiunohej stërvitja.

Ndërkohë disa vite më mbrapa, Longo ia jep në pjatë trajnerit kundërshtar, në këtë rast Bejzades, të gjithë taktikat dhe idetë e tij, para fillimit të ndeshjes. Pra Longo nuk donte që ta spiunonin, pasi donte t’ia jepte vetë kundërshtarit informacionet për ekipin e tij. A e dinë në Itali një gjë të tillë? Në Seria A dhe Bundesligë gjithmonë frikësohen dhe ndërtojnë sisteme të forta dënimesh sa herë që një informacion zbulohet te kundërshtari para kohe, duke ndëshkuar fort personin e padisiplinuar të ekipit. Po kur rasti në fjalë është vetë trajneri, a e ka thënë Longo edhe këtë në Itali?

Po flasim për njeriun që ka hedhur në tokë me fjalët e tij gjithë dorën e shtrirë nga Kukësi, e ka kafshuar, me të gjitha dhëmbët e tij të mprehta, Longo donte vetëm të kafshonte, gjithmonë. Në vitin 2021 pas një fitore me Kukësin, shprehej: “Me kë ngjan Kukësi nga Serie A? Shpresoja ta harronit këtë pyetje. Nëse më duhet të bëj këtë krahasim ekipi më duket si Napoli në kohën kur ishte Sarri”. Ndërkohë pas një humbje të Kukësit disa kohë më pas, Longo thoshte: “Shumë njerëz harrojnë se Kukësi ka qenë në vendin e gjashtë në sezonin e shkuar. Është njësoj sikur t’i kërkosh Bolognas të marrë vendin e parë në Serinë A”.
Pra në një moment kur fitonte, Kukësi i tij ishte si Napoli i Sarrit dhe në një moment kur humbte, ishte si Bologna e vendeve të fundit. Kjo tregon gjithë luhatjen e fort dhe të rëndë emocionale të një njeriu që mund të jetë gjithçka, veçse jo trajner.

Sot e quan futbollin shqiptar si më të korruptuarin në botë, ndërsa para disa kohësh kur në Greqi kërkonin të dërgonin finalen e Supërkupës së tyre në një shtet tjetër, Longo i propozoi Shqipërinë. “Air Albania ka kushte ideale, luan edhe Kombëtarja aty. Elbasan Arena ka infastrukturë të mirë, ndeshja mund të bëhet edhe në Elbasan dhe tifozët të rrijnë në Tiranë pasi distanca është vetëm 30 minuta”.

Fjala merr peshë gjithmonë te njeriu që e thotë atë. Në këtë rast pesha bie duke parë natyrën e Longos, që i përmbledh të gjitha kur reagonte si i çmendur kundër arbitrave pasi humbi 5-0 kundër Partizanit. 1, 2 dhe 3 mund t’i pranojmë, por 5 për faj të arbitrit? 5-0 me Partizanin, 6-1 me Laçin, Mario Baloteli do të thoshte: “ëhy alëays me?”.
Dhe të mendosh që në futbollin shqiptar afrohen si trajner të mëdhenj njerëz të tillë, të cilët nuk ngurrojnë që pas dështimit të hedhin poshtë gjithë mundin dhe djersën e njerëzve të cilët mirë apo keq, pak apo shumë, kanë dhënë kontributin e tyre për futbollin në Shqipëri. Dhe po, ky është problemi më i madh i futbollit shqiptar, fakti që ka pranuar në këtë rast Diego Longon dhe shumë Diego Longo të tjerë që të kenë poste të larta duke i hequr shansin disa shqiptarëe të cilët do ta bënin punën shumë herë më mirë dhe do tregoheshin shumë herë më shumë…fisnik.

Një profesor që sillet si një nxënës arrogant, nuk do të jetë asgjë më shumë sesa një nxënës i përjetshëm i keq. Klasi nuk blihet në pazar, ai merret dhe fitohet me kohën. Diego Longo, ulu, 4! /Sport Ekspres/

Nëse i hedhim një sy renditjes së Superiores, shumëkush komenton rënien e Tiranës, si ajo që tërheq vëmendjen kryesore. Me të drejtë, por nuk duhet harruar se edhe pozicioni i Laçit të bën po aq shumë habi, çudi. Të gjithëve na kujtohet koha kur të gjitha ekipet e Superiores eliminoheshin njëra pas tjetrës në Europë dhe i vetmi ekip që ishte “flamuri” dhe nderi i kampionatit tonë, për të shkuar qoftë edhe një apo dy ture më shumë, ishte Laçi dhe kryesisht me Shpëtim Duron.

Madje kurbinasit me Duron në sezonin 2021-2022 shkuan në Belgjikë për të luajtur kundër Anderleht të Vincent Kompany, që sot drejton Bayern Munchen dhe humbën 2-1, duke shkaktuar telashe për vendasit dhe treguar dinjitet për Shqipërinë. E për të dalë nga Laçi dhe për të folur në tërësi për futbollin shqiptar dhe temën e shumë diskutuar sa i përket mënyrës sesi stadiumet tona mund të kenë më shumë tifozë, ky nuk është vetëm një problem i “Final Four” apo “Final Five”.

Disa të tjerë thonë se ekipet duhet të marrin edhe këngëtarë për të tërhequr audiencë, por me siguri që askush prej jush (lexuesë, tifozë)  nuk do të ikte në stadium për të dëgjuar një “Play Back” të një këngëtari për 10 minuta, nuk është stadiumi vendi për të shijuar muzikën, në stadium shkon vetëm për të shijuar futbollin. Qoftë ky edhe i famshmi GJESTI!

Atëherë, si mund të zgjidhet e gjitha kjo? Problemi i parë nis nga klubet, ndodh shpesh që ekipe që sapo janë ngjitur në Superiore dhe kanë shkëlqyer në Kategorinë e Parë, siç ka bërë Vora përshembull, kur ngjiten në elitë shkarkojnë një ekip të tërë dhe marrin lojtarë të tjerë që sipas tyre janë më të aftë për nivele të larta.

Një ekip i gjithi i ndërruar që jo vetëm nuk mund të jap kurrë rezultate, por njëkohësisht heq lidhjen e tifozëve me ekipin, nuk janë më lojtarët që ata kanë gëzuar në stadium me ta kur kanë shënuar gola, qoftë edhe në Kategorinë e Parë. Imagjinoni për një moment sikur Kombëtarja Shqiptare pas një edicioni, të hiqte Kristjan Asllani, Armando Brojën, Berat Gjimshitin, Jasir Asani dhe të merrte qoftë edhe emra si Brajan Gruda, Nelson Ëeiper dhe Roco Vata. Sado kemi folur shumë për këta emra, tifozët do të largoheshin nga stadiumi sepse nuk mund të heqësh 11 emra që të kanë lumturuar për kaq shumë gjatë dhe të vijnë 11 të tjerë, ku tifozi nuk di asgjë rreth tyre dhe i sheh papritur në ekipin e tij të zemrës. Qoftë edhe mësimi i emrave të lojtarëve kërkon të paktën 1 muaj kohë, imagjinoni pak për integrimin dhe funksionimin e plot të tyre në skuadër.

Dhe arsyeja e dytë dhe po aq e rëndësishme, është trajneri. Në Shqipëri “trajnerët” shesin pak për të mos thënë fare, mediatikisht 0 (ndeshja e radhës). Ardhja e Skënder Gegës dhe Ilir Dajës, padyshim që i ka dhënë një shije tjetër Superiores, pak më të mirë. Sepse një përballje Partizani i Skënder Gegës kundër Dinamos së Ilir Dajës tërheq më shumë sesa Partizani i Veselinovic kundër Dinamos së Rodolfo Vanolit. Kjo përballje nuk thotë asgjë për mediat, nuk thotë asgjë për tifozët.

Ndërsa e para po, është edhe një përballje direkte Gega-Daja, shfaq më shumë interes mediatik, më shumë komente para dhe pas ndeshje dhe njëkohësisht, më shumë interes tek tifozët për të ardhur në stadium qoftë edhe për t’i treguar kundërshtarëve që trajneri i tyre është më i mirë, se lojtari i tyre është më i mirë se ai që kanë ata në skuadër.

E parë në këtë prizëm, “Shpëtimi” i futbollit shqiptar është edhe Shpëtim Duro. Rezultatet kanë folur qartë për të, Laçin e la nënkampion dhe finalist të Kupës, skuadra me koeficientin më të mirë në UEFA nga ekipet shqiptare. Struga doli kampion për dy vite dhe në Play Off të Conference League me Duron, ndërsa këtë sezon përshembull mban vendin e pestë në kampionat dhe u eliminua që në turin e parë në Europë. Gjithashtu Duro ishte edhe te Suhareka, e la me tre pikë distancë nga vendi i parë dhe tani mban vendin e parafundit, duke rënë nga elita e futbollit në Kosovë.

Pra rezultatet flasin qartë në favor të tij dhe qartë se çfarë ndodh pas largimit të tij, por ne nuk do të ngelemi vetëm këtu pasi janë të tjerë specialistë ata që duhet të vendosin sesa i aftë është një trajner apo një tjetër, megjithëse here pas here edhe ne si media duhet “t’i fusim” hundët në punë të tilla pasi shohim që nuk po vlerësohen trajnerët e vërtetë, por merren “të panjohurit” e botës mbarë që vijnë në Shqipëri për të treguar kartën e tyre të identitetit, se kanë lindur jashtë Shqipërisë. Jo gjithmonë produkti i huaj është më i mirë, sidomos produktet e huaja që vijnë në Shqipëri, jo pa arsye vijnë te ne. Ato të ushqimeve, po rezultojnë edhe kancerogjene.

Shpëtim Duro është njeriu që “ringjall karriera të vdekura”, ka nuhatjen e madhe që është e formuar me kohën ose ndoshta edhe e lindur, që nuk merret dot as me 1 vite dhe as me 5 vite. Siç ndodhi me Mazrekajn ku i dha një jetë të dytë sportive apo siç e ka treguar veten edhe në Europë. Nëse në Shqipëri ka shumë histori se kush i la ndeshjen kujt, në Shqipërinë tonë që paragjykimet shkojnë deri aty sa të hamendësojnë edhe sesi Barcelona e shiti ndeshjen me Real Madridin, dalja në Europë dhe rezultatet atje janë treguesi më i mirë sesa i vlen lëkura një trajneri. Dhe Shpëtim Duro ka treguar se “lëkura” e tij vlen shumë në Europë.

Dhe duke dalë nga rezulatet edhe karizma e trajnerit është shumë e rëndësishme për të shitur, edhe mediatikisht, kjo sjellë edhe më shumë tifozë në stadiume. Qoftë edhe ulja në gjunjë që Duro bën shpesh për të analizuar më mirë ndeshjen, krijon një fare skenë interesante dhe tërheqëse që përbën atë që quhet karizma e një trajneri.

Mourinho ndoshta ka disa vite që nuk i ka më rezultatet në favor të tij, por në saj të karizmës që ka, ekipet e tij përfitojnë shumë financiarisht dhe emri i portugezit është ndër më të shiturit nga gjithë trajnerët në botë. Dhe kur bashkohet më pas karizma dhe rezultati, është një mrekulli më vete.

Dhe për ta mbyllur, është po njësoj sikur në një emision sportiv, të largohen të gjithë figurat e vjetra dhe të futen të gjithë të rinjtë, nuk do të kishte të njëjtën peshë dhe shitje nga më parë. Cdo gjë e ka një cikël, por duhet të vijë gradualisht duke mbajtur figura që shesin edhe me qëndrimin e tyre, edhe duke u ulur në gjunjë. Ndërkohë që gradualisht duhet të vijë hapësira vetëm për pak të rinjë të cilët janë shumë të përgatitur dhe të spikatur dhe dallojnë nga bashkëmoshatarët e tyre, kjo është mënyra sesi duhet të funksionojnë një klub, një media dhe gjithçka tjetër për të ecur në rrugën e drejtë.

Por nëse heqim 11 lojtarë nga një skuadër dhe marrim 11 të tjerë, nëse heqim emrat e njohur të trajnerëve shqiptarë dhe marrim disa të huaj të panjohur vetëm se nuk janë shqiptarë, atëherë edhe sikur “Final Four” të hiqet dhe të futen 16 ekipe në Superiore, tifozët nuk kanë më asnjë lidhje me klubin e tyre të zemrës, nuk identifikohen dot me stemën e atij klubi. Është shumë më shumë sesa rezultati, afrimi i emrave si Duro, Daja, Gega etj është një fitim për futbollin shqiptar dhe problemi duhet të zgjidhet nga këtu, megjithëse shumëkush i bie shkurt dhe kritikon Armand Dukën sesi futi “Final Four” dhe ndërkohë në skemën e mëparshme, po njësoj nuk shkonin ndonjëherë në stadium. Kritika është e lehtë, e bëjnë të gjithë, por zgjidhja cila ishte? /Sport Ekspres/

Egnatia është eliminuar nga Champions League, ku ashtu si Ballkani, ndaj një rivali jo të fort në letër, ndëshkohemi në pikën e bardhë të penalltive dhe eliminohemi. Këtë herë bëhej fjalë për një kundërshtar serb, që kishte fituar titullin kampion në Bosnje Hercegovinë, Borac Banja Luka. Më mirë që ndodhi kështu, ndoshta mund të nxirret një leksion në një eliminim të merituar sesa në një kualifikim të gënjeshtërt.

Dhe te Egnatia ka shumë mundësi që ta bëjnë. Një klub që është vetëm për t’u duartrokitur, veçanërisht stafi drejtues. Goditjet që bëjnë në merkato, mendësia e klubit, shitja e lojtarëve në tregun e huaj, të gjitha këto janë cilësi të një skuadre të madhe dhe për këtë Egnatia ka notën 10. Ashtu si edhe për dinjitetin e treguar në ndeshjen e parë në Bosnje, ku lanë fushën pasi dëgjuan këngët kundër Kosovës, kundër shqiptarëve.

Dhe tani të kalojmë te analiza e eliminimit, për të folur disa të vërteta. Nëse Shqipëria ka pasur një ekip “flamur” në Europë, ai është vetëm Skënderbeu dhe nuk po arrihet nga askush tjetër. Kjo nuk ka të bëj thjeshtë me faktin e pjesëmarrjes në grupet e Europa League apo eliminimit të Dinamo Zagreb, por për lojën e bukur të zhvilluar, pa kurrëfarë inferioriteti.

Në ndeshjen e djeshme që Egnatia e fitoi 2-1 dhe e humbi në penallti, kishte disa momente gjatë lojës kur lojtarët e ekipit shqiptar nuk dinin se çfarë të bënin me topin në këmbë, sesi të dilnin në sulm, tregoheshin shumë nervoz me faulle që i jepnin frymëmarrje kundërshtarit apo edhe me goditje nga distanca, që në fakt në disa raste nuk i shkonin aspak një klubi serioz si Egnatia.

Sigurisht, disa do të thonë: “A jeni në rregull? Si nuk e meritoi Egnatia suksesin dje? E keni parë ndeshjen?”. Egnatia meritoi fitoren, por aspak kualifikimin. Është gjithçka e thjeshtë, në fundin e ndeshjes, Borac Banja Luka dha maksimumin e saj dhe më e shumta që mund të merrte nga ky takim ishte dërgimi i historisë së kualifikimit në ruletën ruse. Egnatia nuk nxori maksimumin e vetes dhe minimumi që mund të merrte në këtë përballje, ishin pikërisht penalltitë. Fakti që gjithçka u vulos nga 11-metërshat, tregon se në fund fitoi ekipi që kishte më shumë grintë, më shumë dëshirë për sukses.

Një diskutim shumë serioz duhet të bëhet për filozofinë e lojës në futbollin shqiptar. Jemi ende në makthet e katenaços italiane, ndjekim ende si të çmendur stilin e lojës ku fitorja që shijon më shumë është ajo 1-0 dhe ku pas çdo ndeshje akuzojmë Zotin që nuk na do dhe për këtë arsye ndeshjet tona përfundojnë 0-0.

Dhe kur dalim në Europë, shohim papritur se edhe në momentet kur kemi topin në këmbë, nuk dimë se çfarë të bëjmë me të sepse jemi mësuar vetëm të mbrohemi dhe të nisemi në kundërsulme. Dukej sikur te Egnatia kërkonin që ta mbyllnin këtë ndeshje me penallti në mënyrë që t’i gjenin një arsye eliminimit, “fati i keq”. Pasi duke parë cilësinë e lojtarëve në fushën e lojës, nëse Egnatia do të ishte hedhur në aventurë dhe do t’i provonte të gjitha për ta mbyllur lojën pa llogaritur penalltitë, do të ishte kualifikuar.

Si gjithmonë, në momente të tilla i adresohemi Zotit që na harron. Zoti mund të vendos për historinë e jetës tonë, të një marrëdhënie dashurie, bashkimesh, ndarjesh, por jo për historinë e një ndeshje futbolli, apo më tepër, të turit të parë kualifikues në Champions League. Nuk ishte kjo ndeshja ku ti e provon me të gjitha mënyrat gjetjen e golit, por shtyllat, traversat, disa tentativa radhazi ta mohojnë shënimin.

Pika e fundit që duam të përmendim, por që është më e rëndësishmja, është gjendja psikologjike e shqiptarëve, të ekipeve shqiptare. Kur vijnë momentet vendimtare, rrallëherë jemi të aftë t’i përballojmë psikologjikisht. Në një vend ku njerëzit janë gjithmonë të stresuar, ku këngët më të shpeshta që bëhen janë ato të natyrës vajtuese, nuk mund të dalin kurrsesi ndryshe edhe lojtarët e ekipeve shqiptare, pavarësisht faktit që janë profesionistë, pasi janë pjesë e këtij vendi, mentaliteti dhe fryme.

Mjafton të shihnit me vëmendje momentin para gjuajtjes së penalltive. Të gjithë lojtarët e ekipit serb të Bosnje Hercegovinës ishin grumbulluar me njëri-tjetrin duke bërë fjalime motivuese, duke përgatitur ekipin për grintën dhe zemrën që duhej të tregonin në sforcon e fundit të ruletës ruse, ndërsa në atë moment kur te kundërshtari po përplaseshin grushtet në pëllëmbët e duarve, te Egnatia kishin bërë rreshtin në mesfushë dhe po prisnin fillimin e ekzekutimit të penalltive. Dhe po bëjmë një krahasim vetëm me kampionët e Bosnje Hercegovinës.

Dukej sikur lojtarët e Egnatias e kishin arritur atë që kërkonin, që ndeshja të shkonte deri aty, e kishin hequr barrën e madhe nga vetja dhe tani luanin pa asnjë presion, por të rënë moralisht. Trajneri i Egnatias, Tetova, tha menjëherë pas ndeshjes se në stërvitjen e një dite më parë të gjitha penalltitë ishin kthyer në gola.

Por në fakt ajo që ndodhi nuk ka të bëj me përgatitjen teknike të lojtarëve për të gjuajtur penalltitë, nuk ka të bëj as me cilësitë e lojtarëve, por me gjendjen e tyre morale dhe psikologjike. Nuk shpjegohet ndryshe fakti që Regi Lushkja, lojtari më i mirë, me më shumë eksperiencë dhe i një kalibri të lartë për Egnatian, humbet penalltinë dy herë rresht, radhazi, pasi arbitri i dha edhe një shans tjetër.

Nuk ka një shpjegim teknik të pastër kur në staturë, portieri i Egnatias, Sherri, është një portier i futbollit modern, që aspironte një ftesë për në Europianin e Gjermanisë me Kombëtaren dhe që është stërvitur me ekipin e Silvinjos. Por kur vjen momenti i një mbrëmje të tillë ku kualifikimi supozohet të vendoset nga fati, Sherri luan akoma më shumë me fatin duke mos marrë një vendim, duke mos guxuar apo duke mos nuhatur asgjë nga goditjet e kundërshtarëve.

4 herë godasin te Borac Banja Luka dhe Sherri hidhet 4 herë në të njëjtin krahë, dukej sikur e kishte vendosur që në fillim për t’i shmangur pengjet vetes, që të mos mendonte se pse nuk zgjodhi që të hidhej në krahun tjetër nëse nuk do ta bënte këtë zgjedhje.

Pavarësisht staturës së tij të një portieri që i përket futbollit modern, Sherri dukej tërësisht pa hije të rëndë në portë dhe është pikërisht ky detaj që tregon pse nuk është bërë kapërcimi për hapin e madh, se pse mungoi ftesa e Kombëtares në Europian. Në këtë ndeshje, Sherri duhej të provonte se kampionët e Bosnje Hercegovinës ishin një nivel shumë i ulët për të dhe t’i hipnotizonte në distancë.

Ndërkohë nga ana tjetër, portieri kundërshtar me një strukturë më pak moderne se Sherri, i kthehet në një hije të zezë futbollistëve të Egnatias, aq sa këta të fundit shmangin shikimin sy më sy me të pasi i jepte frikë dhe pasiguri. Nëse nuk arrijmë dot që të shohim në sy kampionët e Bosnje Hercegovinës, tregon shumë për punën e madhe që kemi përpara, sidomos në ndeshje të tilla kaq vendimtare dhe finale pasi luhet një sezon i tërë për të mbërritur në këtë 90 minutësh dhe nëse Egnatia eliminohet edhe nga Conference League, duhet të punojë sërish edhe një sezon tjetër, me muaj të tërë, për të mbërritur në një tjetër mbrëmje si ajo e djeshmja.

Pra në përfundim të analizës, nuk mungoi vetëm një top që nuk hyri në rrjetë apo që Zoti nuk ishte shqiptar, por ishte boshnjak apo serb. Që të kërkosh të arrish në nivelet më të larta të futbollit europian, pikësëpari duhet të ngresh nivelin tënd dhe puna duhet të fillojë nga këtu. /Sport Ekspres/

Jasir, më shumë se të gjithë, t’i e ke provuar jetën në 360 gradë. E di se çfarë do të thotë të jesh në hije, të mos jesh në një skenë të rëndësishme për disa arsye që nuk lidhen aspak me aftësitë e tua, të marrësh goditje brutale dhe pabesie nga njerëzit që të rrethojnë, por edhe të jesh njeriu më i përfolur në gjithë shqiptarinë.

Nëse të tjerët mund të ekzaltohen dhe të transformohen nga vëmendja, aq shumë sa të ndërrojnë fytyrën e tyre dhe të mos njohin më as veten, ti Jasir je aq i pjekur dhe ke kaluar kaq shumë sa nuk të bën më përshtypje asgjë, praktikisht…asgjë! Shumë lojtarë të tjerë “fryhen” dhe siç thuhet në gjuhën e rrugës “marrin për kot” kur shënojnë një gol të bukur në klubet e tyre, por si do të silleshin ata nëse do të realizonin 3 çmendurira njëra pas tjetrës, si ty me fanellën e Shqipërisë?

Duhet lënë gjithmonë pak vend për imagjinatën… E mjaftojnë dy ndeshje miqësore, që nuk kanë asnjë rëndësi për rezultatin dhe mosmirënjohja del në skenë. Ose më mirë fjalët e këqija dhe negativiteti që shumë njerëz kishin mbledhur në gjithë këto kohë, por t’i Jasir nuk i kishe lënë mundësi që t’i shprehnin, pasi do të kryqëzoheshin nga tifozët. Pritën rastin e parë, nëse mund të quhet rast, për të goditur ashtu siç t’i je mësuar tashmë, pabesisht, por ti ke krijuar imunitet nga të tilla goditje.

Të thuash se Jasir Asani nuk ishte aspak në formën e tij për këto dy miqësore, është krejt normale dhe e logjikshme. Askush nga ne nuk kërkon të mashtrojë opinionin apo t’i hedh “hi syve” për diçka që e kanë parë të gjithë, fundja, e di edhe vetë Jasiri. Por të ngresh pikëpyetje mbi aftësitë e Jasir Asanit, kjo është një mosmirënjohje e madhe dhe shumë dashakeqëse nga njerëz që kanë parë të paktën dy ndeshje futbolli në jetën e tyre.

Atëherë pyetja që shtrohet, përse Shqipëria nuk arrin të fitojë kur Jasir Asani është në ditë “JO”? Sepse Jasir Asani është shumë më tepër sesa një goditje nga distanca, sesa një supergol që e gjitha bota e quan art, ndërsa në Shqipëri e quajnë…”kapje këmbe”. E çuditërisht, vetëm këtij lojtari ia kap këmba tre herë radhazi, askujt tjetër.

Por për t’i dhënë përgjigje pyetjes së ngritur, Shqipëria nuk fiton pasi kishte krijuar varësi nga Jasiri. Ky lojtar u shpall si futbollisti më me shumë ndikim në grupin E kualifikues të Europianit me 3 gola të shënuara dhe 2 asist të dhënë. Në një grup me Çekinë dhe Poloninë, ku është një tjetër çmenduri që duhet të marrë fund, pasi këto dy Kombëtare janë në Europian dhe askush nuk mund t’ia zhvlerësojë vlerën e arritjes Shqipërisë tonë, duke ulur dy rivalët e lartpërmendur.

Ti je ende ai lojtari që driblove gjithë ekipin e Polonisë në ndeshje debutuese, por të kritikuan se nuk po futeshe nga krahu në brendësi të zonës për të rrezikuar portën kundërshtare. Ti je ende ai lojtari që zgjidh ndeshje çmendurisht nga distanca duke pasur “këmbën e bekuar”, që rrëzon çekët dhe polakët. Ti je ende ai lojtari që jep pasime të katapultuara dhe që më mirë nga të gjithë, e di Sokol Cikalleshi.

E në fakt, kur t’i shënosh Italisë dhe të përulësh Donarumën në të njëjtën mënyrë, dashuria do të plas sërish dhe të gjithë do të luftojnë për të kapur dhe për të treguar se kush ishte i pari që të donte ty në Kombëtare. Por ti e more një tjetër leksion, mos e harro, bëj gol të të duam prapë! Në këtë jetë nuk ka asnjë dashuri pa kushte përveçse ajo e prindërve për fëmijën… /Sport Ekspres/

Shumë herë diskutimet që bëhen në Shqipëri për çështje të ndryshme, duke mos përjashtuar këtu as futbollin, janë realisht larg realitetit të njerëzve në vend. Shpeshherë ngrihet pyetja në vendin tonë: “Përse stadiumet tona nuk mbushen plot me tifozë për ndeshjet e Superiores?”.

Disa mendojnë se loja nuk është në nivelin e duhur, të tjerë shprehen se klubet nuk bëjnë mjaftueshëm për të afruar tifozët dhe të tjerë ia vendosin fajin skemës së re. Sigurisht që në momentin kur Tirana, Partizani apo klube të tjera bëjnë postime në rrjetet sociale: “Ne kemi nevojë për ty, eja në stadium”, kjo nuk është se do të ndryshojë diçka në mendimin e tifozit për t’u afruar me stadiumin.

Skema e re e Superiore nuk është një arsye e mjaftueshme për të mos shkuar në stadium. Në anën mediatike, interesi i Superiores nuk është në të njëjtin nivel si në sezonin e shkuar, ndikuar edhe nga viti i Kombëtares, por në anën e buxhetit të klubeve, llogaritë do të bëhen kur të jenë mbyllur të gjitha finalet e “Final 4”. Vetëm në momentin e fundit do të kuptohet nëse kjo skemë është më efektive se ajo e mëparshme.

Por për ta nisur analizën, fillimisht duhet të ndalemi te vendi ynë në tërësi, përpara se të shkojmë te futbolli. Në Shqipëri, kryesisht rinia, mosha e cila tërhiqet më shumë për të shkuar në stadium, janë duke ikur në vende të ndryshme të Europës. Pjesa e ngelur në vendin tonë, është duke menduar sesi të largohet dhe t’i bashkohet pjesës tjetër. Çdo njeri në këtë vend, është duke u ndarë nga familjarët dhe miqtë e tij të fëmijërisë, pasi kanë zgjedhur rrugën e emigrimit.

Le të marrim rastin konkret, në një kryeqytet si Tirana ku rroga mesatare është 400 euro dhe një shtëpi me qera kushton 350 euro, është e pamundur që njerëzit, tifozët, të jenë mjaftueshëm të qetë mendërisht sa të zgjedhin që të shkojnë në stadium për të parë ndeshjet e çdo jave të ekipeve që ata ndjekin. Ndryshe nga koha e varfërisë dhe kufizimeve së dikurshme, mundësitë tanimë janë shtuar.

Të jeni të bindur se nëse Tirana, Partizani, Vllaznia dhe ekipe të tjera bëjnë një sondazh në rrjetet sociale se nga cili vend e përkrahin më shumë skuadrën e tyre, më shumë se gjysma do të jenë nga Europa, këto ekipe kanë më shumë tifozë nga jashtë Shqipërisë se brenda Shqipëri. Kjo është drama!

Sepse ky është realiteti i shqiptarëve dhe që askush nuk flet. Kur vijnë kaq shumë talente nga jashtë Europës për Kombëtaren, ne të gjithë gëzohemi, por nga ana tjetër harrojmë se kjo do të thotë se ka kaq shumë shqiptarë që nuk janë më në vendin tonë. Një statistikë e faktuar është se në Itali gjenden 16.000 lojtarë shqiptarë që luajnë në të gjitha kategoritë. Për një vend kaq të vogël sa ky i yni, bashkuar me shumë histori shqiptarësh që djemtë e tyre nuk kanë mundur dot që t’i bëjnë futbollistë ose që nuk kanë zgjedhur që djemtë e tyre t’i bëjnë futbollistë, janë vërtet shumë. Dhe nga këtu nis dhe mbaron gjithçka. Nëse ti shkon në një kafenen e një qyteti të braktisur, ku njerëzit po largohen të gjithë, faji që kafeneja nuk është e mbushur plot me njerëz nuk qëndron te cilësia e keqe e kafesë apo te ambienti, por te fakti se…nuk ka më njerëz.

I tillë është edhe problemi aktual, që diskutohet kaq shumë në media. Në momentin kur shifrat dhe pagesat të jenë të tilla, tifozët e mbetur në Shqipëri do të diskutojnë më shumë me miqtë e tyre sesi të zgjidhin problemet bazike jetësore dhe do të mbushin stadiumin vetëm në ndeshje të veçanta, Tirana-Partizani, Vllaznia-Tirana, Vllaznia-Partizani. Madje edhe në të tilla momente, jo shumë për ta parë ndeshjen nga afër sa për të shfryrë dufin dhe stresin që i ka kapluar nga çdo përjetim që kanë nga ky vend. Nga një vend i varfër ekonomikisht, mos prisni që njerëzit të shkojnë në teatro, stadiume dhe të rendin pas artit, fillimisht është barku që duhet të mbushet. Në një vend ku mbizotërojnë kudo bankat dhe spitalet, mos prisni që stadiumi të jetë zgjedhja e parë. /Sport Ekspres/

Shteti foli! Këtë radhë me lekë, me shifra, dhe me zë zyrtar. Industria më e rëndë në masivizimin e sportit, FSHF, sërish mbetet FULL-BOARD, jashtë vëmendjes së financimit për futbollin, edhe pse zyrtarisht prej muajsh, vetë kreu Duka e shtroi si një domosdoshmëri prezencën në buxhet të shtetit për sportet, edhe të FSHF. Komisioni I ndarjes së parave në Ministri, përtej “vëmendjes” së ministres zgjodhi të lërë sërish jashtë financimit, institucionin që prodhon 570 ndeshje në javë, aq sa bashkë mbi 20 federatat olimpike dhe jo olimpike të financuara nga shteti nuk prodhojnë të gjitha bashkë sport për 10 vite në nivele të tilla.

Mbi 1.6 miliardë lekë të ndara për 2023-shin, e ku natyrisht, futbolli mbeti sërish jashtë “borderosë-shtet”, me një bilanc tejet të qartë:

570 ndeshje në javë nga superiorja e deri poshtë te fëmijët djem e vajza.

10 turne zyrtarë të UEFA-s për vitin 2023!

Finale Conference League që masturboi një politikë të tërë!

Financim direct të futbollit të femrave, nga qendra në burim! Të tjerat I gjeni te “Futbolli për Kombin”

Të gjitha këto përfshijnë katër nga 5 kriteret e aplikimit, për të përfituar nga fondi grant.

E për të cilat,  Saga e ndarjes së lekëve në Ministri refuzoi qoftë edhe vetëm të kthejë për një moment vëmendjen nga futbolli. Vetëm një kriter nuk plotësohej: Medalja e arit, ajo që prej sezonesh e kanë marrë sportet e lojërave me dorë, apo edhe ato me dorë e duar.

Vigjilenca e munguar koshiente, apo mbase edhe jokoshiente e titullares Kushi, duke lënë jashtë buxhetit sërish futbollin, rikofnrimoi edhe nukleun e ndarjes së lekëve të taksapaguesve sipas parimit ndoshta: Po të kalojmë, kaq, a na kaloni aq…?

Spjegimi jo shumë shterrues I zv.ministrit Hoxha për mungesë aplikimi nga FSHF për përfitim nga këto fonde, rrëzohet me refuzimin e një hambari të madh letrash e aplikimesh një vit më parë, e ku sërish Ministria akordoi zero lekë.

570 ndeshje në një javë të vetme, full kosto e mbuluar në të gjithë territorin e Republikës së Shqipërisë, vlerësohet nga financierët-shtetarë të sportit me mosfinancim absolut.

Shumë Interesante dhe ku vlen të evidentohet edhe indiferenca e titullares në një situatë të tillë me futbollin tërësisht jashtë grilës së financimeve publike për këtë vit. Pozicioni i ministres Kushi (për hir të së vërtetës tejet e predispozuar në angazhimet dhe projektet për futbollin) mbetet lajm aspak I këndshëm. Financohen nga shteti para taksapaguesish për federata që nuk kryejnë aktivitet kombëtar një herë në vit të paktën, në raport me 570 ndeshjet e përçdo javshme të futbollit.

Financohet nga shteti Agjensia Anti-Doping me 50 milionë të vjetra, krejtësisht një institucion amorf jashtë çdo funksioni e ku përherë ka qëndruar taktikisht e qëllimisht indiferent dhe I strukur karshi rasteve me dopping që ka prodhuar e famshmja shtange. Tani del e merr 50 milionë lekë nga thesi që ndahet.

Ca krahasime shifrash buxhetore ndër vite

Në vitin e largët 2002 e basketbolli e volejbolli secila morën nga 22 milionë lekë të reja buxhet grant. Peshëngritja 22.2 mln lekë dhe atletika 15 milionë lekë të reja. Shtuar edhe indeksin e Inflacionit, sot ky buxhet do të ishte 40% më shumë. Në atë vit 2002, totali I grantit ishte 1.7 mld lekë. Në shifrat aktuale, të buxhetit të prezantuar për 2023, janë këtu edhe rrogat e administratave përkatëse. Natyrisht Qeveritë e majta kanë progresuar në buxhet teksa pikun dhe nivelin më fakir sporti në buxhet e ka rregjistruar në periudhën e qeverive Berisha, por kjo është tjetër mesele, kryekëput me vullnetin e lidershipit.

Atletika e Luiza Gegës 102 mln lekë, volejbolli I rekordeve botërore 146 mln

E nëse kalojmë me një vështrim kritik (VK) shifrat e ndarjes së këtij buxheti ka perla me lekë që kalojnë nga federata të hedhjes së shurrës p.sh. me “një peshë bazike” në kompeticionet “botërore”, medalistë dhe kampionë absolutë, tek ato që kanë prodhuar vërtetë kampione. Atletika, vetëm 102 mln lekë. Sipas establishmentit që ndan paratë e sportit në ministri, jashtë vëmendjes së ministers dashamirëse, dhe me shumë shpresë jashtë ndikimit olimpik. Luiza me trajnerin e saj Taulantin, duan minimalisht 15 milionë (të reja), siç edhe e kanë deklaruar vetë në studio e publikisht për tu përgatitur për një medalje olimpike. Federata në tërësi merr 10.2 mln lekë të reja për tërë vitin. Kemi Luizën e Izmirin aty, por jo vetëm, në një kohë që si për vit përgatitës olimpik, janë federata të tjera në tabelën e publikuar që kërcejnë në shifra shumë më tepër.  Luiza kërkon financim për trajnim, për të tentuar një medalje olimpike. Buxheti është ai që tabela pasqyron, e ku natyrisht, shumë më të madh e ka shtanga që shtuar edhe buxhetin e dopingut vete fiks me një shifër bujare për të prodhguar një medalje.

Skite, 7.3 milionë për një kampione bote

7.3 milionë për skitë, se po ta bënin 7.5 rrëzohej buxheti qëndror I shtetit. Po kjo është tjetër gjë. Një kampione bote si Laura Cotturi, një flamur në një podium botëror, është vlerësuar nga grupi I ndarjes së lekëve me vetëm 7.3 mln lekë. Pyeteni Elvisin e skive se çfarë do të bëjë me kaq para! E të tjera e të tjera risi premtuese që prodhon makineria e ndarjes së lekëve të shqiptarëve për sportet. Në një mënyrë, apo tjetër.

Pragmatizmi i Ministrisë për të lënë jashtë një industri të madhe, nuk është vetëm një guxim I madh, por edhe një sfidë karshi ministres Kushi, kryesisht nga zëri I futbollit. Prezenca e saj është realisht e prekshme në çdo event, por qasja për të lënë jashtë një institucion të tillë që prodhon sport në javë sa federatat e tjera bashkë nuk prodhojnë në 10 vjet, kërcet shumë. Ngritja e tre stadiumeve është vullnet kryeministor I premtuar, por përtej kësaj ajo që mungon ka munguar dhe vijon të mungojë është frenimi bazik I ndjekjes së Ligjit për Sponsorizimin, si një proces që ka ngecur aty, dhe që mban me çengel në fyt edhe frymëmarrjen financiare të klubeve të futbollit. Këtë radhë ministrja, me, apo pa dashje, futbollit I dha një të verdhë me përjashtimin nga buxheti I shtetit për sportet. Në anën tjetër, frenimi për Ligjin e Sponsorizimit do të jetë e verdha e dytë.

Lekët janë tanimë në çdo llogari të federatave sportive. 25 të tilla I janë varë buxhetit të shtetit me të katër duart. Në anën tjetër, për FSHF sot është fundjava e radhës e mbi 570 sfidave të tjera e kështu me radhë. Buxheti la një shije krejtësisht nonsens për futbollin, kur dhe e kërkoi prej kohësh atë (vjet Ministria pas aplikimit ia refuzoi), teksa në anën tjetër Ligji për Sponsorizimin për të cilin klubet kanë ulëritur vijon të jetë në bibliotekën e drafteve ministrore, në pritje të rihapjes së… basteve online.

Të gjithë tifozët në Shqipëri janë gëzuar për fitoren e Kroacisë ndaj Brazilit, atë me penallti që i dërgoi kroatët në gjysmëfinalen e Botërorit. Duke parë lidhjen e ngushtë mes tifozerive, padyshim që Kroacia është më e preferuara për shqiptarët. Sigurisht, duke hequr një pjesë të madhe të tifozëve shqiptarë që janë tifoz me Brazilin dhe kurrsesi nuk mund të jenë të lumtur nga fati i këtij takimi.

Por le të shkojmë paksa përtej tifozerisë për Brazilin, Gjermaninë, Anglinë dhe Francën, të kthehemi në interesin tonë të përbashkët, Shqipërinë. Atëherë, çfarë na mësoi kualifikimi i Kroacisë ndaj Brazilit? Pikësëpari ishte një leksion për të treguar sesi luhet për kombin tënd, jo duke tundur flamujt para ndeshjes dhe duke vendosur plis në kokë për të rrëmbyer ovacione tifozësh.

Sesa vlen dhe sa realisht e do kombin tënd, mundësia e vetme për ta treguar është fusha. Në nisje të takimit trajneri Daliç tha këto fjalë: “Jam në hall të madh. Nëse luajmë mbrapa ndaj Brazilit, do të na v.rasin me posedimin e topit. Nëse dalim përpara, do të na godasin mbrapa shumë herë. Do të shohim se çfarë do të bëj”.

Në fund ishte e adhurueshme të shihje sesi lojtarët e Kroacisë luftuan për 120 minuta, vrapuan në çdo sekondë dhe nuk e ulën kurrë përqendrimin, si të ishte ndeshja e fundit e jetës së tyre. Ndërsa në ato momente kur e kishin topin në zotërim, gjithmonë ishin të guximshëm.

Pra leksioni i parë është sakrifica për fanellën e Kombëtares dhe një finale që luhet si të jetë ndeshja e fundit e jetës. Leksioni i dytë është shumë i thjeshtë: “Grupi e mund individin”. Kjo u tregua edhe njëherë tjetër se një ekip kompakt në grup, me emra thuajse të panjohur në krahasim me kundërshtarin, mund të arrijë të fitojë, pavarësisht individëve që ka ky i fundit.

Gjithashtu pak leksion duhet të ketë në veçanti edhe për Armando Brojën. Sulmuesi i Chelsea e pëlqen dhe i afrohet më shumë stilit të të menduarit të futbollit si brazilianët. “Nuk kam asnjë presion, dua të argëtohem në fushë”, tha asokohe sulmuesi ynë, teksa Shqipëria po përgatiste dy finalet e Ligës së Kombeve.

Tashmë u konfirmua edhe njëherë tjetër se argëtimi në fushë të bën që gjithmonë të dështosh. Brazilianët u argëtuan shumë, po argëtoheshin shumë edhe ndaj Kroacisë, duke menduar se do të fitonin në çdo moment dhe duke shpërdoruar shumë raste të pastra. Madje kishin përgatitur edhe 10 mënyra kërcimi për të festuar ndryshe çdo gol të tyre.

Por siç e këshilloi edhe Aubameyang, Broja duhet ta mendojë çdo mundësi që i vjen para portës si të ishte mundësia e fundit e ndeshjes. Argëtimi në fushë nuk po i sjell dot rezultate as Brazilit, çfarë mund të presim te Shqipëria? Në fund gjithçka është e qartë: “Duhet t’i japim më pak gojës në deklaratat para ndeshjes dhe më shumë këmbëve në ndeshje”. /Sport Ekspres/

Vllaznia e nisi keq sezonin e ri futbollistik, me atë humbje dëshpëruese ndaj debutuesve shijakas. Shumë nxituan me kritika ndaj saj, por u gabuan. Krenaria e shkodranëve diti të reagonte, duke fituar dy ndeshjet vijuese radhazi. Dhe cfarë fitoresh; ndaj dy pretendentëve si Kukësi dhe Tirana. Nëse ndaj verilindorëve të Skënder Gegës u shpërblye në “frymën e fundit”, kur gjeti golin e fitores, këtë të premte ishte bindëse në cdo drejtim. Të kalosh në epërsinë e dyfishtë ndaj Tiranës kampione në fuqi, në fushën e kësaj të fundit, tregon potencial, vlera të pakundërshtueshme.

Ngjyrat kuqeblu ishin dominuese në “Selman Stermasi” jo vetëm në fushën e blertë, por edhe në tribuna. Tifozët shkodranë janë kaq pasionantë, kaq entuziastë sa duhen marrë shembull. Model në përkrahje të skuadrës së tyre të zemrës, por edhe për kulturën që dëshmojnë në stadium, tifozët e Vllaznisë janë vërtet “qershia mbi tortë” e kampionatit shqiptar. Nëse skuadra e Mirel Josës është mishërim i futbollit të bukur, të aksioneve të rrjedhshme dhe lojës sulmuese, lojtari i saj i 12-të të bën për vete.

Një duet vërtet rrezatues i së mirës në futbollin shqiptar, që tashmë ndihmohet edhe nga gjykime të përgjegjshme. Edhe pse nxori dy lojtarë me kartonë të kuq, nga një për secilën skuadër, duhet pranuar se gjykimi i Enea Jorgjit ishte në lartësinë e kërkuar për klasiken e futbollit shqiptar. Tirana reagoi me dinjitet, ia doli ta ngushtonte rezultatin në 2-1 dhe mund të kishte bërë atë që bëri Vllaznia ndaj Kukësit, duke shënuar (dhe barazuar) në frymën e fundit. Vetëm shtylla, me portierin e skuadrës shkodrane të mposhtur, e shpëtoi Vllazninë, e cila duhet përgëzuar, sepse e meritoi fitoren.

Natyrisht, si kudo ka vend për përmirësime, edhe te Vllaznia, por një trinitet si Josa-Sinani-Miloti janë strategët e duhur për t’iu qëndruar ambicieve të presidentit Alban Xhaferi deri në fund: fitimin e titullit kampion. Dy teste vërtet të forta folën në emër të tyre, teksa “kurban” u bënë Tirana kampione dhe Kukësi aspirues për kurorën e bardhebluve.

Për shumë, Florian Marku arriti një sukses të madh duke u shpallur kampion bote në kategorinë WBC Silver, pasi mundi me vendim unanim meksikanin Miguel Parra Ramirez, në një atmosfertë të zjarrtë në “Air Albania”. Ky sukses bëri bujë jo vetëm në Shqipëri, por edhe në shtetet të tjera ku jetojnë shqiptarë dhe veçanërisht në Londër, për shkak të kompanisë që menaxhon sportistin tonë. Po sa i vërtet ishte ky titull dhe çfarë na ofroi mbrëmjen e 25 gushtit boksieri lushnjar?!

Fillimisht duhet të sqarojmë çfarë kategorie i përket ky titull, sepse shpesh abuzohet dhe as ky rast nuk bën përjashtim. E vërtetë, Marku fitoi gjerdanin e WBC Silver, por për kategorinë e tretë të divizionit në peshën e mesme të lehtë. Gjithashtu duhet evidentuar se Miguel Parra Ramirez renditet i 260-ti në botë sipas ranglistës së BoxRec, ndërsa Marku i 43-ti. Kompanitë e basteve e kuotonin 1.062 fitoren e Markut dhe 8.00 të Ramirez-it. Kaq mjafton për të treguar sesa e fortë do të ishte kjo ndeshje, e cila u shit sikur në fushë do të zbrisnin dy titanë të ringut.

Më tepër për kuriozitet, boksieri meksikan ka 1118 ndjekës në kanalin e tij në Instagram, kjo shifër tregon sesa “famos”, ishte rivali i Markut, që vjen nga një shtet me popullsi 129 milionë banorë. Ramirez ishte një pre i lehtë dhe ishte zgjedhur pikërisht për t’ia serviur në pjatë fitoren Markut, por për një moment ai e shokoi lushnjarin duke e hedhur në tapet.

Madje në raundin e tetë, gjyqtari e mbylli ndeshjen 8 sekonda para duke iu frikësuar më të keqes. E papranueshme, e paprecedentë, nuk ka fjalë për ta përshkruar këtë vendim… por për këtë episod u fol shumë pak, ndoshta aspak, për ta ruajtur Markun, ndonëse ky moment e njollosi ndeshjen. Ky vendim i gjyqtarit i shtoi dyshimet se skenari ishte përgatitur, por në mënyrë të shëmtuar. Kampion, mend për herë tjetër! Nëse do të vish sërish të ndeshesh në Shqipërinë tënde të dashur, gjej një kundërshtar të vërtetë… jemi lodhur me kampion TikTok-u. Marrë nga Zoom.al

Qënkësh mbledhur Këshilli Kombëtar i Sporteve. Një komision kryesisht këshëllimor, se sa vendimmarrës, apo thënë thjesht e më qartë, një lëvizje “për me u gjet Kola në punë”. Kështu thonë këndej nga zonat e folklorit. E megjithatë, u hap një zyrë, u mblodhën ca burra, u skype-osën ca të tjerë dhe përfundimi është me transparencë të kristaltë. Përtej kësaj që është histori më vete, Këshilli Kombëtar i Sportit ka qenë një strukturë e lindur që në kohën e ish-zv/ministrit Rizvanolli, por që më pas, pësoi trajektoret e tij të unifikimit, mbledhjes dhe prodhoi realisht të progresonte mekanizmat sportivë, duke bërë ASGJË.

Një organ Këshëllimor sipas Ligjit për Sportin, por që u kthye në një organ tërësisht të varur nga kapriçot e vazhdeueshme të drejtuesve ndër vite, që thjesht firmosnin ngritjen e Këshillit, dhe asnjë herë nuk e mblidhnin atë, për të thënë që produkti ishte tërësisht NUL. Tashmë është mbledhur sërish. Për tu mbledhur jemi njësha, unikalë, perëndimorë e jo vetëm. Po produkti?

Si përherë, mbetemi te dominanca bazike e fjalëve “DUHET BËRË”, dhe në fund përfundojmë thjesht e vetëm te vullneti i vetëm një personi: Kryeministrit të vendit. Më shpejt do të shitet shalqini i Lushnjes që po ulëret Erioni me të drejtë mbase, sesa ky Këshill do të prodhojë ndonjë stacion të vërtetë influence apo vendimmarrjeje në drejtim të politikave sportive. Për të vetmin fakt, sepse realisht në ministri ka dy depozitime të forta që nëse bëhen Këshilli Kombëtar mund të mblidhet veç për kafe, për mall e për ndonjë buzëqeshje.

Së pari është Peticioni i Federatave Sportive, e së dyti edhe paketa e futbollit. Rutina dhe burokracia e mbledhjeve të tilla krejtësisht kot, me baziken “DO TË” dhe “DUHET” vazhdon të prodhojë fjalë. Aty e keni esenciale e Keshillit, bëjeni! Formalizimi i tregut online të basteve si një korridor i vetëm financiar për sportin, por mbi të gjitha, edhe Ligji për Sponsorizimin që futbolli dhe klubet e Superiores po ulërasin prej vitesh, mbeten dy kollona të forta që prej kohësh janë në skrivaninë e gjithkujt, e që kërkojnë vetëm një bindje reale për Kryeministrin të bëjë fakt një lëvizje të tillë.

Pjesa tjetër është thjesht e vetëm butafori, soap-opera, për të mos thënë një unitet personalitetesh që flasin për të prodhuar ASGJË! Pashë diku prezent edhe Presidentin Duka në skype. Nuk e kuptova, por njëherësh e mirëkuptova, me besimin që tezat që kërkon futbolli të kenë qenë vokacioni primar dhe kryesor i kësaj prezence dhe axhende Këshilli. Natyrisht futbolli është leva qëndrore e sportit, por për nga përvoja dhe precedentët, Këshille të tilla, përfundojnë thjesht e vetëm në proces-verbale, dhe kaq.

Logjika të çon shterrueshëm që politikat, apo strategjitë ti prezantohen Kryeministrit për evoluimin e sportit. Por, kryeministri aty i ka. Thjesht do ti shtohet edhe një letër tjetër A4, me ca firma të tjera. Aty ka peticionin e tryezës së Fidelit (KOKSH) me federatat sportive, aty ky paketën e futbollit, të para dhe pas zgjedhjeve me prezencën e Dukës, aty ka kërkesën e sportit në tërësi, për riaktivizimin e Basteve Sportive, dhe Ligjit për Sponsorizimin.

Mjaft të preken pak këto nga vullneti i kryeministrit dhe diçka do të lëvizë. Çdo aksesim tjetër, aq më tepër si këto të Këshillit Kombëtar, janë thjesht e vetëm si një tas taratori, apo pjatancë shalqiri që freskon mirë në këtë vapë korriku. Për ta mbyllur me një pyetje: Këshilli u mblodh, vendimet e Pleniumit nuk janë ende publike, po Fondin Nacional të Zhvillimit të Sportit a do ta mbledhë kush? Sepse ky i dyti ka më shumë peshë e ngjit më tepër, sepse nga letrat kalohen te lekët. Në mënyrë që nesër me të drejtë MAS të mos tërbohet pse x-federatë nuk paska kaluar lekët e shpërblimit për medalierët, etj etj etj.

Jetojmë në një kohë çudirash, sidomos në Shqipëri; në kohë krize, inceratorësh, borxhlinjsh, invazioni, informaliteti, pa shoqatë gazetarësh sportivë. Jetojmë në një kohë kur gazetarët sportivë paguhen me rrogë minimale, me dy bordero, me bankë dhe nën dorë. Mjafton kaq për të kuptuar se fletushka që me shkop magjik kërkon të rregullojë futbollin, është si të shajë i dhjeri të përmjerrin. Puthadorët e shtetit për ndonjë copë tokë , për ndonjë leje ndërtimi a ndonjë falje taksash kanë gjetur “viktimën” e radhës me imoralitetin e një gazetarie pa të vërteta por thjeshtë thashethme prostitucin skandalesh a sandalesh.

Si ka kmundësi që prej kaq vitesh një gazetari jo opozitare, kjo fletushkë nuk thotë një fjalë të mirë për futbollin shqiptar por vjell vrer. Bën shumë mirë që kritikon, evidenton, dhe të gjithë duhet të jemin solidarë ndaj të keqesh, por seriozisht e ka që FSHF-ja nuk ka bërë asgjë, se futbolli në këtë vend qenka problemi (skandali) i madh?! Në një shkarje të tillë profesionale na vjen ndërmend festa e kafshëve të pyllit, ku sorkadhja ishte protokolli. Kur erdhën kafshët, ato u ulën nëpër vendet e tyre të rezervuara. Mbërriti edhe derri. Sorkadhja i thotë derrit: Zoti hajde këtej, te vendi yt. Ke ushqime sa të duash. Derri po derr refuzon dhe shkonte nga plehrat.

Shkurt fare po bëni rolin e derrit në këtë fabul. O derra, mos u merrni vetëm me plehrat (inceratorët), hidhni një sy dhe nga realiteti, nga vlerat, nga puna e madhe e bërë tërë këto vite në futbollin tonë. Nëse e nxini futbollin në fletushkën tuaj apo penën tuaj, si pranoni të dilni e jepni mend në një tjetër kryevepër të Dukës, Super Sport, që e ka nxjerrë futbollin e Superiores në dritë të diellit, transmeton gjithcka “live”. Cilin të marrim për të vërtetë, “derrin” e fletushkës apo “derrin” e ekranit të SS? E dinë të gjithë se cfarë institucioni model është FSHF-ja, me gjithë infrastrukturën e vet njerëzore në krejt vendin. Ia kalon cdo ministrie në vend me mënyrën e funksionimit, organizimit dhe ekspertizës.

Shembullin e qartë për këdo e dha në organizimin e finales së “Conference League”. Shqipëria live nga 160 vende dhe 450-550 milionë shikuesish. Ishte festë futbolli jo e birrës, shurrës apo qofteve me mish gomari a… Ky institucion është i vetmi shqiptar, tashmë i integruar plotësisht në Europë. Falë Dukës, ne kemi një “ministër” në qeverinë europiane të futbollit kontinetal. Pse vallë, ngaqë janë “skandal”, sikurse “masturbohet” përditë me tituj nga gazetarë fletushke që po tkurret përditë, ndodh ky përfaqësim i lartë në UEFA?!

Kjo FSHF, ky futboll që mundoheni ta nxini përditë, shënoi dy kulme historike për vendin tonë: finalet e “Euro 2016” dhe finalja e parë europiane në vendin tonë, Conference League. Gjeni një arritje tjetër të këtyre valencave ndërkombëtare të vendit tonë, në sport jo e jo, por as realitetin politiko-shoqëror. Mos ma krahasoni me një takim para pakditësh tek komshitë e Dukës me 5 milionë euro nga taksat e shqiptarëve, por edhe aty falënderojmë Fidel Yllin që fitoi këtë projekt për volejbollin e basketbollin. Dhe përse 50 vite më parë në prefeksion e ka bërë Enver Hoxha, ku volejbolli shqiptar pushtoi Europën, ku perandori Agim Fagu ne basketbollin tronditën europën. Por, ky organizim i udhëhequr nga Duka ka sjellë shumë para për infrastrukturën futbollistike në Shqipëri, për klubet, pa vjedhur asnjë cent të taksave të shqiptarëve, qoftë edhe indirekt nëpërmjet reklamimit të plehrave (inceratorëve).

Pra, shihni traun në syrin tuaj o të mjerë, para se të kërkoni qimen në syrin e FSHF-së dhe Dukës. Cdo e pështyrë kthehet e bie mbi surratin tuaj si te derri i fabulës. Cfarë ka ndodhur? Zoti Duka flet, ngre probleme, ju thotë “mjaft më se po kaloni cdo limit. Pseudo-gazetaria juaj kundërmon më keq se plehrat në Sharrë. Duka bën mirë që i drejtohet publikisht gazetarucëve informoalë me rrogë 300 dollarë e pa shoqatë, apo sinfikstë, sepse ata pa pikë profesionalizmi, të vërtete dhe përgjegjësie vjell vrer cdo ditë.

Ka një limit për gjithcka. Ka shkruar rregullisht për skandale imagjinare të FSHF-së, por a ka shkuar ndonjëherë në dyert e gjykatës për shpifjet pa fund? Çfarë investigimi bëjnë? Çfarë faktesh ka? Kur e kalon cdo cak, shkel cdo rregull të deontologjisë së profesionit, e meriton edhe seften sipas kokës… Tërë këto trukime, skandale… që i proklamon përditë në faqet e veta, a e ka bërë detyrën e vet, duke trokitur e denoncuar në dyert e drejtësisë shqiptare?

Sigurisht që jo, sepse nuk ka asnjë të vërtetë në ato që shkruan, ose shpif aq shumë sa fatmirësisht nuk ia ka dalë as të arrijë efektin “bomastik” gazetaresk, të shesë ndonjë kopje më shumë. Me shpif, shpif se dicka do të ngelet nuk ecet pa fund, secili duhet të mbajë përgjegjësi për ato që thotë dhe bën. Për cilin standard gazetaresk ankohen këto të fletushkës se nuk kishin akreditim në “Arena Kombëtare” për finalen e Conference League.

Pas FIFA-s, edhe UEFA është rikthyer sërish në Tiranë, edhe kësaj radhe për Presidentin Duka. Fillimisht Gianni Infantino, e tashmë edhe Aleksander Ceferin, për ti dhënë spellimin dhe shpjegimin e duhur metaforës së pleshtit me jorganin. Përtej edhe sfidës së fituar me veten për zgjedhjen kurajoze të Tiranës si host-city për finalen e Konferencës, sërish Aleksandër Ceferin evidenton një partnership të hermetizuar me anëtarin e Komitetit Ekzekutiv të FSHF, një raport që betonon fort, jo Tiranën, por vijimësinë e politikave bashkëpunuese mes institucionit FSHF dhe UEFA-s. Sikundër natyrisht edhe FIFA-s. Mbështetja e pakushtëzuar që artikulon edhe miku i Edi Ramës, presidenti Ceferin ndër rreshta prodhon dhe lexon qartë premisën e fortë të një rrugëtimi tjetër po kaq energjik, përtej kapriçove, dhe ngushtësisht afër kooperimit. Vetë Presidenti Duka, lexohet qartë si një partner strategjik I drejtpërdrejtë me krerët e UEFA e FIFA. E përtej marrëdhënies miqësore e personale, kredibiliteti dhe palëkundshmëria e raporteve të tilla është fotografi e kurbës së angazhimeve, përballë përgjegjësive të kërkuara. Ceferin e Infantino që aktualisht drejtojnë strategjitë e industrisë së rëndë të sportit, futbollit në Europë e Botë, UEFA e FIFA kanë profilizuar një tjetër partner strategjik, duke dhënë mesazhe të qarta për faktorët e bashkëpunimit, karshi aktorëve të aktrimit.

Përtej aspektit protokollar që ndokush mund të mendojë, mesazhet e Ceferin ishin fare të qarta: U kalua një provë me Tiranën që ruajti të paprekshme standartin dhe stekën e vendimmarrjes nga UEFA për të tilla evente finalizuese. E megjithatë, shtuar edhe meritën përkatëse për pjesën e angazhimit të administratës së tij, sërish një faktor politik tejet I ngarkuar edhe në retorikën e ashpër politike, tashmë kërkon sërish të pickojë duke lënë të kuptojë që “hyra vetëm në pit-stop”. Përtej kësaj, zgjedhjet e 15 marsit kanë ulur siparin të paktën edhe 4 vite të tjera diskursi, dhe sërish, kamzhiku I vetëm që ka qenë e ka mbetur presupozohen të jenë Gjykatat. Me dy miq në Tiranë, njërin partner e ministër të Qeverisë së tij (Armandon), dhe tjetrin, bashkëkomunikuesin e vazhdueshëm Kryeministrin Rama në kohën e tërbimit bashkiak, UEFA ka spostuar tërësisht vëmendjen, në aspektin bashkë-kooperues. Pjesa shtet është totalisht e rëndësishme, dhe axhenda tashmë fokusohet në prizmin e një tjetër drejtimi politik, kryesisht mbi futbollin, në rikrijimin e shtratit ligjor dhe atij financiar.

Janë 4 vite të tjera që do të ndryshojnë tërësisht qasjen, në një kohë që ruajtja e energjive fillon nga energjitë e hedhura në eventin e Tiranës. S’ka më kohë për pushim hashtagon shpesh Rama në postimet e tij, në një kohë që futbolli s’ka më kohë për frustrim e shpërdorim politik për asgjë, dhe nga asgjë. Citimet e mëpasme të Veliajt konfirmuan që ai shtrëngim duarsh me Dukën në prezantimin e trofeut në shesh ishte thjesht protokollar, I sforcuar dhe me shumë helm poshtë papionit të kryetarit, për një histori që u hap dhe u mbyll tërësisht vetë nga aktorët dhe faktorët. Infantin e Ceferino janë po kaq mbështetës të palëkundur të jenë protagonistë akoma më shumë të progresit të futbollit në vendin tonë. President Duka në anën tjetër shikon fare qartë që ky 4 vjecar megjithë turbulencën e fortë që pati në fillimet e tij, ka nisur e do të shtrihet ndryshe, në qasje, koncept, strategji, klimë, apo edhe në burime njerëzore.

Si kurrë ndonjë herë më parë Superiorja e futbollit ishte EN-BLOCK në suport të rizgjedhjes së Armand Dukës. Dhe ashtu ndodhi. Tanimë, gjithcka duhet të rinisë aty ku dhe mbeti, te nisma e Ligjit për Sponsorizimin. Në Europë dalin 3 apo 4 skuadra, por 33 të tjera ende nuk janë komodë, për të mos thënë lëngojnë në shtratin e tyre operues financiar, për shkak të mosgjetjes së hapësirave konkrete për të centruar investimin në futboll. Në anën tjetër, projekti 100 fushat qëndron ende I paezuruar tërësisht. E në vend të pleshtave e jorganëve e ku ta di unë, një data-base terrenesh për investim i Tiranës, ofruar nga Veliaj (ai që u ka shpëtuar kullave) do të vlente shumë më tepër se një pezullim, hakërrim, kacafytje karshi partnerit më të ngushtë të Ceferin e Infantinos në Tiranë, anëtarit të Komitetit Ekzekutiv të UEFA-s.

Shpesh trajnerët në futboll thonë për x-lojtar që “nuk i është marrë ende maksimumi”. Ndoshta është e njëjta paralele që, edhe vetë presidentit të futbollit tonë dhe ministrit të Qeverisë Ceferin, ky shtet nuk i ka marrë ende maksimumin. Në shërbim dhe dobi të një tulle më shumë lobimi dhe investimi në futbollin shqiptar. Armand Dukën, e kanë çuar më shumë në Gjykatë (me letra), se sa i kanë kërkuar një biletë për Kombëtaren….

Për ata që nuk e dinin fuqinë e futbollit, le ta mësojnë mirë më 25 maj. Në fakt, se çfarë rëndësie ka finalja e “Conference League”, që do të luhet në “Arena Kombëtare” mes Romës dhe Feynoord, e tregojnë vendimet e qeverisë për “shtetrrethim” të kryeqytetit atë ditë, për lënien pushim të administratës shtetërore dhe shkollave në Tiranë, pa llogaritur këtu organizimet e ndryshme në shumë pika të kryeqytetit tonë.

Sa për hotelet, ato janë të rezervuar tërësisht, edhe me çmime të kripura. E thënë ndryshe, një finale europiane historike për vendin tonë, që për nga entuziazmi që sjell nuk i lë gjë mangut kthimit të kombëtares kuqezi nga finalet e “Euro 2016”. Si asokohe, edhe tani, të gjithë duan të hipin në “karrocën” e fitimitarit, duan të ngjanë pak a shumë si Ismail Qemali me shpalljen e pavarësisë.

Në fakt, meqë jemi te pavarësia (e futbollit kësaj here), ka vetëm një meritor në këtë sukses: Armand Duka. Gjithë të tjerët, sidomos nga politika, pushteti vendor dhe qendror, që nxitojnë të hipin në këtë “karrocë” tani, për të marrë meritat, për t’u mburrur edhe përtej vendit në mediat italiane, dinë të bëjnë më mirë se gjithçka propagandën. Këtu nuk ua ha qeni shkopin.

Por, kujtesa afatshkurtër i tradhton, sepse ishin po këta që bënë çmos për ta larguar kreun e FSHF-së, njeriun që me lobimin e tij edhe si anëtar i KE së UEFA-s e bëri realitet këtë festë të madhe. Pra, finalja e 25 majit është meritë vetëm e tij, e institucionit që drejton, që mbeti i vetmi “ishull i papushtuar”.

Të tjerët le t’u bien tam-tam-eve sa dhe si të duan, janë të shplarë në sytë e opinionit futbollistik shqiptar. Atje në tribunë, përkrah Dukës dhe Ceferin do të jenë patjetër edhe ata, që “mprehën shpatën” kundër kreut të FSHF-së pak kohë më parë, e kërcënuan dhe ofenduan me lloj-lloj fjalori.

Do të synojnë prozhektorët e transmetimit të finales në të gjithë botën, për t’u atashuar sa më të zjarrtë pranë futbollit, por në fakt me gjyqet që hapën njëri pas tjetrit kundër Dukës dhe FSHF-së rrezikuan më të keqen.

Finalja, po të mos kuptohej shpejt nga kryeministri Edi Rama, do të luhej në vend tjetër më 25 maj. Kësisoji, kreu i ekzekutivit duket i përligjur në fushatën mediatike që po bën në Itali këto ditë, qoftë duke folur për xhevahirin “Arena Kombëtare”, SHF-në dhe UEFA-n ngritën mbi rrënojat e “Qemal Stafës” atë kryevepër futbollistike, që sot po sjell në Tiranë finalen e parë europiane. Të tjerët është mirë të festojnë të Sheshi Skënderbej, sepse nuk lanë “stërkëmbësh” pa përdorur ndaj Dukës!!! Por mirë i bëri futbollit fhe ajo.. sepse ktheu vemndejen e politikës tek futbolli në fushë.

Fakti është se pikërisht futbolli po e lumturon Tiranëqoftë për tifozllëkun e shqiptarëve për skuadrat italiane (në rastin konkret, Romën). Ai, bashkë me Fn më shumë se asgjë tjetër në këto vite demokracie. Qoftë kur luan kombëtarja kuqezi, qoftë një finale e tillë mes Romës dhe Feynoord. Prandaj, si kur fitoi gjyqin me Serbinë dhe shkuam në finalet e “Euro 2016”, qoftë tani që fitoi luftën e pavarësisë së futbollit nga politika, faleminderit i duhet thënë vetëm një njeriu: Amand Dukës.

A i bënte dot kush tjetër këto? Shako jo e jo, as ata që e shtynë të “kafshonte dorën e  njeriut që e kishte ushqyer”, ( qeni kashon dorën e atij që e ushqen)të cilët sot dalin e mburren se kryeqyteti do të përfitojë miliona nga ky event europian futbollistik… Të shkuara e harruara, tashmë më shumë se kurrë bashkëpunim, komunikim në të mirë të futbollit.. E mira-futbolli, Duka dhe e keqja- politika “tronditi” Tiranën, ja që futbolli bashkon, të gjithë këta shënuan golin e suksesit shqiptar, që besoj se vështirë se mund  të përsëritet më.

Nga një kryeministër tërësisht në back-stage në periudhën e zgjedhjeve, tashmë Edi Rama gjen sërish pasionin e tij për futbollin që për pak “ia vodhi” Lali në muajt e fillim vitit. Finalja tashmë do të jetë e Tiranës. I përket t’i dalë për zot në shërbime e përgjegjësi ky shtet për mikpritjen e mbarëvajtjen. E për këtë s’ka asnjë dyshim që Rama e kryen. Por, një gjë është si fakt kokëfortë, stoik, i pashmangshëm, dhe absolutisht i pa fshehur sado rrekesh ti japësh një biletë merite në 10-she. Cili?

Kjo finale erdhi në Tiranë jo sepse Tirana ka një nam të tmerrshëm. Këtë finale Ceferin dhe Qeveria e tij nuk e sollën në Tiranë sepse këtu u gatuaka mirë (që nuk është se ia futi kot), as për shërbime e siguri, as për instalacione aksidentale. Jo! Këtë finale e solli këtu vetëm ai burri, Duka. Natyrisht që dosja plotësonte një sërë përgjegjësish nga autoritetet dhe aplikimi kishte vite, por mund të rrije në listë pritjeje edhe me vite. Me shumë vite.

Për këtë finale loboi dhe arriti ta sjellë këtu vetëm ai burri, presidenti Duka. Këtë të paktën mos e ekzagjeroni ta vini në dyshim. Është pak, por e sigurt. Nuk e solli UEFA finalen në Tiranë për ushqim të mirë, apo për nam e nishan të kryeqytetit. As për teorinë që Shqipërisë i kishte ardhur radha, por pritej ushqimi i mirë dhe shërbimi që të certifikohej. Shqipëria kishte kohë që fillimisht konkuronte me projekt të stadiumit në ndërtim, e më pas me impantin e ri. Por lobimi dhe vetëm lobimi i Armand Dukës solli këtë finale në Tiranë.

Mos pështyni teksa lexoni këto radhë por kjo është e vërteta. I qëlloi për fat Ramës që në këtë zgjedhje të ishte ai kryeministri benefitar, kjo është tjetër gjë. Është edhe punë fati dhe fati thonë që shpesh shkon me më të mirin. Por në futboll. Jo në qeverisje. Të lobosh është art, profesion më vete. Ed Rama e qan këtë, në fushën e tij. Këtu te sporti ka vetëm një meritë në këtë finale: arriti të lexojë me shpejtësi rrezikun eminent që kishte trokitur në zyrë për të mbajtur këtë finale këtu për ta shijuar shqiptarët, dhe jo grekët, serbët, apo europianë të tjerë.

Pjesa tjetër është dhe mbetet cinizëm dhe thjesht një demagogji i bukur në stinë presidenti në zgjedhje e sipër. Natyrisht që vullneti personal i tij nuk mund të evitohet për kokëfortësinë pozitive të ngritjes së këtij impianti, apo edhe të tjerëve. Por, që finalja na erdhi ne se jemi kampionë në shërbime e siguri, ushqim e bukuri, është një pamflet i mrekullueshëm që edhe Rama kur tërheq makiaton e parë e lexon si konsum për këta lo.qet….

Deri sot, deri para pak orësh s’ka asnjë mirënjohje qoftë edhe cinike, apo periferike për ata qe e sollën. Por ka entuziazëm të nisur herët me të drejtë për këtë bonus imazhi që Duka “i ofroi” Ed Ramës këtë fund maji. Madje, jo vetëm atij. Por edhe arkitektit të ngrehinës gjyqësore për të rrëzuar atë që Rama se la të ndodhë. Big-up prime ministër! Mbase dhe vetë Armando në rrymat e tij sa modeste e diplomatike ka shpërndarë e do të shpërndajë akses merite. Por mbetet taktikë e gënjeshtërt.

Finalen në Tiranë e solli vetëm ai. Dhe nuk e solli para zgjedhjeve, dhe akoma më tepër nuk e lëshoi edhe kur kishte të tëra hapësirat ta largonte. Jo! Ajo mbeti në Tiranë! Tashmë e gëzon gjithkush. Ka nisur ta shijojnë. Pa ndarë merita. Shija vjen e ëmbël, merita u shkon idhët! E megjithatë ajo i mbeti Tiranës. Faleminderit President!

Diego Longo nuk do ta bëj gjumin e qetë sepse skuadra e tij, Kukësi, humbi një ndër finalet e Euopës, ndeshjen me Partizanin, brenda në shtëpi. Në fakt këtë ndeshje trajneri Longo e humbi, ose më saktë e udhëhoqi gabim, që në konferencën për shtyp, duke bërë një gafë amatoreske. Nxori rrobat e palara të klubit, – gjithnjë siç pretendon ai, për t’i larë para kamerave. Në gjuhën e futbollit shkaktoi një penallti, ende pa filluar ndeshja.

Atmosfera u rëndua në ekip pas humbjes së rëndë me Teutën dhe pjesës së parë shumë të dobët me Partizanin. Ekipi kërkonte moral, por italiani bëri të kundërtën. Duket se është i pamësuar me presionin si trajner i parë. Është tjetër gjë të shohësh dhe tjetër ta bësh vetë. Por Diego mori edhe një karton nga presidenti Safet Gjici, i cili tha për “Supersport”:

“Mesazhi që i jap është të mos merret me deklaratat por të marrë përgjegjësinë për rezultatet, ajo që i them është të mbyllë kampionatin dhe të arrijë objektivin, sepse kam besim te lojtarët. I pata thënë që në fillim mos mendo që këtë sistem loje nuk do ta kuptojnë kundërshtarët. Është trajner i mirë, shumë punëtor, por humb kohë me gjëra të tjera që nuk i takojnë. Për problematikat e tjera Kukësi ka njerëz të tjerë, një staf që merret me to”.

Mund ta kenë marrë me shaka, dikush rreket të thotë që është blof, por realisht penalizimi është fare afër. Një klikim afër. Ajo që lihet të kuptohet nëpërmjet heshtjes së presidentit është fakti që FSHF nuk do që finalja të spostohet, paçka se nuk është e nuk do të jetë më çështje dëshire: si dua unë, por kauzë obliguese për të mbrojtur një standart!

Por, përtej Armandos dhe Komitetit, përtej FSHF, një lloj revolte e lexon hapur në mimikën e secilit president, të cilët në një mënyrë apo tjetër shfryjnë, teksa gjenden përballë një risku, që e perceptojnë fatal për të ardhmen e shpejtë që u serviret. Jo pak, por disa të tillë të takuar rishtazi u shprehën në mënyrë shterruese: “Penalizimi është thjesht dhe vetëm: Fatal dhe falimentues për ne! Goditja për të mos ngritur më kokë kurrë”! Në anën tjetër, “mentorët” e së “pastrës” nuk rreshtin së predikuari eksitime të ndryshme, teksa janë postierë besnikë të linkeve për këtë situatë. E kanë entuziazmin e garantuar, edhe në kohë luf.te, edhe në ditë pa makina, edhe në ditë pa Lulin, dhe me Edin.

E megjithatë, përtej Armandos, penalizimi është te dera. Askush realisht nuk e beson. E merr me të qeshura, e merr si një bllofim, e konsideron lojë, e quan aplikacion relaxi, por mbi të gjitha, duke lexuar edhe vetë presidentin e rizgjedhur, kanë bindjen që asgjë s’do ndodhë. Në fakt, realisht presidenti nuk është shprehur, dhe afër mendsh, ai vetë nuk kërkon kurrsesi që finalja të degdiset sa në Ballkan, apo Europë. UEFA ka tashmë gati porcionin argumentues për ndërhyrjet e forta të politikës në drejtësi, teksa duket që në një mënyrë apo tjetër anëtari I saj lipset të përpiqet në cdo lloj forme të gjithanshme që të evitohet një situatë e tillë, që pas finales do të groposte investimet kaq vjecare, kryesore e madhore të elitës së futbollit, e më tej akoma në sistemin zinxhir në rang kombëtar.

Përjashtimi i mundshëm I Shqipërisë do të fundoste dekada e më shumë investimesh e sfilitjesh financiare, të presidentëve të Superiores, faktorë dhe vendimmarrës, me një vëmendje totalisht të braktisur shtetërore në shëndoshjen e financave të tyre, në futbollin që mbajnë. E nëse bien struktura të tilla si Gazmend Demi, Edmond Hasanbelliu, Refik Halili, Pashk Laska, Alban Xhaferaj, Safet Gjici, Ardian Bardhi, Ardian Takaj, Agim Demrozi, Besnik Kapllanaj, e shumë e shumë të tjerë, (ndjesë për ndonjë që nuk kam përmendur) atëherë sistemi ortek do të kaplojë gjithkënd, në ishullin e famshëm që Lali mendoi se mund ta merrte me votë. Penalizimi godet drejt e në aortën e tyre financiare, godet fort interesat dhe atë pak garanci financiare që mban vital këtë garë, jashtë çdo konturi asistues e suportues ligjor.

Luf.ta me zjarrin, do të nisë të djegë të tërë piramidën kryesore të futboll-bërjes, startit të investimeve të nisura, dhe ushqimit të vazhdueshëm për futbollin e bazës. E marrin me shaka, por një goditje e tillë e cila është fare afër futbollit shqiptar, aq sa fatkeqësisht është ushtria pushtuese ruse afër Kievit (në mos ka hyrë) do fundosë ata burrat që sot, keq apo mirë, me apo pa gabime, po prodhojnë këtë futboll kompetitiv, për të cilin vetëm dy sezone më parë, vetë kryebashkiaku alokoi edhe një fond shtesë shpërblimi, për Tironën kampione. Uroj ta bëjë sërish këtë radhë.

Përtej shkatërrimit të imazhit në kohë paqeje e rend qetësie në Shqipëri, ku UEFA po çon drejt fundit idenë e spostimit të finales me rezistencën maksimale të FSHF, ata që janë në alert real mbeten presidentët me investimet e tyre që janë në tehun e falimentit real, nëse Edi Rama realisht do ta çojë deri në fund ambicien e tij të fshehur, për ta rrafshuar përfundimisht atë që është ngritur deri më tani. Presidentët e Superiores i lexon fare qartë që janë të trembur. JO në aspektin fizik, por në rrafshin  e pritshmërisë. Besojnë që marrëzia është çështje ditësh, dhe i pari i këtij vendi nuk mundet kurrsesi tu heqë “SËIFTIN” atyre pak klubeve që kanë nisur prej vitesh të konturojnë, në mënyrë ligjore, me investim konkret, në tërë ingranazhin e kritereve liçensuese të një klubi.

Natyrisht nën suportin dhe vazhdimin e plotë të investimit financiar të vazhdueshëm nga FSHF. E shprehin vetë. Sikundër vetë u shprehën në 15 mars. I gjen kollaj të tërë, fizikisht apo me telefon, dhe në këtë menu konstante bisede, fataliteti rreket të shprehet, por falimenti akoma më rëndë. Nëse goditja e UEFA-s kalon përtej barrierës së përpjekjeve të vetë presidentit të rizgjedhur që ai moment të mos vijë. Përtej fantazive të blofimit, apo anekseve entuziaste për një situatë të tillë, sërish pëpjekjet e anëtarit të Komitetit Ekzekutiv të UEFA-s lexohen që finalja të rrijë në kryeqytet, dhe mbi të gjitha rendi social e financiar I klubeve të mos shkojë në pikën zero,  apo akomë më poshtë në pikën fatale të largimit një herë e përherë nga terreni i UNI-t agresiv e shfarosës shtetëor. Finalen e duam të gjithë në Tiranë, edhe vetë Rama mbi të gjitha. Përtej Akoma kësaj, përjashtimi në bllok për vite e vite I Shqipërisë nga gjithçka prodhon UEFA e FIFA në Europë dhe në botë në të gjitha nivelet do të ishte një fatalitet ekonomik me dëme të parikuperueshme për vite e vite.

Nëse e merrni me shaka..Zoti Ju Faltë!

Nëse vërtetë nuk e besoni…Zoti iu Ruajtë!

Erdhi në Shkodër vetëm si një emër i njohur si futbollist ku kishte shkëlqyer me fanellën e Leverkusenit. Si trajner pak njihej e pak kishte pasur sukses dhe skepticizmi dhe dyshimet rreth tij ishin të mëdha. Fjala është për Thomas Brdariç që dje i dha lamtumirën Vllaznisë  pas largimit nga drejtimi i shkodranëve.

Trajneri që ringriti një skuadër që prej më shumë se një dekade vuante për mbijetesën në Superligë. Që i dha fytyrën spektakolare siç e meriton Vllaznia, që riktheu entuziasmin e munguar prej vitesh tek tifozeria dhe që riktheu një trofe tek Vllaznia pas 13 vitesh me fitimin e kupës sezonin e shkuar. Tashmë trajneri gjermnan nuk është më pjesë e Vllaznisë dhe largimi erdhi në një moment ku nuk pritej.

Shumë kush në Shkodër është surprizuar me largimin e ish-mesfushorit nga pankina e Vllaznisë. Ka pasur të shumtë që kanë pasur mendimin në Shkodër që trajneri nuk duhej të largohej nga kuqeblutë dhe se nuk është ai përgjegjësi kryesor për rezultatet e shkodranëve. Pavarësisht se ndonjë kritikë mund të ketë edhe për kroato-gjermanin.

Tashmë në krye të pankinës së Vllaznisë do jetë krahu i djathtë i Brdariç, Elvis Plori. Kjo tregon në njëfarë mënyre se tek shkodranët nuk kanë hequr ende dorë nga projekti që filluan me Thomas Brdariç. Pastaj ndoshta ndonjëherë duhet ndonjë ndryshim që gjërat të ecin përpara. Gjithsesi jo vetëm Vllaznia dhe Shkodra, por edhe kampionati dhe mbarë Shqipëria duhet ti thonë “danke” (faleminderit” Brdariç që solli një futboll europian në Superligë në këtë 1 sezon e gjysmë që qëndroi në Superligë).

“Nuk kam humbur kurrë, por gjithmonë jam përballur me masakr.a futbolli”. Shprehja e Lulëzim Bashës është kthyer në hitin e momentit dhe nëse e fusim në Superiore, padyshim që do t’i rrinte përshtat Thomas Brdariç, pa qenë shumë larg edhe Longo.

Menjëherë pas humbjes ndaj Tiranës në shifrat 1-2, gjermani nisi që të shpjegonte arsyet. Si gjithmonë, fjalët e tij janë të parashikueshme dhe përsëritëse. “Do të punojmë dhe analizojmë gabimet tona, por meritonim më shumë”.

Nga krahu tjetër është kthyer thuajse në të zakontë që Vllaznia ta nisi ndeshjen me vrullin e madh, të shënojë gol e para dhe të krijojë përshtypjen se do të marrë fitore spektakolare, por që më pas “fiket” papritur dhe barazohet ose përmbyset nga kundërshtari.

Por kjo analizë u takon specialistëve për ta bërë dhe për ta kuptuar më qartë, ajo që ne shohim, është që situata është po e njëjta. Më e rëndësishmja qëndron në faktin se Brdariç nuk e ka pranuar kurrë një humbje dhe të marrë përgjegjësinë mbi shpatulla: “Po, humba, gabimi im”.

Nuk flitet për ndeshjen kundër Tiranës pasi dukshëm bardheblutë janë më cilësorë, por në të gjitha takimet e tjera, faji shkon në tre drejtime: “Arbitri na vodhi, klubi na ka lënë pa fushë stërvitore dhe ne jemi heronj që kemi arritur deri këtu, na mungoi fati dhe kishim shumë mungesa”.

Tanimë është shtuar edhe një alternativë e katërt, por që sërish nuk lidhet me përgjegjësinë mbi vete: “Fusha ishte shumë e keqe dhe nuk na la të luanim futboll tërheqës”. Por a thua se Tirana luajti në fushë tjetër? E nëse terreni ishte i keq, Tirana nuk është një ekip mbijetese që u mbrojt gjithë kohën dhe përfitoi nga kjo situatë. Për më tepër në një terren të keq dhe ndryshe nga e zakonshmja, ai që duhet të përfitojë është “i zoti i shtëpisë” që e njeh edhe “gungën” e fushës si t’i kthehet në favor ndaj rivalit.

Madje në nisjen e vitit 2021 kur Partizani u ndal në barazimin 0-0 ndaj Vllaznisë, Tedi Cara ishte gati të festonte golin e fitores pasi Zogovic u kalua, por ishte balta ndaloi topin që të kalonte vijën. Por në atë kohë, terreni i pamundur për të luajtur ishte i mirë, i shërbeu.

Megjithëse është i ri në qytet, Brdariç duhet të kuptojë se me ardhjen e Alban Xhaferit në krye të ekipit, pavarësisht ankesave të tij të panumërta, ka luksin më të madh që kanë pasur trajnerët e tjerë të Vllaznisë në gjithë këto vite.

Nëse humbjen dëshirojë që t’ia faturojë arbitrave dhe drejtuesve për mungesën e kushteve stërvitore apo stadiumit, atëherë Brdariç është i ndaluar që suksesin ta privatizojë, ndryshe nga çfarë bën realisht. Deklaratat në mediat gjermane ishin tregues i qartë se vuhej nga deliri i madhështisë.

Për më tepër mungesa e respektit e dukshme ndaj gazetarëve shkodranë, teksa braktisi konferencën pas një pyetje, tregoi qartë se Brdariç e ka të pamundur që të krijojë një urë komunikimi me njerëz që mendojnë ndryshe nga ai.

Askush nuk po kërkon një fitore ndaj Tiranës kryesuese apo mrekulli të tjera, por tifozët shkodranë kanë gjithë të drejtën e tyre për të pritur qoftë edhe në një ndeshje të vetme të sezonit, pranimin e fajit pa i futur shtojca të tjera. Të paktën në këtë mënyrë mund të kuptohet dhe ndahet se kur gabon arbitri, fusha, era kundër, për t’u mos kthyer në një luf.të me vetë mullinjtë e erës. /Sport Ekspres/

E veçanta qëndron në faktin se shkodranët kanë shënuar në total 29 gola në 20 ndeshje, ndërsa vetëm në ndeshjet Vllaznia-Teuta, Laçi-Vllaznia dhe Vllaznia-Dinamo numërojnë 15 gola të shënuara. Pra në vetëm 3 takime ekipi ka arritur të shënojë 50% e golave në total. Ndërkohë në 17 ndeshje e tjera kanë shënuar vetëm 14 gola, duke mos arritur as pragun e 1 gol për ndeshje.

Brdariç është krenuar në ditën e djeshme pas ndeshjes me Teutën, se ekipi i tij krijon më shumë raste se gjithë ekipet e Superiores. Megjithëse nga ana tjetër filozofia mbrojtëse lë shumë për të dëshiruar, teksa skuadra kapet në situata si në dy golat e djeshëm të durrsakëve, që janë të pafalshme për një ekip si Vllaznia që kërkon titullin kampion.

Më tepër sesa Vllaznia në 5 vendet e para ka pësuar vetëm Kukësi, një më tepër, që u riformatua nga e para në verë. Madje edhe Partizani që kaloi në krizë të thellë në një fazë e tëpër kampionat, mes gafave qesharake të portierit dhe mbrojtjes, numërojnë ende 16 golave të pësuar, ndryshe nga 20 të Vllaznisë.

Le të themi se duke kërkuar meritën dhe duke harruar përgjegjësinë, Brdariç i mëshon fort krijimit të aksioneve. Të ngelemi pak edhe në këtë pjesë. Kjo pikë e fortë e pompuar nga trajneri gjerman është më tepër meritë e tij apo e drejtuesve të klubit? Me një Latifi-Da Silva që në disa ndeshje kanë pasur edhe shkëlqimin e Aralicës, i cili krijon shumë raste dhe i shpërdoron ato para portës, a është kjo një treshe e ngritur nga vetë Brdariç apo këta lojtarë e kanë në aftësitë e tyre që të kenë këtë volum loje?

Për të vazhduar më tej, Gurishta-Hakaj, a është kjo dyshja e mbrojtjes më e mirë sa i përket aspektit të ndihmës që i jep ekipit në sulm? A është e krijuar nga Brdariç apo janë lojtarët që e kanë në karakteristikat e tyre që të jenë pjesë e futbollit modern, ku mbrojtësave të krahut i kërkohet edhe sulmi?

E për të qëndruar edhe te mesfusha, ku edhe aty kemi një emër si Jonuzi që ka shumë aftësi për të krijuar aksione. Vllaznia e vjetshme ka mbajtur bërthamën dhe është shtuar në cilësi, pa pasur një gabim të pafalshëm të drejtuesëve për heqjen e ndonjë lojtari yll dhe mos afrimin e zëvendësuesit në merkato.

Pra e thënë më thjeshtë, a mund të merrte një tjetër trajner më shumë pikë sesa Brdariç tani me Vllazninë? Po, e saktë, trajneri gjerman i ka dhënë filozofi sulmuese kësaj skuadre, por mos të harrojmë se shkodranët e kanë pasur në “gen” këtë filozofi loje, madje edhe në ditët e tyre më të vështira.

Një ekip që luan në sulm dhe paradoksalisht shënon më pak se 1 gol për ndeshje në ditën normale dhe që nga ana tjetër pëson 1 gol për ndeshje. E gjithë kjo analizë dhe statistikë duhet të shërbejë vetëm për Brdariç, për të kuptuar se merita e pompuar në media si e tij, në fakt është edhe një luks për gjermanin nga arm.ët e vendosura në dispozicion. Ndërkohë për të gjitha përgjegjësitë, asnjëherë nuk merren qartë për të kërkuar falje, por gjithmonë thuhet mes rreshtave: “Do të punojmë për ta rregulluar problemin”. /Sport Ekspres/

THANK YOU BRO! Faleminderit vëlla, faleminderit Broja. Shqiptarët në festë, Southampton në ëndërr. Armando Broja edhe njëherë tjetër ka treguar klasin e tij të veçantë në sallonet e mëdha të futbollit anglez. Në minutën e 23-të në Londër, ndërkombëtari ynë ka shënuar me stilin guzhinetë. Thjesht ka lëvizur kaviljen e këmbës për ta çuar topin në rrjetë dhe tifozët në qiell. Festë edhe me flamuj shqiptarë. Sulmuesi nuk i ka dhënë asnjë shans mbrojtësve të instruktuar nga maestro i mbrojtjes, trajneri Conte.  Ky gol vendosi ekuilibrin ne pjesën e parë.

Por Broja kishte një mundësi tjetër të shkëlqyer për të bërë një dopietë, por topi nuk ia bëri qejfin. Fundja fundit, ky djalë ka bërë jashtë çdo lloj parashikimi. Çmimi pas këtyre 90 minutave është rritur, tani Broja po luan shkëlqyeshëm në katedralet e mëdha.  Dhe skuadra funksion, dy herë kthen rezultatin, madje dhe në favor të miqve në të dytën. Conte thjesht u çorodit nga shpejtësia dhe nga lëvizjet e shkodranit. Sa për histori takimi përfundoi me shifrat 2-3 në favor të Southamptoni. Ndërkohë ky ishte goli i 6 për Armando Brojën në Premier League. Shënja është lënë, madje më e fortë se asnjëherë më parë, e dukshme, e fortë, e pastër…kuqezi. THANK YOU BRO!

Presidenti i FIFA-s nuk ka luajtur futboll (në nivele profesioniste). Edhe kreu i UEFA-s jo, është jurist nga Sllovenia. Rëndësi nuk ka presidenti, por institucioni, organi ekzekutiv vendimmarrës. Natyrisht, valencat e Dukës si president i FSHF-së janë të shumëfishta, si ideator, vizionar, në menaxhim, marekting etj. etj. Ai siguron paratë për të ndërtuar stadiume moderne si “Arena Kombëtare”, apo shtëpinë e futbollit. Falë punës së tij nuk kemi më futboll në baltovina, të paktën në Superiore.

Po marrim në shqyrtim rastin e Komitetit Ekzekutiv të FSHF-së. Duka e ka respektuar kriterin futbollistik, duke pasur në organin vendimmarrës 3-4 ish-futbollistë. Në KE aktual kemi Bardh Jerën, Abdyl Kuriun, Vasil Bicin. Dikur kanë marrë pjesë aty Mujo Targaj, Kreshnik Cipi e të tjerë. Pra, njerëzit që vijnë nga futbolli i fushës kanë qenë vijueshmërisht të përfaqësuar në ekzekutiv. Me kaq ish-futbollistë apo trajnerë në KE, futbolli është plotësisht i përfaqësuar.

Parë në këtë këndvështrim, bëjmë një analizë: kush janë anëtarët e komitetit ekzekutiv të UEFA-s… Thujase asnjëri prej tyre nuk është ish-futbollist i shquar. Shumica vijnë nga marketingu, menaxhimi, ekonomia, jurisprudenca… Pra, janë njerëz me kontribute të njohura në fushat e tyre. Nuk e ka fajin Duka pse nuk funksionon asambleja zgjedhore, se anëtarët me të drejtë vote nuk diskutojnë, nuk ngrenë probleme… Besoj se edhe në Komitetin Ekzekutiv, revolucioni që ka bërë Duka është i madh.

Aty ka përfshirë inxhinierë e menaxherë të zotë si Arben Dervishaj e Edvin Libohova, sepse administrata e futbollit nuk është e njëjta gjë si të luash futboll në fushën e blertë. Drejtimi dhe menaxhimi i një institucioni si FSHF-ja kërkon njerëz vizionarë, të aftë të gjenerojnë para për futbollin, luajalë me UEFA dhe FIFA për të siguruar mbështetjen e tyre, e cila në kohën e Dukës ka qenë maksimale.

Natyrisht, emra të spikatur, me vizion perendimor ka Shqipëria jonë për në KE. Nga jashtë mund t’i bëjnë nder Komitetit Ekzekutiv, emra të tillë si Igli Tare, Lorik Cana, Eduard Abazi, Roland Luci, Ervin Skela, Altin Lala, Edmond Dosti. Nga ish-ët që jetojnë në Shqipëri do të përmendnim Jerën, Kushtën, Ballgjinin, Vasil Ruci, që shpresojmë t’i shohim si kandidatë dhe të votuar nga asambleistët e 2 marsit.

Pas fushatës frenetike propagandistike kundër korrupsionit në Federatën Shqiptare të Futbollit, thuhet se faktet do t’i dërgohen edhe FBI. Seriozisht e kanë? Vallë kujtojnë se opinioni futbollistik shqiptar është aq i trashë, sa të besojë “kërcënime” nga më të habitshmet. E para, sipas të drejtës ndërkombëtare, FBI merret me çështje korrupsioni që cenon interesat e SHBA, sigurinë e tyre kombëtare.

FBI vepron brenda shtetit amerikan, sipas ligjeve përkatëse. Jashtë SHBA ndërhyn vetëm në rastet ku preken dhe cenohen interesat amerikane. Edhe në këto raste vetëm ku veprat e ndaluara dhe pasojat konsumohen brenda SHBA. Edhe kur arreston shqiptare ne Amerike ajo i dënon dhe burgos atje, atje ku behet krimi.

Nuk dihet, FSHF, mos ka cënuar rendin sportiv në SHBA, zhvillimin e tij, interesat kombëtare amerikane?! Kjo tregon qartë se propaganda qeveritare ngërthen deri institucione tepër të rëndësishme ndërkombëtare, edhe pse nuk kanë të bëjnë fare me këtë histori. Thjesht përdoren institucione, sikurse ishte edhe SPAK, për të bërë shou, për të frikësuar kë të mundin nga pjesa e futbollit në vend, që t’i bashkohen llogores së tyre politike, por aspak sportive.

Çfarë ndodh sot me politikën? A e keni parë sa e vjetër është, sa larg Europës, ku akuzat nga më monstruozet vërtiten si jataganë kundër njëri-tjetrit mes politikanëve të lartë, që kritikojnë Dukën për dy dekada në krye të futbollit, por vetë kanë më shumë se kaq vite në postet kryesore shtetërore.

Futbolli dhe kombëtarja kuqezi na ka dërguar në finalet e Kampionatit Europian që më 2016, ndërsa shampanjën e gjasme hapjes së negociatave me BE e kemi hapur disa herë. Pra, edhe në këtë drejtim, politika na ngop me lugën bosh, është tërësisht e pabesueshme, e akuzuar për korrupsion nga institucionet përkatëse ndërkombëtare. Që do të thotë se të alarmohesh për korrupsionin në një OJF sikurse është FSHF-ja do të thotë që politika të mos shohë traun në syrin e vet, por të kërkojë qimen në sytë e drejtuesve të futbollit.

Këto 30 vite kemi dëgjuar nga Berisha shumë akuza për Nanon, Metën, Ballën, Bashën, Dulen, Azem Hajdarin, Imamin, Pashkon, Monikën, Gramozin, Cekën, Pollon, Patozin, Topin, Mejdanin, Mojsiun   qindra politikanë të tjerë se janë kriminelë, vrasës, hajdut me çizme, të korruptuar, anti sshqiptarë, të shitur, pa identitet, pa moral, kënetë, mamuthër.

Nano për Berishën: Shpellar, skizofren, spiun serb, dhe ka shtuar për atë dhe të tjerët si Metën, Ballën, Bashën, Dulen, Azem Hajdarin, Imamin, Pashkon, Monikën, Gramozin, Cekën, Pollon, Patozin, Topin, Mejdanin, Mojsiun  janë kriminelë, vrasës, hajdut me çizme, të korruptuar, anti sshqiptarë, të shitur, pa identitet, pa moral, kënetë, mamuthër, flenë me gruan e shokut. Meta po kështu për tëgjithë ata e shumë të tjerë, po kësht Rama për ata, po kështu Monika etj,etj, etj.Por kush është dënuar nga këta?  Asnjë, sepse akuzat janë për propagandë dhe politikë, janë për të shushatur këtë popull .

Kemi dëgjuar shumë prej pushtetarëve që iu djeg xhani për futbollin (!!!) se parlamenti polak dhe kroat kanë ndërhyrë dhe kanë vendosur që të mos ketë më shumë se dy mandate në federata e tyre kombëtare të futbollit. Nismë për t’u përshëndetur, nëse do të funksiononte si atje, së pari për vetë politikën. Atje nuk qëndron një lider politik, i cilitdo krahu qoftë, 30 vite në politikë, nga të cilat 15 apo 20 vite në pushtet lokal dhe qendror. Në të dyja vendet, politika është europiane, zbaton ligje dhe kushtetutë, nuk del sipër tyre sipas interesit personal. Ndaj, duke dhënë shembullin të parët, pushtetarët polakë dhe kroatë kanë të drejtë të kërkojnë llogari e të vendosin standarde edhe më poshtë, qoftë dhe në federatat e futbollit.

Këtu te ne, politika kujtohet vetëm kur ka fushatë për ndonjë votë, kur një klub apo kombëtarja arrin sukses të madh, sikurse ishte “Euro 2016”. Pra, është e para për të marrë merita nga suksesi i futbollit, jep edhe pasaporta diplomatike, por më vonë pendohet, sepse kërkon ta vërë nën hyqëm edhe këtë pjesë të jetës publike në vend.

Meqë shkrimin e nisëm me FBI, që pushteti ekzekutiv e nalton me forcë si gogolin për Dukën dhe FSHF, po e mbyllim duke kujtuar se nuk kanë pse shkojnë kaq larg. Mjafton të kujtojnë UEFA dhe FIFA, të cilat edhe në të shkuarën i kanë treguar vendin politikës shqiptare. Nëse nuk duam që të izolojmë edhe futbollin nga Europa, të mos kemi më vizë për atje, atëherë le të ndalojë lufta, që ka njohur limite të pabesueshme ditët e fundit. Ndryshe, si fillim duhet t’i themi lamtumirë “Conference League” në Tiranë, për të pritur sanksionet e tjera ndaj futbollit tonë.

Viti 2022 do të ketë edhe përballjen për kreun e FSHF-së. Shumë janë munduar ta rrëzojnë nga froni i mbi dy dekadave Armand Dukën, por askush nuk ia ka dalë as ta rrezikojë. Nuk e kanë “pickuar” dot as në fillimet e tij, kur zyrat e FSHF-së ishin në kushte mjerane tek ish-stadiumi “Qemal Stafa” apo mbas ish-Lidhjes së Shkrimtarëve, jo më tani që në “pajën” e vet presidenciale, Duka ka mbi të gjitha kualifikimin historik në “Euro 2016”, fusha të gjitha në Superiore ku nuk të bie këmba në baltë, stadiume moderne në Elbasan dhe Shkodër, për të mbërritur “te qershia mbi tortë”, “Arena Kombëtare”.

Të mos flasim për projektin më të fundit, i cili përfshin zyrat e reja moderne të FSHF-së me gjithë fushat përkatëse, heqjen e pagesave te zyrtarëve, projektin “Topi yt”, tarifën e kompensimit për shoqatat dhe akademitë, heqjen e pagesave të fushave për ndeshjet dhe uniformat falas. Këto zëra financiarë janë pjesë e konsiderueshme e buxhetit për futbollin e fëmijëve.

Natyrisht, perfeksioni nuk ekziston në këtë botë. Mund të ketë edhe ndonjë gjë që nuk ka shkuar si duhet, por e përgjithshmja është tejet pozitive në futbollin shqiptar, sidomos në planin infrastrukturor, të zgjerimit institucional nëpër zona rajonale, të vënies së futbollit të të rinjve dhe femrave në shina të sigurta. Progresi ka qenë i dukshëm nga mandati në mandati, ndaj Armand Duka është si thuhet në futboll “kampioni për t’u mundur”.

Sfidanti i tij me gjasë do të jetë ish-komentatori i njohur, Dritan Shakohoxha. Një njeri i afërt me Dukën, avokatinë e punës së të cilit e ka bërë me pathos në të gjitha zgjedhjet e shkuara për kreun e FSHF-së. Tashmë, ashtu si ish-sekretari i përgjithshëm Eduard Prodani, edhe Shako gjendet në anën tjetër të llogores. Do të sfidojë Dukën në fushën e tij, ku ndihet tejet komod, sepse ka cfarë të tregojë nga futbolli i moshave deri te kombëtarja e madhe kuqezi.

Sfidantët flasin për federata rajonale, ndërkohë që zyrat rajonale (zgjatim institucional i FSHF-së) kanë vite që ekzistojnë. Sfidantët bëjnë fushatë me një fushë të përbaltur në Përmet, ndërsa Duka iu përgjigjet nga moderniteti i “Arena Kombëtare”. Sa e sa kontrastesh të tilla gjasme ide të mëtuesve të kreut të FSHF-së me realitete të stërmëdha që Duka i ka përmbushur tashmë do të dëgjojmë deri në ditën e zgjedhjeve. Natyrisht, respekt duhet pasur në cdo betejë futbollistike, qoftë kjo edhe për kreun e FSHF-së.

Duka e ka treguar përherë këtë lloj qasjeje, por fakti është se i kundron të gjithë nga “Olimpi”. Disa mandate radhazi me suksese dhe vepra të tilla infrastrukturore që dikur himnizoheshin edhe nga vetë Shako janë avantazhi sipëror i kreut të FSHF-së në fuqi. Pastaj petku si anëtar i KE së UEFA-s e bën pozicionin e tij të pacënueshëm nga “pesha” shumë herë më të rënda.

Kësisoji, akuza si ato të Prodanit në ditët e fundit nuk mjaftojnë dot as për gudulisje të Dukës, që qartësisht shkon i qetë drejt rikonfirmimit të radhës në krye të futbollit shqiptar. Natyrisht, akuza do të ketë shumë, sepse po flasim për fushatë zgjedhore, por si thotë populli, “minarja nuk futet dot në thes”. Sukseset që numëruam më lart mjafton të vendosen në gojën e Shakohoxhës deri para disa muajve për të kuptuar se nga anon peshorja. E thënë ndryshe, kur të vijë fjala për zgjedhje të anëtarëve të asamblesë, do të jetë njësoj si të zgjidhet mes “Qemal Stafës” së dikurshëm dhe “Arena Kombëtare” të sotme…

Ndeshja vëllazërore mes Kosovës U-21 dhe Shqipërisë U-21 nuk përfundoi në mënyrën e duhur dhe nuk u komentua ashtu siç do të dëshironim. Sigurisht që askush nuk mund të ngrejë diskutime se përse dardanët arritën që të fitonin kur tre pikët e tyre nuk i bënë punë sa kuqezinjve, pasi po flasim për nivele profesioniste dhe do të ishte çmenduri. Por nga krahu tjetër, festa e madhe në përfundimin e takimit me lojtarët që vijnë nga stoli si të ishin arritur grupet e Europianit, për një fitore që nuk vlente asgjë madhore, që nuk i jep asnjë shpresë për kualifikim dhe që e mban ende në vendin e parafundit, ishte për t’u harruar.

Pa cekur këtu komentimin e Andin Lokaj që ka peshë në Kosovë dhe mendimet e tij krijojnë impakt në shoqëri, teksa nis të ngrejë diskutime: “Kur ne në Kosovë luanim futboll, ata në Shqipëri…”. “Ne dhe ata”. Nuk ka rëndësi se çfarë është thënë më pas, ose më saktë nuk kemi arritur ende të kuptojmë, pasi gramatika e përdoruar nga Lokaj ishte e një niveli të ulët. Kjo është gjendja që jemi pas një ndeshje futbolli, që në fund të fundit duhej të ishte vëllazërore, por për të mos qenë hipokrit, lufta brenda llojit është më e ashpra dhe ne shqiptarët e kemi këtë problem, e adhurojmë më shumë se duhet fitoren brenda llojit tonë.

“Armiku më i madh i shqiptarit është vetë shqiptari”, do të shprehej Faik Konica, një nga ata persona që dinte se çfarë thoshte dhe është gjithmonë aktual, pavarësisht se vitet njohin vetëm rritje. Panorama se në çfarë pike do të përfundonim u krijua që në atë humbje të Shqipërisë ndaj Kosovës në kohën e Panuçit. Pakkush e mban mend rezultatin e asaj miqësore, por shumëkush e mban mend spektaklin dhe turpërimin që donte të ofronte Zhegrova apo edhe sakrificën e pakuptimtë të Herolind Shalës, që luajti me krahë të thyer dhe rrezikoi gjithçka nga karriera e tij vetëm për t’i treguar Shqipërisë sesa vlente, pasi e kishte në organikë dhe nuk do të përdorej nga De Biazi.

Le të themi se në momentin kur me të tjerët nuk arrijmë dot rezultate me garimin, kthehemi për të ngushëlluar veten duke kërkuar që të mundim njëri-tjetrin. Po, është e vërtetë se edhe Shqipëria U-21 festoi jo pak për fitoren ndaj Kosovës U-21 në kualifikueset e shkuara. Por kuqezinjtë kanë arsye për t’u justifikuar me faktin se pas atyre pikëve të marra hynë në lojë për kualifikim dhe ishin në garë deri në ndeshjen e fundit kundër Anglisë, edhe ajo ishte për t’u evituar. Po ashtu si skena e ofruar po në atë ndeshje, teksa me dy lojtarë të Shqipërisë U-21 që ishin në tokë, Lirim Kastrati nuk e nxori topin për “Fair-Play” por u nis furishëm për të përfituar nga mundësia dhe për të kërkuar golin.

Një gjuhë e përbashkët duhet të arrihet me patjetër, nuk mund të ofrojmë skena të tilla që krijojnë përçarje dhe i lënë jo pak hapësirë personave që punojnë për ta realizuar një skenar të tillë. Fundja, fitorja e Kosovës ndaj Shqipërisë nuk mund të festohet si të jetë arritur ndaj Italisë, Gjermanisë, Francës dhe fitorja e Shqipërisë ndaj Kosovës nuk duhet festuar në të njëjtën mënyrë, për të mos thënë më tepër…

Stafet duhet të jenë të përmbajtura për të kuptuar sesa delikate është situata, pasi objektivat e tyre bien ndesh me interesat e kombit që përfaqësojnë. Askush nuk duhet t’i hapi rrugën askujt, por festa e tillë kurrsesi nuk mund të pranohet.

Por nuk ishte vetëm kjo ngjarja që na tronditi jo pak, për të reflektuar me veten dhe për të kuptuar se ku jemi. Nëse nuk ju mjaftonte një përballje e tillë Kosovë-Shqipëri U-21 që vjen e detyruar nga shorti i hedhur nga UEFA, në fakt një ide e tillë për të treguar se kush është më i forti, nuk është e imponuar, por e kërkuar nga vetë ne.

Shembulli konkret? Boksi! Alban Beqiri i bëri krenar të gjithë shqiptarët duke dalë me medalje bronzi nga Beogradi, një vend që nuk tregoi pritje të ngrohtë për ne, ashtu siç edhe pritej në fakt. Nuk kaloi shumë kohë që Florian Markut t’i dërgohej një ftesë publike dhe njëkohësisht e mbërritur në adresën e tij personale: “T’i dhuron shou, eja të tregojmë se kush vlen më shumë, ti apo Beqiri”. Pra nëse më parë jemi mësuar që të mbështesim boksierët tanë kundër atyre të huaj, këtë herë rrezikohet një përballje mes dy boksierëve shqiptarë.

Imagjinoni për një moment tronditjen që mund të shkaktohet në ring mes dy boksierëve shqiptarë që mund të tejkalojnë veten dhe limitin e tyre kundër njëri-tjetrit dhe tifozeria që do të jetë tërësisht e ndarë për të mbështetur Markun dhe Beqirin. Në fund nuk ka pikë rëndësie se kush e fiton këtë duel, humb Shqipëria dhe kjo mendësi e jona për të treguar se kush mbretëron në vend, por duke lënë për të dëshiruar në ngritjen tonë dhe garimin me të tjerët, atje ku duhet të tregojmë në fakt forcën e vërtetë.

E si përfundim, këtë luftë brenda llojit duhet ta zhvillojmë vetëm atëherë kur është e imponuar, çmenduri nëse e kërkojmë vetë. Madje edhe në rastin e parë, duhet të dimë sesa të përmbahemi. Në fund, pak rëndësi ka nëse fiton Shqipëria apo Kosova, ekipi fitues duhet t’i qëndrojë pranë atij humbës pasi nuk është ndeshje si të gjitha të tjerat, pasi kurrsesi nuk do të dëshironin që një gjë e tillë të ndodhte. Madje, qoftë edhe sa për të krijuar një imazh të tillë ose në gjuhë popullore “sa për sy e faqe”, për ta përmbajtur veten dhe për të shpërthyer në hotel. Gjithsesi, vëllai i madh i kupton gabimet e vëllait të vogël, ndoshta dikur mund t’i ketë bërë vetë… /Sport Ekspres/

Komentatori kosovar Andi Lokaj ka derdhur helmin e radhës ndaj Shqipërisë. Këtë e bëri me një postim befasues pas fitores së Kosovës 2-1 përballë ekipit tonë kuqezi. Andin Lokaj u tall dhe ironizoi futbollistët e Shqipërisë, dhe për këtë ish-kapiteni kuqezi Lorik Cana reagoi menjëherë duke i thënë: “Ti je një palaço”, nga ana tjetër efekti domino erdhi edhe nga grupimi i tifozëve Plisat, që e shpallin “non-grata”

Por deklarata e Lokajt nuk ishte rrufe në qiell të pastër dhe në të shkuarën është shquar për prononcime helmuese. “Nuk e dua Shqipërinë o vëlla, Kosova është vendi im”. Lokaj një ish-aktor në profesion, ka degjeneruar në rolin e tij të komentatorit, duke qenë në pozicion të dukshëm jashtë loje dhe duke prodhuar portretin e pështirë të një njeriu përçarës.

Aktori dhe komentatori janë dy profesione te ndryshme, gjë që Lokaj i ka ngatërruar keqazi. Roli i opinionistit qoftë në rrjetet sociale, është luajtur totalisht gabim, me disa komente delikate që për hir të së vërtetës kur je person publik domosdoshmërisht kërkojnë nivel profesional, patriotik, human dhe historik.

Ish-aktori Lokaj ofendon me një fjalor rruge kundërshtarët, që në këtë rast për ironi të fatit është ekipi ynë kombëtar, që buron nga i njëjti komb. Ky lloj vreri është i papranueshëm për as një kundërshtar, as për serbët, as për greket, as për San Marinon.

Këto rreshta nuk mund t’i shkruaj një profesionist dhe të rrëshqasë në një degradimin të tillë, sepse sporti bashkon njerëzit dhe nuk i ndan ata. Në postimin e tij duket qartë niveli i ulët intelektual, dy fjali të thjeshta, dhe shumë gabime drejtshkrimore, që lënë shumë për të dëshiruar si në gramatikë dhe në sintaksë.

Por edhe në varfërinë e madhe gjuhësore, filxhani i helmit prevalon. Mos harro Andin, je komentator i RTK, dhe nuk përfaqëson vetëm veten, por edhe shumë të tjerë. Meqë ra fjala për RTK, duket përshëndetur lëvizja e fundit. Institucioni ka reaguar me një deklaratë zyrtare, ku theksohet se do të merren masa ndaj komentatorit për deklaratat e tij. /Sport Ekspres/

Por në të gjitha rastet, respekti imponohet, nuk merret lehtë. Për momentin dhe deri në fund të këtij sezoni, Egnatia duhet të pranojë që të quhet surpriza e Superiores. Luf.ta më e madhe e tyre duhet të jetë që të quhet surprizë e bukur dhe jo që të ndërrojë pamje gjatë rrugës. Pikërisht për shkakun e kësaj vazhdimësie që duhet të tregojë dhe arsyen se ka ardhur nga Kategoria e Parë, minimumi një ekip ka për detyrë që të arrijë në vendet më të larta për një sezon të plotë dhe jo vetëm me pak javë, atëherë përcaktimet si “surprizë” do të ishin të pavenda.

I tillë ishte edhe rasti i Atalantës, ekipit që në sezonin e parë kur arriti rezultatet që e dërguan në Champions League, shihej si befasia e Serisë A. Tashmë këto rezultate janë duke u arritur në çdo sezon dhe ekipi nga Bergamo është një realitet i bukur. Ndonjëherë nuk ka rëndësi sesi të quajnë të tjerët, mjafton të sjellësh ndërmend sesi e quan ti veten tënde dhe të vazhdosh rrugën. Për sa kohë Egnatia ecën me këto ritme, të gjithë do të flasin për të, qoftë kjo si realitet apo befasi… /Sport Ekspres/

Kryeqyteti ndodhet në prag të derbit të dytë sezonal, këtë radhë me impaktin më të madh të përplasjeve të brandeve Tirana e Partizani, por me Tiranën kryesuese dhe Partizanin që nuk po ngre dot kokë. Shtuar këtu edhe Dinamon që ka hyrë në një asfiksim total, nisur edhe nga shkalafitja e fundit në Shkodër, për të cilën trajneri mori përgjegjësitë e një humbjeje përtej humbjes.

A mund të konsiderohen dy skuadrat e kryeqytetit në krizë? Partizani e Dinamo? Natyrisht që rezultatet mungojnë, nervat kanë rënë, gjaknxehtësia serviret si pjatë e parë dhe mendimi ndryshe jashtë kuadratit të skuadrës perceptohet si mendim armik, i dalë mode dhe tërësisht joprofesional. E megjithatë, Partizani e Dinamo bashkë gëzojnë të drejtën të kapen te argumenti kohë.

Partizani ka harruar të fitojë, Dinamo po nis të provojë shijen e humbjes, edhe pse kjo e Shkodrës ishte humbje që nuk djeg, por përvëlon! Profesor Liri dhe profesor Bledi janë në qendër të targetit atakues për shkak se elementi humbës i tyre mbetet ai dreq rezultati. Mund të ishte edhe shef Gesi, por Tirana në krye dhe mundja e kampionëve me gjysëm skuader i dha oksigjen për më tej.

Dinamo shkoi me pritshmëri të mëdha në Shkodër, si emër, peshë fanelle e dëshirë objektivi, por u kthye tërësisht si një skuadër që nuk ishte skuadër. Mori 6 për 90 minuta. Ishte thjesht një ndeshje, e megjithatë, sinjalet i kishin dhënë që në sfidën me Lacin e Partizanin, apo edhe përballjet me Erzenin në Kupë. Shkëmbi përballet me faktin që i kërkohet ndoshta Dinamo kampion, por mbase nuk ia lejon statura që të thotë nëse është vërtetë për kampion për grupin që ka. Pritshmëritë mbase po e vrasin dhe janë shumë të mëdha në raport me taktikën e jomirëmenduar në sfida të nxehta. Dhe mbetet e do të mbetet problem. Besimin e ka maksimal, presidenca e mbështet, rezultati ende jo. E nëse rezultati e braktis edhe për shumë kohë, atëherë edhe afilacioni do të konvertohet në dilemë e më pas me një fund dicorci. Është film i parë.

Te Partizani Daja duket qartë që është nervoz. Shef Olsi e merr me shumë sportivitet duke hequr pa e thënë një paralele me startin e tmerrshëm të Juves. Është juventin, ka qene dinamovit, por te Partizani tashmë ka nisur pak si shtrembër. Jo ai, por profesori. Në anën tjetër presidenti Demi kërkon të largojë presionin nga skuadra, të bëjë siç ka bërë, të lërë profesor Dajën të punojë qetë, por njëherësh kërkon ndoshta të dijë me shumë rreth diagnosës që po kalon ky Partizani ndoshta këtë sezon me PCR shumë më të lartë. Mbledhja e rekomanduar e pas ndeshjes me Kukësin dha qartë sinjalet që komoditeti i ofruar stafit kurrsesi nuk duhet të shndërrohet dhe t’i merret (president Gazit) si dobësi, sepse më pas mund të konvenojë me një fund sportiv fatal për këdo. A e shpëton apo e fundos derbi trajnerin Daja? Unë them që edhe humbja e mban sërish aty, por ajo që nuk garantohet është kimia e ndërprerë e trajnerit me lojtarët dhe më pas çdo gjë mund të rrjedhë për inerci.

Në mbyllje edhe ata të nxemjes. Kanë të drejtën të punojnë edhe ata. Ka shume që luten natën, ndezin dhe qiri që Shkëmbi e Daja të fundosen që këtë javë, dhe kanë nisur edhe pse me cikle të mbyllura si xhaketa të kthyera të lobojnë për të kafshuar një pankinë që e dinë fare mirë që shumë shpejt do t’ua kafshojnë të tjerët. Histori kolegësh në trainingun shqiptar…Buzëqeshje kur takohemi dhe sa më thellë kur të vjen dita e shpëtimit nga gremina…  /Sport Ekspres/

Dy ndër futbollistët që pritej të udhëhiqnin grupin në fushë patën rendimentin më të dobët se të tjerët dhe kjo ndodhi ne një nga ndeshjet më të rëndësishme të historisë së futbollit shqiptar. Manaj & Hysaj duhet të ndryshojnë mënyrën e të sjellurit në fushë për të qenë pjesë e rëndësishme e skuadrës së një kombi. Hysaj karriera e të cilit ka kaluar nga Napoli dhe luan te Lacio është interesante, po aq shumë edhe Manaj nga Inter, Barcelona dhe tani te Spezia. Cilesitë nuk i mungojnë këtyre djemve që të tregojnë potencialin e tyre në çdo moment kuqezi. Po hera-herës Hysaj dhe Manaj nuk po gjejnë bashkëpunimin dhe sinkronizimin .

Duket se udhëzimet e trajnerit Reja, për mos mbajtjen e tepër te topit, angazhimin maksimal në lojë, apo grintës për të vrapuar në çdo kënd të fushës, nuk po kuptohen mirë… Loja me mbajtje të theksuar të topit, ka dalë demode në futbollin modern, kaq gjë duhet me emergjencë ta kuptojnë. Dhe Hysaj shpeshherë bën një Hysaj tjetër në Serinë A dhe tjetër në Kombëtare. Por edhe Manaj, duket se nuk e kishte kuptuar rëndësinë e ndeshjes Shqipëri-Poloni. Barcelona është larg stadiumit Air Albania, këtu është një histori tjetër, një realitet ndryshe, në fushë duhet të sillesh si luan.

Rasti ku Manaj duhet të shërbente për Uzunin ne fillim të ndeshjes me polakët është i pafalshëm për një lojtar qe pretendon të shkruaj emrin në futbollin e madh, duhet të jetë altruist. Por edhe Hysaj del shpeshherë nga vetja, mbase nga dëshira e tepërt, për të luajtur një futboll më të madh se potenciali i tij. Gaboi në pasim në ndeshjen me polakët dhe gaboi në markim në rastin e golit të Sviderskit. Dhe gafat janë bërë edhe në ndeshje të tjera të Shqipërisë, nuk po ndalojnë. Një gjë duhet ta kuptojnë se Shqipëria është më e rëndësishme se individi. Fanella nuk është pronë e askujt dhe nuk hipotekë, është vlerësim dhe nderi i jashtëzakonshëm për këdo që ka shanin për ta veshur. Dakort, u humb një ndeshje me pritshmëri të mëdha. Por dikush nga FSHF duhet t’u flas këtyre lojtarëve dhe t’i tregoj qartë se asnjëri nuk është i pazëvendësueshëm. /Sport Ekspres/

Të gjithë jemi bashkarisht në një gjumë të ëmbël. Dhe jemi mirë, mos na zgjoni, na lini në ëndrën tonë të topit, se qënka nga ato ëndrra që mërzitesh kur dikush të zgjon… Personazhi i ri, është një djal emigrantësh, tipik histori e dhimbshme shqiptare.

Prejardhjen e ka nga Kopliku. Është i gjatë dhe shumë potent, kurojoz dhe super i shpejtë, kot nuk është lojtar i përzgjedhur në Premier League angleze. Armando, duket qa ka ardhur si “peshqesh” i veçantë, për të inspiruar një komb të tërë, në një vend që kishte harruar të festojë në këto ditë të vështira gri pandemije…

Deri në minutat e fundit në ndeshjen me Hungarinë në “Elbasan Arena”, thjesht po luanin futboll, proçedurë e zakontë… Por Broja edhe pse vetëm 19 vjeç, erdhi nga stoli, me grintën e fshehur dhe na mesoi se duhet të gëzojmë, dhe sëbashku mund të bëjmë gjëra të mëdha.

E bëri të parën dhe në Budapest të dytën , kjo e fundit ishtë një kryevepër arti, në fakt kishte në brendi edhe dhunë artistike… Nejse, le të shohim pak se si Broja erdhi deri këtu… I lindur më 10 shtator 2001 në Londër, ashtu si dy motrat e tij, Broja i tha jo Anglisë për t’u bërë përgjithmonë pjesë kuqezi dhe nderuar prindërit e tij dhe bashkëatdhetarët e tyre. Babai dhe nëna e Brojës janë lindur dhe rritur në Shqipëri, në Malësi të Madhe pikërisht në Koplik. Mes sakrificave të panumërta arritën ta çonin djalin e tyre në moshën tetë vjecare në një akademui futbolli.

Dielli atë ditë ishe prezent si rrallëherë në Londër, pasi ditët gri dhe me shi në Angli janë mazhorancë. Trajneri i parë i tha të atit , që djali është interesant ka karakteristika “strajkeri”, nuk është njësoj si fëmijët e tjerë. Dhë hapat në karrierë të Brojës ishin të mëdha, ashtu si hapat në fushën e lojës… Shpejt Armando u bë i Chelsea-it dhe Southampton -it , por mbi të gjitha u bë beniamini i shqiptarëve në vetëm disa ndeshje.

Broja është kthyer shume shpejt në dashuri për tifozët kuqezi, një dashuri që ekzistonte, por nuk kishte adresë, nuk i dedikohej dot asnjë personi, pasi mungonte një yll i mirfilltë. Persëri në Angli, te Chelsea, trajneri Tuchel tha se e donte në ekip, por Broja dëshironte të luante më shumë dhe me të drejtë, dëshironte fushën ashtu siç bëri në kampionatin holandez me Vitesse, ku golat e shumtë bën rikthimin e madh në “Stamford Bridge” .

Mbrëmjen e së martës në ndeshjen kruciale me Poloninë, Broja, do të ketë mbi shpatullat e tij ende të njoma, peshën e një kombi të tërë. Por mos harrojmë që është vetëm një djalosh, edhe pse i gjatë 191 cm , është vetëm 19 vjeç, dhe duhet ta ruajmë dhe ta rrisim me kujdes. Reja mund ta lërë edhe në stol, të paktën në fillim, për të nisur në pjesën e dytë. “Gjyshi” italian di si ti trajtojë “nipërit” e shumtë në karrierë. Reja ka gjithë ekperiencën e duhur dhe e di shumë mirë si duhet të sillet me të rinjtë.

Po tifozët e duan në fushëk, pasi ne “trajnerët kolektivë” themi: pse nuk e fut, ça bo ky kështu?! Në fakt, ne duhet ta lëmë italianin të bëjë punën dhe Brojën të jetojë dhe luajë lojën më të bukur në botë, futbollin. Atë lojë që e kanë pasur të vështirë ta lujnë burra në vite dhe në moshë… Broja duket si djali që do t’i zgjidh hallet e fisit të futbollit, si djali i suksesshëm i kurbetit. Deri tani e ka bërë, të shohim të martën, përballë Levandovskit.. Boje Broje…! – thonë tifozët.

“MIE e Dinamos”! “Ministria” që asfalton kundërshtarin dhe energjia që bënë diferencën në Superiore

Dinamo ka një “MIE” në fushën e lojës(Mihana-Ibrahimi-Enis(Gavazaj)! Është e njëjta me vetë kuptimin e fjalës së përcaktuar, Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë. Pra me një Ibrahimi që asfalton rrugën për të gjetur golin ndaj kundërshtarëve dhe energjia e vërtetë që vjen nga shpërthimet e Mihanës dhe Gavazajt. Nëse do të marrim për bazë vetëm ndeshjet e para, Dinamo kishte sulmin më të frikshëm në Superiore. Pra duke vlerësuar paraqitjen e tre futbollistëve në harmonizim dhe jo vetëm performancën e një lojtari të caktuar. Agim Ibrahimi prodhonte shumë magji nga këmbët e tij, ndërsa i dha edhe një pasim gjenial Cinedou, që nga ana tjetër e përmbylli me një perlë. Ndërkohë Mihana dhe Gavazaj edhe pa i ndezur mirë motorët shkaktojnë panik për rivalët e tyre pasi marrin krahun. Këta lojtarë jo vetëm rezultativ për skuadrën, por edhe shumë të bukur për t’u parë në fushën e lojës në sytë e tifozëve.

Zguro i dha dorën Tiranës për të mundur Skënderbeun! Historia e tij me Memellin si e Balotelit me Murinjon

Tirana arriti të fitonte me shifrat 4-2 ndaj Skënderbeut, por shifrat nuk pasqyrojnë shumë takimin. Ose për të qenë më të saktë, në kushte të barabarta bardheblutë e kishin shumë të vështirë ndaj korçarëve. Pjesa e parë u mbyll në shifrat 1-1 dhe skuadra e Memellit mund të kalonte në avantazh në mbyllje të pjesës së parë, nëse VAR-i nuk do të debutonte në Superiore. Pika kulmore e ndeshjes nuk do të ishin dy golat e Ngo apo goditja e saktë e Limajt, por gabimi i Zguros. Pasi e mori një karton të verdhë në pjesën e parë, Zguro futet në të dytën sa për të bërë ritualin dhe kthehet mbrapsht në dhomat e zhveshjes duke lënë skuadrën me 10 lojtarë. Ndërhyrja e gabuar ishte tërësisht e evitueshme për futbollistin e Skënderbeut që e bënë në mesfushë pa pasur ndonjë rast emergjence për të kaluar në “planin B”. Arbitri nuk e mendoi dy herë për t’i treguar kartonin e dytë të verdhë dhe për ta ndëshkuar me të kuq. Padyshim që për vetë minutën, menjëherë pas hyrjes nga dhoma e zhveshjes dhe për vetë mënyrën se ku dhe si u krye ndërhyrja, Memelli nuk mund ta pranonte. Por nga ana tjetër Zguro është një prej futbollistëve me më shumë eksperiencë te ekipi dhe nuk mund të kritikohet që në javë të parë. Gjithsesi duhet të theksojmë se kjo histori përkon ngjashmërinë me Baloteli-Murinjo. Kur portugezi drejtonte Interin, do të ndesheshin me Rubin Kazan: “Baloteli e mori një karton të verdhë në minutën e 42. Në 15 minutat e pushimit jam marrë vetëm me Balotelin që të mos merrte karton tjetër se nuk kishim sulmues alternativ në stol për ta aktivizuar. E çfarë ndodhi? Në minutën e 46 u ndëshkua me karton të kuq”!

Aralica! Kush dyshoi te ky futbollist? Ndonjëherë mjaftojnë pak minuta për të kuptuar “brumin” që ke

Kur Aralica u bashkua me Vllazninë, nuk ishin të pakëta dyshimet në opinionin sportiv shkodran: “Çfarë kemi marrë?”. Karriera e sulmuesit 25-vjeçar ishte e pasur me ekipe si Lokomotiva Zagreb dhe Lokomotiva Plodiv. Por nga ana tjetër statistikat nuk flisnin shumë në favor të tij teksa shënoi 5 gola në sezonin më të mirë te Plodiv, ndërsa mesatarisht në gjithë sezonet e tjera ka shënuar vetëm 1 gol. Por mesataren e tij Aralica e ka kapur që në debutim me Vllazninë në Superiore, atje ku shkodranët fituan në shifrat 3-5 ndaj Laçit. Kroati tregoi gjithë klasin e tij dhe ishte i pakapshëm nëse nisej me driblimet nga krahu. Dikush mund të shprehet se nuk duhet të nxitojmë me përfundimet tona, por ndonjëherë mjaftojnë edhe pak minuta për të kuptuar “brumin”. Nga ajo që pamë, Aralica ishte kalibri i lartë dhe peshë e rëndë në Superiore. “Targën” ia la rivalëve në shërbimin për Da Silvan dhe shfrytëzon pasimin e Latifit duke përmbyllur i vetëm kundërsulmin, ku shumë futbollistë të tjerë nuk do ia kishin dalë dot edhe në saj të shpejtësisë së munguar me zotërimin e topit. Për më tepër që ndaj një mbrojtje e cila u tregua dinjitoze me Anderlecht. Për t’u duatrokitur!

Përulësia e trajnerit dhe i përhershmi Safet Gjici! Kontrasti i bukur i Kukësit, po aq sa vetë loja

Nëse marrim për bazë lojën e zhvilluar, harmonizimin mes reparteve dhe ndoshta jo me aq emra të bujshëm sa ekipet e tjera që synojnë titullin, Kukësi duhet të veçohet me patjetër në këtë javë të parë. Diego Longo debuton me verilindorët, debuton si trajner i parë dhe rezultati flet në favorin e tij. Mënyra sesi erdhi fitorja ndaj Egnatias? Edhe më e bukur! Verilindorët kërkojnë që të dalin mes pasimeve në fazën sulmuese dhe të gjithë futbollistët po i përgjigjeshin trajnerit. Nëse Gjici flet gjithmonë për titull kampion dhe ul gjithë rivalët e tjerë, e kundërta ndodh me Logon. Ky i fundit u shpreh se skuadra si Vllaznia, Partizani, Teuta, Laçi janë ende shumë më lartë se Kukësi. Por nëse te Kukësi dëshirojnë që t’i kapin rivalët, atëherë Longo u dha recetën e punës, që të bëhen po aq të mirë sa të tjerët. Pra kontrasti ishte shumë i bukur dhe me siguri që vetëm në këtë mënyrë te Kukësi mund të jenë më në këmbë në tokë për të kuptuar se rivaliteti përfshin edhe të tjerët, pasi në garë nuk je i vetëm. Nëse ekipi vazhdon kështu me Longon, do të mbërrijë shumë larg.

VAR shpëton diskutimet e mëdha që në javë të parë, nuk ka më zhurma për favorizime

I mbani mend javët e para të Superiores në sezonin e shkuar? Ishin “flakë” për polemika! Sa herë kishte gabime të arbitrave, menjëherë nisnin reagimet e para duke e kaluar diskutimin se emra të caktuar punonin për të dënuar ekipe të caktuara. Por me VAR u kuptua në këtë javë të parë se nuk ka tendenca, ndërsa arbitrat duhet ta ngrenë nivelin e tyre. Fillimisht ishte Kridens Meta, që u dërgua në Prokurori në sezonin e kaluar nga Partizani, që thërret kryesorin Xhaja për të parë rastin e 11-metërshit që u akordua ndaj Teutës. Për të vazhduar me rastin e Hakajt kundër Laçit. Këtë herë kishte vërtet nevojë për VAR që të kuptoje ndërhyrjen e gabuar ndaj lojtarit shkodran dhe sërish nuk ka “ngrënie haku”. Por gafa më e madhe u evitua te Tirana-Skënderbeu. Bismark ishte për t’u duartrokitur sesi aktroi pas ndërhyrjes së Hoxhallarit, ndërsa Jorgji drejtoi gishtin te 11-metërshi. Pas një thirrje nga dhoma e sistemit VAR, Jorgji kuptoi gabimin dhe anulloi gjithçka. /Sport Ekspres/

Pashë ndeshjen e kombëtares sonë, dhe më la shenjë Armando Broja. Sigurisht, luajtëm kundër një kundërshtari fare të kollajtë, por Broja, që unë e kam zbuluar rishtazi (në ndeshjet kundër Hungarisë e San Marinos), m’u duk lojtar i një brumi të veçantë. I zhdërvjelltë e elegant (gjë e rrallë për një trupmadh), i shpejtë, i fuqishëm, inteligjent, i sigurt në kontrollin e topit, e aspak egoist. Nuk e di nëse e vutë re që dha më shumë se një assist në rrethanat që ishte para portës, e që fare mirë mund të bënte siç bëjnë zakonisht një numër i madh sulmuesish, të kërkonte shkëlqimin individual, golin për vete. Dhe kjo ishte gjëja që më pëlqeu më shumë. Është një tipar që e kanë lojtarët e mëdhenj. Lojtarët e zakonshëm, me të dalë para portës, nuk e kërkojnë shokun, kapen nga dalldia për të shënuar vetë e shikimi u thëthitet veç prej drejtkëndëshit të portës, ndërsa Broja bëri të kundërtën.

Në fakt, në ndeshjen me Hungarinë nuk më pëlqeu në momentin e golit që ai vetë e shënoi. Atij i doli për mbarë iniciativa për të gjuajtur nga një distancë jo e afërt e nga një pozicion i prirët, por nëse nuk do shënonte, të gjithë do t’i thoshim me të drejtë se duhej t’ia kish pasuar shokut të tij në të majtë të sulmit. Dhe do ta qortonim. Por në ndeshjen e sotme u soll ndryshe. Nuk bëri asnjë gabim. Bëri gjithnjë gjënë e duhur. Më erdhi keq që komentatori shqiptar nuk i nënvizoi këto gjëra gjatë transmetimit të ndeshjes.

Unë “vdiqa” për të parë një yll nga Shqipëria, dhe më duket se Armando Broja ka potencialin për t’u bërë lojtari që kemi pritur të gjithë prej dekadash, për t’u bërë lojtari që është në gjendje të bëjë diferencën, për t’u bërë Lewandovski shqiptar, sidonqë mua, si tipologji lojtari, ai më ngjan më shumë me Ibrahimoviçin. Lewandovski (duke lënë mënjanë forcën, karizmën, lehtësinë me të cilën shënon golat, e fuqinë për t’iu imponuar në fushë çdo kundërshtari) di të përdorë kokën, por Broja është teknik, e di ta ledhatojë topin mirë.

Apo është thjesht një ‘wishful thinking’ i imi? Jam unë që jam përndezur kotmëkot duke parë një ndeshje të Shqipërisë kundër një kundërshtari të përunjur e të rehatshëm? Bah! Nuk do doja të ishte kështu. Forca Broja! Mos i zhgënje njerëzit që mendojnë si unë!

Ishim më mirë kush ishim…keq! Ndoshta kjo është shprehja që vlen më tepër për Shqipërinë e Rejës. Gjithmonë shprehemi se mbrojtja e Kombëtares është e blinduar dhe ofron siguri, por në këtë grumbullim e kemi pasur luksin e vërtetë në sulm. Pavarësisht se ky trajner vendosi skemën me dy sulmues, që në kohën e De Biazit nuk mund ta shihnim as në ëndrrën më të çmendur, me këtë formë që po kalonin futbollistët tanë në Europë nuk ishte sërish e mjaftueshme.

Sigurisht, këtu nuk po e përmendim kohën dhe skemën e Panuçit. Ky i fundit fliste gjithmonë për Shqipëri sulmuese, por Kombëtarja jonë niste të qarkullonte topin pasi kishte pësuar tre gola. E lejuar nga kundërshtari kuptohet, duke ia falur topin, jo për meritë të veçantë. Por le të kthehemi sërish në temën tonë. Kritikat më të mëdha vijnë për Rejën sa i përket zgjedhjes së dyshes sulmuese. Padyshim që lënia jashtë e Myrto Uzunit që ka luajtur në Champions League dhe vazhdon me performanca të nivelit të lartë, do të thotë më pak befasi për kundërshtarin. Padyshim që lënia jashtë e Armando Brojës do të thotë se kemi zeruar thuajse të gjitha mundësitë që të shënojmë gol me aftësitë e vetëm një lojtari.

Por a është hyrja e Cikalleshit si padrejtësi? JO, do të ishte mëkati më i madh nëse do të quhej e tillë. Pikësëpari Cikalleshi është sulmuesi më në formë nga të gjithë të tjerët me statistikat e tij në kampionat pasi ka shënuar dy gola me vlerë tre pikëshi në tre ndeshje në elitën e Turqisë. Ndërkohë me Kombëtaren ka arritur në epokën e Rejës që të shënojë thuajse në çdo përballje, e bëri edhe ndaj Polonisë. A është hyrja e Manajt si padrejtësi? Gjithmonë për këtë lojtar ka përplasje mendimesh dhe idesh, por faktet janë fakte.

Futbollisti në fjalë është raportuar edhe nga vetë faqja e Barcelonës si shqiptari i parë që ka debutuar me fanellën e ekipit të parë të katalanasve dhe që ka arritur të shënojë. Ku, ndaj kujt dhe sa arriti të shënonte, janë vetëm statistika plotësuese. Nëse e sheh veten të shërbehesh nga De Jong, që të driblosh Umtitin dhe që të jesh përkrah Mesit në stërvitje, do të thotë diçka. Pra, kurrsesi nuk mund të quhet padrejtësi as aktivizimi i tij. Por nga të gjitha këto alternativa, Reja duhet t’i besojë vetëm dy futbollistëve.

A po bën padrejtësi italiani duke i besuar gjithmonë të njëjtët emrave kur cilësia e tyre është thuajse e barabartë mes nivelit të lartë? Le ta shohim! Ndeshja e parë e kualifikueseve kundër Andorrës, luan: “Cikalleshi-Manaj”. Ndeshja e dytë e kualifikueseve kundër Anglisë, luan: “Broja-Cikalleshi-Uzuni”. Ndeshja e tretë kualifikuese kundër San Marinos, luan: “Manaj-Broja”. Ndeshja e katërt e kualifikueseve kundër Polonisë, luan: “Manaj-Cikalleshi”. Ndeshja e pestë e kualifikueseve kundër Hungarisë, luan: “Uzuni”.

Pra këtu i jemi referuar vetëm këtij edicioni dhe formacionit titullar, për të kuptuar nëse Reja ka diçka “personale” me ndonjë sulmues(katër emrave) të lakuar dhe nëse është “çmendur” në këtë moshë, që në fakt nuk flet shumë në favor të tij. Cikalleshi numëron 3 paraqitje si titullar në këtë edicion, Manaj numëron 3 paraqitje si titullar në këtë edicion, ndërsa Broja dhe Uzuni numërojnë nga 2 paraqitje si titullar në këtë edicion. Kjo do të thotë se të gjithë këta sulmues i kanë pasur mundësitë që të tregojnë vlerat e tyre dhe se gjithmonë ka pasur rotacion në bazë të formës dhe kundërshtarit, nuk ka të preferuar, ndryshe nga mënyra sesi komentohen në opinionin sportiv.

Sigurisht, të tjera mendime kishim pas ndeshjes me Anglinë dhe të tjera kemi pas përfundimit të takimit me Hungarinë. Por për të qenë të drejtë deri në fund, duhet të pohojmë se te Kombëtarja e Rejës nuk ka “të përkëdhelur”. Nëse do të quhen të tillë Cikalleshi dhe Manaj që kanë më shumë në kohë në Kombëtare dhe që njëkohësisht kanë pasur formën e duhur në ekipet ku luanin, vetëm për shkakun se numërojnë 1 ndeshje më tepër për nisjen si titullar sesa Broja dhe Uzuni, nuk do ta pranonte asnjë llogjikë e kthjellët. Për më tepër që nëse do i futemi edhe pjesës së zëvendësimeve, Uzuni i ka luajtur të gjitha ndeshjet, 5 nga 5 të mundshme, ndërsa Broja 4 nga 5, është vetëm 19-vjeç. /Sport Ekspres/

Shqipëria luante futboll, Polonia shënonte golat. Nëse do të përshkruajmë ndeshjen e djeshme, mjafton edhe kjo fjali e vetme për të kuptuar se çfarë ndodhi në ato 90 minuta, ku rezultati 4-1 ishte i gënjeshtërt. Por ajo që na surprizoi më shumë nga kjo transfertë ishte loja e kuqezinjëve. Duhej me patjetër që të shihnim me detaje fanellën për të kuptuar se bëhej fjalë për Shqipërinë. Ndërkohë, loja e supozuar dhe skema që prisnim ne nga Kombëtarja jonë, po e bënte Polonia, vetëm kundërsulme dhe vra.stare. Sigurisht, ata e kanë një Robert Lewandowski dhe ne ende jo. Siç u shpreh edhe Altin Lala, ndoshta ka lindur edhe ai ylli botëror i Shqipërisë, por duhet të presim ende që të rritet dhe ta shohim. Deri atëherë duhet të vështrojmë dhe dëshpërohemi nga yjet botëror që kanë Kombëtaret e tjera.

E tani duhet të kthehemi te diskutimi kryesor. Cilat janë objektivat e Kombëtares në këto kualifikuese dhe çfarë dëshirojmë ne si opinion sportiv nga Shqipëria? Për vetë rrugëtimin drejt Botërorit është thuajse e pamundur që të pretendohet për grupet. Por objektivi kryesor është rritja në cilësinë e lojës dhe lënia mbrapa e një prej dy Kombëtareve si Hungaria dhe Polonia. Sigurisht që vendi i dytë do të ishte i mirëpritur në çdo rast duke parë sesi do të shkojnë ngjarjet. Por parësore është përgatitja sa më e mirë për kualifikueset e Europianit ku do të kemi shanse konkrete për të arritur në grupe dhe njëkohësisht dhënia e sinjalit që në këto takime se Shqipëria është gati.

Shumëkush mund të pyes: “A nuk i mjaftoi Liga e Kombeve këtij trajneri?”. Nuk është njësoj nëse përballesh ndaj Kazakistanit dhe Lituanisë me ndeshjet ndaj Anglisë dhe Polonisë. Në vendin tonë zgjedhim që me futbollin të zbrazim gjithë nervat e ngarkuara gjatë ditës, që në fakt nuk janë të pakta. Kritikojmë gjithçka dhe ndonjëherë duke e tepruar. Atëherë diskutimi që duhet të ndajmë: “Dëshirojmë Kombëtaren e De Biazit apo Shqipërinë e re?”. Nuk mund të jetohet me kujtimet e së kaluarës.

Duhet të vendosim nëse duam një Shqipëri që qëndron e gjitha në gjysmëfushën e saj dhe del me rastet e numëruara me gishtat e njerës dorë për të provuar kundërsulmet apo që të shfrytëzojmë të gjitha cilësitë në rritje të këtyre lojtarëve që mund të kontrollojnë topin dhe të luajnë si të barabartë edhe ndaj Polonisë në transfertë? Por nëse zgjedhim të dytën, duhet të kuptojmë se ky trazicion në mënyrën e lojës kërkon kohën e tij për të dhënë frytet. Për të mbajtur këtë fytyrë të re duhet të sakrifikohen disa ndeshje dhe duhen marrë parasysh edhe rezultate të tilla si në transfertën polake.

Pra do të kemi disfata të tilla me këtë lloj risku që do të ndërmerret. Sidomos nëse një prej tre mbrojtësave të fundit nuk është në formën e duhur dhe përballë kemi yje të kalibrit botëror që të ndëshkojnë edhe duke shpikur raste nga hiçi. Në momentin kur Shqipëria humbi me rezultatin 0-2 ndaj Anglisë me 0 goditje në portë, shumë analistë thanë: “Si mund të vazhdojmë kështu? Po na kthen 50 vite mbrapa. Shqipëria nuk do të luajë futboll, nuk prodhon dot asgjë përveçse të rri në mbrojtje. Nuk lidhim dot dy pasime. Ka ikur koha e humbjeve të thella”.

Kthehemi në mbrëmjen e djeshme. Hungaria rrezikon diçka më tepër për të provuar ndaj Anglisë se Shqipëria dhe humbet në shifrat 0-4. Shqipëria provon shumë më tepër ndaj Polonisë dhe humbet në shifrat 4-1. Pra kuptuam se rezultatet e thella nuk vendosen sipas këtyre specialistëve me: “Dikur dhe tani”. Ajo që duhet të kuptojmë është se asgjë nuk mbyllet sot për nesër, siç na pëlqen ne shqiptarëve. Shqipëria e nisi lojën sulmuese ndaj Çekisë dhe e humbi në shifrat 3-1 dhe e vazhdoi me Poloninë duke humbur në shifrat 4-1. Asnjëra prej tyre nuk tregon panoramën e ndeshjeve. Për herë të parë kemi parë një Kombëtare që mban të njëjtin nivel në të dy pjesët e lojës, pasi më herët për të vazhduar edhe më kohën e Panuçit dhe De Biazit, bënim gjithmonë 45 minuta të mira dhe 45 të tjera që ishin thuajse katastrofë. Atëherë, kërkojmë këtë Shqipëri që të shfrytëzojë aftësitë sulmuese dhe të paraqitet si ndaj Polonisë, apo katenaçon tipike ku në shumë takime do ta mbyllim me 0 goditje në portë si ndaj Anglisë? Thjeshtë duhet të vendosim.

Gjithçka shkoi në përsosmëri në përballjen e djeshme me Poloninë. Disa herë mesfushorët humbnin topin dhe vihej re si mangësi, pasi më herët nuk jemi mësuar kurrë për të qenë në kontakt më të. Asnjë prej mesfushorëve më të mirë në botë nuk e kanë arritur saktësinë 100% në pasime, nuk mund ta kërkojmë nga mesfushorët e Shqipërisë. Sigurisht që duhen përmirësuar gabimet për dhuratat ndaj kundërshtarit si në rastin e Bares në golin e tretë. Por ana tjetër Keidi ishte gjithë motori i Kombëtares dhe i vetmi mesfushor që kishte aftësinë për të dribluar, për t’u mos kthyer vite mbrapa që të pasohet topi vetëm në mbrojtje pasi nuk mundet askush që të shtyjë më shumë. Fillimisht duhet të ndajmë këto këndvështrime për të vendosur më pas se çfarë shkon dhe nuk shkon me Kombëtaren. Batuta që përshkruan këtë rast në përgjigjen e nënkuptuar është: “Edhe akullore, edhe çokollatë”. Por jemi ende në nisje të kësaj “fytyre të re” dhe fatura është shumë e lartë për t’u paguar në fillim, nuk mund t’i përballojmë dot të dyja: “Rezultatin pozitiv dhe lojën e bukur me dominim ndaj rivalëve të mëdhenj”. Pra, akullore apo çokollatë? /Sport Ekspres/

E enjtja në Varshavë do të jetë një ndër mbrëmjet e ethshme dhe të sikletshme në udhëtimin e vështirë të kuqezinjve në Grupin I, eliminator të Botërorit “Qatar 2022”. Me entuziazmin e një gjenerate të re, që po troket vrullshëm dhe kërkon ripitivitetin e suksesit “Francë 2016”, shanset janë jo të shumta, por prezente…

Tashmë lojtarët tanë do të futen në stadiumin “PGE Narodovy” me eksperiencë europiane dhe do të tentojnë për të marrë më të mirën nga kjo ndeshje që na vë përballë një kundërshtari më të fortë në letër, por edhe në histori…

Kjo s’do të thotë gjë për Edi Rejën, që po punon shumë për italizimin e kombëtares në ide dhe organikë, gjë tek e cila tekniku beson fort. Kjo duket qartë në stil dhe skema. Reja do që të jetë diabolik dhe pragmatik përballë homologut portugez Paulo Sousa, që ka gurë më të mirë në dorë. Por Reja, si italian i vjetër, pritet të ketë një repart difensiv “made in SERIE A”. Të gjithë janë shqiptarë, por influenca e futbollit italian është shumë imponuese.

Kështu, mund dhe ka shumë mundësi të startojë me Berishën poshtë shtyllave dhe me Ismajlin, pak metra më tej, gjithashtu me Kumbullën dhe Gjimshitin, nga Roma dhe Atalanta. Komshinjë me ta, në mesfushë mendohet të jenë Hysaj, Bare, Gjasula, Abrashi dhe Trashi. Më larg do të qëndrojnë Ciklleshi dhe Manaj; i parafundit ka çuar shpesh topin në rrjetë në kampionatin turk, dhe i fundit vjen me aromë Katalonje dhe me moral Barcelone… Në stërvitje, duket top, të shohim në ndeshje.

Ok, polakët kanë një as, një mjeshtër goli, kandidat për “Topin e Artë”. Robert Levandovski dhe shoqëria e tij, ka qenë pjesëmarrëse në “Euro 2020”. Ka qenë një pjesëmarrje pa memorje, pa shije të mirë, por ata ndryshe nga ne, herë pas here, vizitojnë sallonet e mëdha të futbollit europian dhe botëror. Gjithsesi, me pak fat dhe me një vërshëllim të drejte të arbitrit italian Maurizio Mariani, Shqipëria mund të ngarkojë në bagazhet e kthimit, pozitivitet nga Polonia.

Dhe kjo ka ndodhur…që në Shqipërinë e 1984 -ës, në eliminatoret e Botërorit të Meksikës. Kuqezinjtë asokohe, kishin një ekipi të hatashëm, por pa ekperiencë ndërkombëtare. Atëherë, vendosëm ekulibrin 2-2 në transfertë. Për ne shënonte Omuri dhe Kola dhe shkëlqente Muça, Demollari dhe Zmijani. Por totali i satistikave anon në anën polake. Me Shqipërinë që ka 2 barazime dhe 4 humbje në 6 ndeshje zyrtare të zhvilluara, me golavarazhin 4-10 për polakët.

Le të kthehemi në ditët tona, llogaria në grupin tonë është e hapur. Anglia, finalistja e Europianit, është në krye me 9 pikë, dy më pak ka Hungaria, Shqipëria 6 dhe Polonia 4 në tri ndeshje. Ndërkohë Andorra dhe San Marino, janë në kufirin e urirë, 0 pikë. Prandaj në mbrëmjen polake gjtihçka mund të ndodhë. Lojtarët nuk janë në ditët më të mira, ata kanë minutazh të cunguar. Dhe Bajrami i gjyqeve të shumta, nuk mbërriti dot për një dorë të fundit, aq të kërkuar nga Edi. Sikurse futbolli ka kapriçot e veta, edhe ne, gjithashtu tonat. Shpresojmë që dimri polak, të mos mbërrijë që në fillim të shtatorit. Duam pak verë akoma…

Edi Martini! Në momentin që do të merrte Teutën pas largimit të Bledi Shkëmbit, pas disa rezultateve negative që nuk bindën drejtuesit e klubit, shumëkush zgjodhi të kritikonte “zgjedhjen e gabuar” pasi Martini nuk kishte eksperiencën e nevojshme. Por le të ndalemi pak te rezultatet.

Menjëherë pas ardhjes te ekipi durrsak do të arrihej triumfi në Kupën dhe Superkupën e Shqipërisë. Për më tepër Teuta u kthye në “macen e zezë” të Tiranës. Kjo ka vlerën e një trofeu të tretë pasi bardheblutë e Egbos ishin të pandalshëm në rrugën e tyre duke i marrë të gjithë kundërshtarët përpara.

Me cilësi, grup të bashkuar dhe shpeshherë edhe fatin që i vinte në ndihmë, Tirana nuk mund të ndalej nga askush tjetër veçse Teutës. E rezultatet pozitive në ndeshjet direkte ishin tregues i qartë se mbrapa tyre qëndronte dora e trajnerit, që e kishte gjetur skemën sesi mund të ndalej edhe më i miri i kampionatit.

Ndërkohë edhe aventura në Europë nisi në mënyrë mbreslënëse teksa durrsakët mundën Beitar Jerusalem në shifrat 2-0. Pavarësisht se buxhetet e klubeve nuk kishin të krahasuar, skuadra shqiptare dërgoi në shtëpi përpara kohe kundërshtarët izraelit që u shokuan për atë që gjetën në Durrës.

Pra suksesi i arritur nuk ishte vetëm në nivelin e futbollit shqiptar, por edhe në rrugën europiane. Për të vazhduar me këtë sezon aktual ku Teuta është vetëm një hap larg titullit kampion dhe trofeut të tretë në kaq pak kohë drejtimi të Martinit. Ky shndërrim i durrsakëve në këto kohë të fundit vjen për pasojë të punës së bërë nga ana e trajnerit, pa harruar këtu meritën e lojtarëve dhe drejtuesve të klubit.

Imagjinoni për një moment nëse ky teknik nuk do të ishte shqiptar. Mendoni se do të pritej kaq gjatë që t’i jepeshin meritat dhe duartrokitjet nga gjithë opinioni sportiv, për gjithë punën e bërë në këto kohë? Ne shqiptarët jemi shumë të çuditshëm, duke bërë të kundërtën e vendeve europiane.

Nëse një futbollist i huaj shkon në një vend europian duhet që të bëjë dyfishin e punës së vendasit për ta lënë në stol. Ndërkohë në vendin tonë është trajneri i huaj që vjen në vendin tonë dhe bën asgjë për të shuar trajnerët vendas, duke i lënë në harresë dhe duke fituar vëmendjen. E njëjta panoramë ofrohet edhe me futbollistët!

Për më tepër merita më e madhe qëndron për faktin se Martini di t’i bëjë ballë përgjegjsisë dhe nuk tërhiqet kurrë. Pavarësisht se titulli mungon prej shumë vitesh te Teuta, trajneri nuk është tërhequr nga përgjegjësia siç ndodhi me skuadrat e tjera dhe trajnerë të tjerë.

Durrsakët ishin e vetmja skuadër nga katër ekipet që pretendonin titullin, të cilët nuk e shprehën kurrë se u arrit objektivi i tyre për të shkuar në Europë, por kërkonin vetëm fitimin e trofeut. Kjo përkëthehet në marrje të përgjegjsisë në fundin e sezonit nëse nuk dilej në vendin e parë. Pra Martini e mbajti deri në fund “veshjen e favoritit”, sado e madhe binte për të, duke marrë përsipër edhe “çmimin e shtrenjtë”. Megjithatë ka kohë ende për të festuar dhe asgjë nuk ka mbaruar pasi Vllaznia është aty për t’i prishur gjithë magjinë. Në fund të fundit ky është futbolli, prandaj është i bukur dhe emocional. Sidomos nëse flasim për zonën e Ballkanit merr shpeshherë nota dramatike që mund të krahasohen më së miri vetëm me bursën: “Fle si hero dhe zgjohesh si zero”. Pas gjithë kësaj pune mbreslënëse, rezultateve fantastike dhe trofeve që ka sjellë te Teuta në kaq pak kohë, çfarë do të ndodhte me Martinin nëse lëshonte në fund titullin kampion në rastin se Vllaznia fiton me më shumë gola avantazh ndaj Laçit?

Me siguri që valixhet do të bëheshin gati! Por në Durrës nuk duhet të mendojnë kaq gjatë dhe variantin më të keq pasi logjika flet në favorin e tyre dhe titulli është gati që të largohet nga kryeqyteti. Ajo që kërkohet në këtë rast është që Teuta të vazhdojë projektin e bashkëpunimit afatgjatë dhe të jap shembull edhe për skuadrat e tjera të Superiores sesi duhet të ecet përpara. /Sport Ekspres/

Superiorja ka qenë një kampionat ku deri tani fjalën e ka thënë Vllaznia i cili ishte ekipi në qendër të vëmendjes, pa llogaritur luhatjet që ka pasur rrugës sepse është normale që gjendja nuk mund të jetë gjithmonë e qëndrueshme. Po të shohim renditjen ka disnivel midis 5 vendeve të para që janë konkurrente dhe 5 vendeve të fundit që po luftojnë për mbijetesë.

Dihet që në futboll 2+2=5 çka është dhe rezultati i renditjes aktuale tani për në Superioe ku 5 skuadra po luftojnë për t’u shpallur kampione. Nuk jam dakort kur thuhet se Teuta luan shëmtuar ose Partizani luan gjithmonë njësoj apo histori të tjera nga këto. Sot nuk ka ekipe të shëmtuara apo të bukura, sot ka pikë të fituara.

Në futboll nuk ka shkencë ekzakte dhe nuk ta lejon lloji asimetrik i këtij sporti që të bësh parashikim të saktë. Por duhen komplimentuar skuadrat për garën që po tregojnë duke marrë parasysh dhe gjendjen e tejskajshme në të cilën ndodhet futbolli shqiptar. Sinqerisht duhet ti shtrëngojmë dorën të gjithë lojtarëve, stafeve dhe presidenteve të klubeve.

Mendoj se kampionati do ndahet dy javë para fundit, saktësisht javën e 34 aty do të shohim se cila skuadër do vendosi një dorë tek trofeu. Është një javë që do të ketë një ngarkesë psikologjike hakmarrje, gëzim dhe hidhërim. Në fund ajo që fiton, do të fitoj “Me fitore si të Pirros” . /Sport Ekspres/

Në vitet e mëparshme te Shqipëria kemi numëruar gjithmonë lojtarët që refuzonin fanellën kuqezi për të zgjedhur një tjetër Kombëtare: “Iku edhe një “tradhtar”. Madje ky përcaktim ishte disi i “dalë boje” pasi po përdorej aq shumë, aq sa po e humbiste kuptimin. Kur rastet përsëriten të shumtë në numër, problemi shihet edhe te vetja.

Koha ka treguar me futbollistët se mund të flitet për gjithçka, përveçse për ndjenja të pastra dashurie pa llogaritur asgjë në interes. Pra pyetja që shtrohet: “Nëse Shqipëria e futbollit do të ishte e njëjta, me atë të 10 viteve më parë, a do të kishim këto afrime të reja cilësore në Kombëtare?”. Vështirë se do të ndodhnin!

Fillimisht për ta nisur me shtëpinë e re, “Air Albania”. Për një shtet të varfër ekonomikisht dhe pa shumë arritje në të gjitha fushat e mundshme, stadiumi i ri në zemrën e Tiranës është një luks. E nga ana tjetër është bindje për të afruar futbollistët e klubeve të nivele të larta në Europë, që kanë kushtet e duhura për t’u ndierë sërish si profesionist edhe në atdhe.

Zgjedhja e Armand Dukës si pjesë e UEFA-s ishte tjetër hap pozitiv për futbollin shqiptar në tërësi, që mund ta ngrejë zërin lehtësisht në organizmin më të lartë në Europë. Caktimi i finales së “Conference League” në vendin tonë është vetëm një nga provat si për të treguar se Shqipëria nuk është më ai vendi i panjohur që gjendet diku ngjitur me Greqinë, por që vetë nuk ka asgjë për të treguar.

Trajneri! Një tjetër pikë që duhet të përmendet është edhe Edi Reja. Tifozët dhe opinionistët sportiv mund të kenë mendime të ndryshme, pro apo kundër trajnerit të Kombëtares për skemën që përdor dhe mënyrën sesi luan te kuqezinjtë, por frytet e italianit po vijnë në shumë drejtime.

Nëse ish-trajneri i Napolit dhe Lacios të telefonon, që është një nga më të njohurit në Itali, atëherë ka një tjetër peshë rëndësie në krahasim me teknikët e tjerë që mund të ishin te Kombëtarja. E Reja ishte një prej personave që kontribuoi për bindjen e Nedim Bajramit që të zgjidhte fanellën e Shqipërisë.

Pra bëhet fjalë për bashkimin e të gjitha komponentëve, që e bëjnë Shqipërinë e futbollit që të ketë “fytyrë të re” dhe shumë dinjitoze. Afrimi i Florian Kamberit dhe Nedim Bajramit që lanë mundësinë për të pritur Zvicrën janë tregues i qartë. Më herët ishte thuajse e pamundur për të tentuar që të kërkoje prej këtyre lojtarëve një takim për të dëgjuar projektin, e jo më për t’i bindur që të zgjidhnin Shqipërinë.

Për të vazhduar me talentet tona në Greqi, ku Mario Mitaj dhe Andrea Ndoj janë dy rastet e fundit që e lanë fanellën e helenëve për të veshur atë kuqezi. E në këtë prespektivë ku e ardhmja duket e shëndrritshme, Shqipëria mund të ndihet e pafuqishme vetëm në ata futbollistë që pretendojnë ftesën e Gjermanisë, për të fituar Europianin apo Botërorin.

Një mundësi kjo që nuk mund të ofrohet nga Kombëtarja, por ajo që mund të thuhet me siguri është se kualifikimi për në Europianin e Francës ishte vetëm “thyerja e akullit” për shtrimin e rrugës së suksesit. Historia jonë vetëm sapo ka nisur… /Sport Ekspres/

Kjo ka shkaktuar një zemërim dhe reagim të madh në ambientin sportiv, duke marrë parasysh që shpeshherë figurën e Rudi Vatës e kemi parë në studio televizive duke gjykuar lojtarët e Shqipërisë. Mbi këtë çështje ka reaguar edhe Erald Selca, një opinionist dhe publicist nga Prishtina, që ka dërguar komentin e tij në redaksinë e “Sport Ekspres”. Në të vihej re qartë zhgënjimi mbi fjalët dhe vendimet e Rudi Vatës.

“Ish-futbollisti kuq e zi , ish-kapiteni ynë, ti po jep shembull të keq duke mos e drejtuar djalin tënd të Kombëtarja jonë e moshave po te Irlanda. Rudi, si mund shesësh mend dhe moral nëpër studiot tona tëlevizive kur ti nuk edukon dot në frymë kombëtare fëmijën tënd.

Ti do duhej ta mësoje me dashurinë ndaj atdheut tonë, e jo për vendet e huaja. A e di se çfarë shembulli të keq po jep ish-kapiten i Kombëtares sonë për të cilin kam pasur respekt dhe emocion të veçantë? A duhet t’i hakëmerret njeriu atdheut? Pse nuk e zgjodhi President Federate ose trajner të Kombëtares kështu!?

Më vjen neveri nga ju Rudi dhe qasja juaj atdhemohuese, të paktën zhdukuni nga studiot tona televizive, i paturp, demagog dhe smirëzi. Rudi, si duket edhe ti aksidentalisht ishe në Kombëtaren tonë”, shkruan Selca. /Sport Ekspres/