Fatmirësish e hëna parlamentare e fillim javës prodhoi si kurrë ndonjë herë më parë edhe pak diskurs sportiv në sofrën e ligjbërjes, në Parlamentin tonë të rekordeve. Dhe ky është një lajm i mirë. E megjithatë, përtej kësaj, diskursi aty lidhej edhe me një perlë:

Duhet ti japim ca si shumë para një sporti, që mund të ketë frekuencë dhe masivitet aktual botëror, por, në anën tjetër duke vlerësuar kushtet e trajtimit financiar kombëtar për sportin, një hap I tillë eskaloi shumë limite. Dhe bëhet fjalë për Padelin që shteti I akordoi dje 2.2 milionë euro në një dorë. Padeli është një sport I ri, e ku natyrisht kërkon suport, por shef Blendi (deputeti Klosi, e jo ministri Gonxhe) u rrek ta mbronte miratimin e atyre parave publike për padelin, sikur një disiplinë e tillë sportive po bënte dhe do të bënte qametin në imazhin sportiv ndërkombëtar botëror për llogari të Shqipërisë. Mbase, por nuk ka ndodhur ende…

Të japim pak shifra sa për një checkim momental të situatës: Shteti shqiptar nga buxhetimi taksapagues financoi padelin dhe drejtuesit italianë pas kësaj federate me 2.2 milione euro, i dha futbollit për organizimin e dy europianëve në Shqipëri (një I kryer, tjetri për pak) vetëm 3 milionë euro, dhe i jep 30 e kusur federatave sportive të marra së bashku vetëm 1.5 milionë euro.

E në këtë kontekst një histori e tillë nuk ka bythë ku të rrijë. Po s’ka fare. Futbollit, që është industria më e madhe në vend i jep njësoj thuajse, dhe përtej kësaj, mbi 30 federatave sportive u hedh një kore prej 1.5 milionë euro të gjithave së bashku në një vit. Në fakt, këtyre federatave u’a bën shumë mirë, po aq mirë, përsa kohë I janë nënshtruar me buzëqeshje dhe passion revolucionar një buxhetimi të tillë.

Fideli “ulëret” për rritjen buxhetore të munguar, e thotë publikisht këtë, këndej I japin padelit 2.2 milionë euro, dhe lënë atlektikën, basketbollin, volejbollin e shtangën, boksin e mundjen etj, etj me mbi vetëm 100 mijë euro në vit, në atë që mund të quhet ndryshe, edhe si një lloj “përdhunimi” institucional i përvitshëm. E mesa duket, federatave sportive kjo u pëlqen, dhe e shijojnë.

Personalisht nuk e luaj padelin, dhe kam përshtypjen as Blend Klosi, jo e jo. Di që luan me raste pak basket, edhe vetë dikur kam hedh ndonjë kosh, me ndihmën e Ols Ramës, si lojtar ambicioz në qëndër dhe shumë më produktiv në parket se tjetri (sic thonë).

Por, të dalësh e të kërkosh në Parlament një tufë lekësh për këtë sport që do bëka namim dhe do shpejtojë negociatat, në një kohë që kur lëvizjen sportive të mbi 30 federatave sportive e mban me serum konstant, kjo, vërtetë mban pak erë. Dhe këtu Braçe kishte tërësisht të drejtë. Përtej retorikës së tij në mbi dy dekada a mos më shumë, për lidershipin e futbollit në këtë vend, këtë radhë Erioni kishte plotësisht të drejtë:

Janë shumë para që po I jepni këtij sporti or Blend!…duke kërkuar njëherësh edhe në anën tjetër, një vlerësim të impaktit që ka projekti ekipet sportive që shteti financon prej disa vitesh KOKSH-in. Personalisht, mbase ndonjë ditë edhe e luaj padelin vetë (zorr se…), s’kam pas, nuk kam e nuk dua të kem asgjë personale me zotërinjtë e padelit që i siguruan këto para publike, por ajo që ulëret është trendi i proporcionalitetit, me sa u jep të tjerëve, dhe befas, sa të shkrepi ti japësh këtij sporti. Se nuk dua ti futem kurrsesi më pas disa elementëve, se si do të shpenzohen ato 2.2 milionë euro, kush do ti administrojë, si do të prokurohen, ku do të shkojnë, kush do I menaxhojë etj etj etj etj.

Për të ardhur te futbolli dhe te një tjetër e vërtetë e pjesshme e Braces kur citon faktin që janë një grusht burrash që mbajnë me paratë e tyre futbollin në këtë vend prej vitesh e vitesh. Një histori kaq e lashtë kjo, por bujaria parlamentare, nëpërmjet argumentimit të zotit Klosi në Parlament për të dhënë ca para publike te Padeli të imponon të heqësh ca paralele.

Buxheti i shtetit është një thes I madh natyrisht, por ai I federatave mbetet prej vitesh I grisur. Shteti nuk përgjigjet ende për të alokuar një fond për lojërat dimërore, në Kortina, apo dy vite më parë për Lojërat Olimpike. Në atë kohë ekipit olimpik, apo edhe disa sportistëve elitarë iu përgjigj vetëm Lali, dhe kjo është një e vërtetë e madhe. Tashmë, lekë për të hedh një top tenisi në 4 mure xhamash ka pafund. Natyrisht që edhe një sport I tillë meriton një vëmendje, por, ka radhë, ka traditë, ka peshë, ka kriter, ka më shumë respekt, për disiplinat e tjera. Ose duhet te ketë…

Jo klientelizëm për të cuar para publike në një sport, që vërtetë mund të ketë impakt botëror momental, por që për mundësitë dhe parametrat logjikë të financimit të sportit në Shqipëri është vërtetë një skemë e bukur e tipit: Topi është imi, penalltinë do e gjuaj unë. Sa për federatat sportive, u mbetet vetëm të aplikojnë te padeli mos kapin ndonjë gjë extra…

Sa herë që ne njerëzit kthejmë kokën mbrapa, jemi të destinuar për të kujtuar gjërat më të bukura të saj dhe për të harruar të gjitha përjetimet e këqija. “Ishte ndryshe atëherë”, sa herë e kemi thënë këtë frazë?
Për çdo fushë të jetës, ashtu edhe për futbollin. Të gjithë kujtojnë kohën e dikurshme të Flamurtarit të lavdishëm, të Dinamos, të Tiranës, të Partizanit, por harrojnë edhe shumçka nga e kaluara e afërt. Përshembull jo më larg se 5 vite më parë kur nga stadiumi shpeshherë oshëtinte zëri i një trajneri në futbollin shqiptar: “Hiqee, hiqee topin, bjeri para”.

Dhe për fat të keq nuk ishte vetëm një, por shumë të tillë. Por për çfarë bëhej fjalë? Ishin rastet kur një lojtar kishte topin në mbrojtje dhe trajneri ulërinte me sa kishte në kokë, ai top duhet të hiqej sa më shpejt që të ishte e mundur.

A thua se një “bombë” ishte në këmbët e futbollstit dhe jo një top? A thua se pasimi nuk njihej? A thua se edhe nëse bëhej një gabim, do të kushtonte jetën? Kështu rriten vetëm të ardhurat e trajnerve që mendojnë për rezultate dhe rritje page, jo një brez me të ardhme të madhe të lojtarëve dhe talenteve. Ndërkohë dikur në një kontinent më të largët, në Brazil, llogjika e topit që duhet rënë para jo vetëm që nuk funksionon, por në moshat e vogla goli nuk quhet kur futet topi në rrjetë, por kur bëhen driblime të bukura. Futbolli është art, jo top në rrjetë.

Në kushte të tilla, talenti mbytet, ai nuk rritet, nuk ka lirshmëri për të luajtur ashtu siç ai dëshiron, që të përdor të gjithë fantazinë e tij. Po ashtu siç edhe Mentor Mazrekaj shprehej në “Pjesa e Tretë” se ishte kaq shumë i çuditur me faktin se dikur nuk luante në Shqipëri, në një skuadër, pasi nuk e bënte mirë rolin e mbrojtësit të djathtë. Një sulmues i djathtë që duhet të bëjë rolin e mbrojtësit të djathtë, ku jemi këtu, në Kombëtare?

Me pak fjalë futbolli shqiptar ka edhe kohëra të tilla, vijmë edhe nga këto çudira që mbysin talentet tona, përtej Flamurtari-Barcelona, përtej Flamurtari-Partizani i Beogradit, përtej Skënderbeut në grupet e Europa League dhe përtej shumë kujtimeve të tjera të bukura të nostagjikëve.
Ndërkohë pak ditë më parë në ambientet e Shtëpisë së Futbollit, Federata Shqiptare e Futbollit ka organizuar një seminar shumë të veçantë dhe të bukur. Lidhet pikërisht me këtë temë, quhet inteligjenca emocionale.

Për çfarë shërben ajo? Nuk është kaq e ndërlikuar, shërben për të përgatitur trajnerët që të menaxhojnë emocionet, të kenë një komunikim të kujdesshëm, të përballojnë më lehtë stresin, të menaxhojnë më mirë konfliktet e pashmangshme në një grup me të paktën 30 njerëz dhe të dinë sesi të menaxhojnë fitoret dhe humbjet.

Në Shqipëri lindin dhe prodhohen talente në futboll, është pjesë e genetikës tonë, por në vitet e fundit vihet re se jemi shumë të brishtë emocionalisht. Ernest Muçi dhe Armando Broja janë dy nga dëshmitë e gjalla, dy lojtarë të aftë potencialisht me talentin e tyre që të luanin për Real Madridin apo Barcelonën, por që brishtësia e tyre i ka prishur jo pak punë në karrierë deri tani.

Sepse lojtari formohet që në gjenezë, kur shkon në moshën 20-vjeçare nuk mund të ndryshojë më asgjë. Edhe nëse je Armando Broja, edhe nëse ke lindur në Angli, por pas vetes ke shqiptarë në familje të rritur me mentalitetin tonë, historia nuk ka për të ndryshuar.

“Armando Broja ka presionin e madh të gjithë fisit të tij, ky presion po e bën që ta ketë kaq të vështirë për të shpërthyer. është presion që kuptohet, që vetëm ai do të krenojë gjithë fisin, familjen, Shqiptarinë, se çdo gjë do të vijë vetëm nga ai. Në momentin që Broja do të lehtësohet nga kjo barrë dhe do të luajë për veten e tij, atëherë do ta shohim si dikur”, tha Elvis Plori para disa kohësh në “Koha Shtesë”.

Pra trajnerët në Shqipëri duhet të jenë të aftë psikologjikisht për të kuptuar lojtarin sesi funksionon në trurin e tij, për të kuptuar sesi funksionon familja e tij dhe më pas për të kërkuar që t’i marrin maksimumin. Marrja e hapësirës dhe kundërkoha, nuk janë më terma që trajnerët i përdornin dikur dhe njerëzit e tjerë mbeteshin të habitur: “Sa shumë di ky trajner”.

Shqipëria vuan aktualisht për njerëz të tillë në futboll, për trajnerë me kapacitet shumë të lartë dhe gati intelektual në futboll. E parë në këtë prizëm, nga “hiqe topin, bjeri para” sikur të kishte bombë, në një seminar përgatitës nga Federata Shqiptare e Futbollit për menaxhimin emocional të trajnerëve, është një hap shumë përpara.

është një hap shumë përpara sepse është një detaj i vogël në dukje në mesin e shumë problemeve tona, por nga ana tjetër është gjithë baza e problemit tonë, është e gjithë baza e mbytjes së talenteve tonë. Në fillim duhet të kemi këta trajnerë që të jenë të aftë vetë për të menaxhuar emocionet e tyre pasi nuk munden dot dhe shpërthejnë në pika të cilat janë gati gati të neveritshme, si mund të marrë shembullin lojtari prej tyre?

Pjesa e komunikimit më pas është një tjetër art më vete. Të dish të ngarkosh me përgjegjësinë e duhur dhe ta shkarkosh nga presioni i madh një lojtar është një vijë e hollë që ndan një person të zgjuar me një person të çmendur. Edhe këtu, ka shumë për të folur dhe për të shpjeguar.

“Ka qenë një ditë e veçantë, si për trajnerët tanë të ekipeve të djemve dhe vajzave, ashtu edhe për përgjegjësit e departamenteve Goalkeeper, Fitness Coach dhe Videoanalizës.
Një trajner i mirë duhet të njohë teknikën dhe taktikën, por për të qenë i suksesshëm duhet të dijë si të menaxhojë konfliktet, fitoret dhe humbjet, si të komunikojë dhe të ndërhyjë në situata të ndryshme.

Sot, aspektet e menaxhimit janë një kërkesë dhe nevojë thelbësore për çdo trajner,” – u shpreh drejtori teknik i Federatës Shqiptare të Futbollit, Fulvio Plea, pas organizimit të këtij seminari.
Për momentin ajo u zhvillua me trajnerët e ekipeve kombëtare të djemëve dhe vajzave si dhe drejtuesit e disa departamenteve kyçe brenda FSHF.

Një hap i madh përpara, por ajo që ne urojmë është që në të ardhmen e njëjta ide, i njëjti seminar, të shtrihet edhe për trajnerët aktualë të Superiores dhe Kategorive të tjerë më të ulëta sepse talentet në Shqipëri kanë nevojë për njerëz më shumë sesa për trajnerë, më shumë liri për të shpalosur fantazinë dhe më shumë ide për t’u përmirësuar në rrugën e duhur. /Sport Ekspres/

Këtë herë sirenat kanë nisur të bien edhe nga jashtë. Sipas “Marca”, Girona është e interesuar për shërbimet e Asllanit. Ekipi i La Ligës ka kërkuar informacione për kartonin e Asllanit, i cili në verë zgjodhi të mos largohej nga Italia./Sport Ekspres/

“Pashë në media deklaratën e trajnerit Goncalo Feio dhe perdorimin e emrit tim si referim për informacione mbi kundërshtarin e ardhshëm që Legia ka. Unë e kuptoj lojën deklarative dhe presionin qe trajneri do të vendosë mbi kundërshtarin, por më duhet të them për respekt të opinionit futbolldashës dhe të ekipit FC Drita se asnjë informacion mbi formën e lojës ose diçka tjetër nuk kam ndarë me asnjë zyrtar të klubit Legia. Kam qenë dikur lojtar i asaj skuadreje dhe ruaj respekt e konsideratë të lartë për Legian dhe gjithë anëtaret e saj, por tashmë gjithë preokupimi dhe përkushtimi im lidhet me skuadrën time të tanishme, Slovan Libereci….

Reagimin po e bej për të sqaruar pozicionin tim, sado që e kuptueshme është lufta deklarative e trajnerit të Legias, por unë kam sqaruar mbi këtë keqkuptim të qëllimshëm destabilzues edhe trajnerin e tanishëm të FC Dritës,  Zekria Ramadanin, trajner me të cilin unë kam punuar dhe kam konsideratë të jashtëzakonshme për të.

Në natyrën dhe edukatën time asnjëherë s’do pranoja që të beja dëm për skuadrat kosovare,  sado që nga koha e kaluar ato ishin kundërshtarë fushe për mua dhe ekipin tim.
E ndjeja të nevojshme ta beja këtë sqarim!
Suksesin e skuadrave ta përcaktojë fusha e blertë”, ka reaguar Qendrim Zyba./Halit Delibashi-Sport Ekspres/

Leverkuseni e ka festuar sot titullin kampion me një goleadë kundër Verder Bremenit. Bonifejsi hapi serinë e golave në minutën e 25, kur shndërroi në gol një 11 metërsh. Më pas ishte Granit Xhaka ai, i cili me një goditje mahnitëse nga distanca shkundi rrjetën në minutën e 60.

Më pas ishte Virtci ai që mori frerët e lojës në duar. Talenti gjerman shënoi tre gola, përkatësisht në minutat 68, 83 dhe 90. Më tej ishte e kotë të luhej, tifozët mësynë në fushë për të ndarë gëzimin e tyre me futbollistët dhe stafin drejtues./Halit Delibashi-Sport Ekspres/

Jasir, më shumë se të gjithë, t’i e ke provuar jetën në 360 gradë. E di se çfarë do të thotë të jesh në hije, të mos jesh në një skenë të rëndësishme për disa arsye që nuk lidhen aspak me aftësitë e tua, të marrësh goditje brutale dhe pabesie nga njerëzit që të rrethojnë, por edhe të jesh njeriu më i përfolur në gjithë shqiptarinë.

Nëse të tjerët mund të ekzaltohen dhe të transformohen nga vëmendja, aq shumë sa të ndërrojnë fytyrën e tyre dhe të mos njohin më as veten, ti Jasir je aq i pjekur dhe ke kaluar kaq shumë sa nuk të bën më përshtypje asgjë, praktikisht…asgjë! Shumë lojtarë të tjerë “fryhen” dhe siç thuhet në gjuhën e rrugës “marrin për kot” kur shënojnë një gol të bukur në klubet e tyre, por si do të silleshin ata nëse do të realizonin 3 çmendurira njëra pas tjetrës, si ty me fanellën e Shqipërisë?

Duhet lënë gjithmonë pak vend për imagjinatën… E mjaftojnë dy ndeshje miqësore, që nuk kanë asnjë rëndësi për rezultatin dhe mosmirënjohja del në skenë. Ose më mirë fjalët e këqija dhe negativiteti që shumë njerëz kishin mbledhur në gjithë këto kohë, por t’i Jasir nuk i kishe lënë mundësi që t’i shprehnin, pasi do të kryqëzoheshin nga tifozët. Pritën rastin e parë, nëse mund të quhet rast, për të goditur ashtu siç t’i je mësuar tashmë, pabesisht, por ti ke krijuar imunitet nga të tilla goditje.

Të thuash se Jasir Asani nuk ishte aspak në formën e tij për këto dy miqësore, është krejt normale dhe e logjikshme. Askush nga ne nuk kërkon të mashtrojë opinionin apo t’i hedh “hi syve” për diçka që e kanë parë të gjithë, fundja, e di edhe vetë Jasiri. Por të ngresh pikëpyetje mbi aftësitë e Jasir Asanit, kjo është një mosmirënjohje e madhe dhe shumë dashakeqëse nga njerëz që kanë parë të paktën dy ndeshje futbolli në jetën e tyre.

Atëherë pyetja që shtrohet, përse Shqipëria nuk arrin të fitojë kur Jasir Asani është në ditë “JO”? Sepse Jasir Asani është shumë më tepër sesa një goditje nga distanca, sesa një supergol që e gjitha bota e quan art, ndërsa në Shqipëri e quajnë…”kapje këmbe”. E çuditërisht, vetëm këtij lojtari ia kap këmba tre herë radhazi, askujt tjetër.

Por për t’i dhënë përgjigje pyetjes së ngritur, Shqipëria nuk fiton pasi kishte krijuar varësi nga Jasiri. Ky lojtar u shpall si futbollisti më me shumë ndikim në grupin E kualifikues të Europianit me 3 gola të shënuara dhe 2 asist të dhënë. Në një grup me Çekinë dhe Poloninë, ku është një tjetër çmenduri që duhet të marrë fund, pasi këto dy Kombëtare janë në Europian dhe askush nuk mund t’ia zhvlerësojë vlerën e arritjes Shqipërisë tonë, duke ulur dy rivalët e lartpërmendur.

Ti je ende ai lojtari që driblove gjithë ekipin e Polonisë në ndeshje debutuese, por të kritikuan se nuk po futeshe nga krahu në brendësi të zonës për të rrezikuar portën kundërshtare. Ti je ende ai lojtari që zgjidh ndeshje çmendurisht nga distanca duke pasur “këmbën e bekuar”, që rrëzon çekët dhe polakët. Ti je ende ai lojtari që jep pasime të katapultuara dhe që më mirë nga të gjithë, e di Sokol Cikalleshi.

E në fakt, kur t’i shënosh Italisë dhe të përulësh Donarumën në të njëjtën mënyrë, dashuria do të plas sërish dhe të gjithë do të luftojnë për të kapur dhe për të treguar se kush ishte i pari që të donte ty në Kombëtare. Por ti e more një tjetër leksion, mos e harro, bëj gol të të duam prapë! Në këtë jetë nuk ka asnjë dashuri pa kushte përveçse ajo e prindërve për fëmijën… /Sport Ekspres/

Ndërkohë, një tjetër statistikë që e vendos Manajn përkrahë peshave të mëdha të Turqisë. Ai është kthyer në një makineri goli, teksa në vitin 2024 ka arritur në shënojë në 8 nga 9 ndeshjet ku është aktivizuar. Një statisiktë mbresëlënëse./Halit Delibashi-Sport Ekspres/

Tommy Conway shënoi që në minutën e 3-të të takimit, duke vulosur në këtë mënyrë edhe rezultatin përfundimtar të ndeshjes. Fitoren për Bristolin e bëri më të lehtë edhe kartoni i kuq i marrë nga Benrahma në minutën e 51-të të sfidës. Nga minuta e parë në këtë përballje ishte në fushë edhe Anis Mehmeti, i cili luajti deri në minutën e 75. Në raundin pasardhës, Bristol City do të përballet me fituesin e çiftit Nottingham Forest-Blackpool./Halit Delibashi-Sport Ekspres/

Qënkësh mbledhur Këshilli Kombëtar i Sporteve. Një komision kryesisht këshëllimor, se sa vendimmarrës, apo thënë thjesht e më qartë, një lëvizje “për me u gjet Kola në punë”. Kështu thonë këndej nga zonat e folklorit. E megjithatë, u hap një zyrë, u mblodhën ca burra, u skype-osën ca të tjerë dhe përfundimi është me transparencë të kristaltë. Përtej kësaj që është histori më vete, Këshilli Kombëtar i Sportit ka qenë një strukturë e lindur që në kohën e ish-zv/ministrit Rizvanolli, por që më pas, pësoi trajektoret e tij të unifikimit, mbledhjes dhe prodhoi realisht të progresonte mekanizmat sportivë, duke bërë ASGJË.

Një organ Këshëllimor sipas Ligjit për Sportin, por që u kthye në një organ tërësisht të varur nga kapriçot e vazhdeueshme të drejtuesve ndër vite, që thjesht firmosnin ngritjen e Këshillit, dhe asnjë herë nuk e mblidhnin atë, për të thënë që produkti ishte tërësisht NUL. Tashmë është mbledhur sërish. Për tu mbledhur jemi njësha, unikalë, perëndimorë e jo vetëm. Po produkti?

Si përherë, mbetemi te dominanca bazike e fjalëve “DUHET BËRË”, dhe në fund përfundojmë thjesht e vetëm te vullneti i vetëm një personi: Kryeministrit të vendit. Më shpejt do të shitet shalqini i Lushnjes që po ulëret Erioni me të drejtë mbase, sesa ky Këshill do të prodhojë ndonjë stacion të vërtetë influence apo vendimmarrjeje në drejtim të politikave sportive. Për të vetmin fakt, sepse realisht në ministri ka dy depozitime të forta që nëse bëhen Këshilli Kombëtar mund të mblidhet veç për kafe, për mall e për ndonjë buzëqeshje.

Së pari është Peticioni i Federatave Sportive, e së dyti edhe paketa e futbollit. Rutina dhe burokracia e mbledhjeve të tilla krejtësisht kot, me baziken “DO TË” dhe “DUHET” vazhdon të prodhojë fjalë. Aty e keni esenciale e Keshillit, bëjeni! Formalizimi i tregut online të basteve si një korridor i vetëm financiar për sportin, por mbi të gjitha, edhe Ligji për Sponsorizimin që futbolli dhe klubet e Superiores po ulërasin prej vitesh, mbeten dy kollona të forta që prej kohësh janë në skrivaninë e gjithkujt, e që kërkojnë vetëm një bindje reale për Kryeministrin të bëjë fakt një lëvizje të tillë.

Pjesa tjetër është thjesht e vetëm butafori, soap-opera, për të mos thënë një unitet personalitetesh që flasin për të prodhuar ASGJË! Pashë diku prezent edhe Presidentin Duka në skype. Nuk e kuptova, por njëherësh e mirëkuptova, me besimin që tezat që kërkon futbolli të kenë qenë vokacioni primar dhe kryesor i kësaj prezence dhe axhende Këshilli. Natyrisht futbolli është leva qëndrore e sportit, por për nga përvoja dhe precedentët, Këshille të tilla, përfundojnë thjesht e vetëm në proces-verbale, dhe kaq.

Logjika të çon shterrueshëm që politikat, apo strategjitë ti prezantohen Kryeministrit për evoluimin e sportit. Por, kryeministri aty i ka. Thjesht do ti shtohet edhe një letër tjetër A4, me ca firma të tjera. Aty ka peticionin e tryezës së Fidelit (KOKSH) me federatat sportive, aty ky paketën e futbollit, të para dhe pas zgjedhjeve me prezencën e Dukës, aty ka kërkesën e sportit në tërësi, për riaktivizimin e Basteve Sportive, dhe Ligjit për Sponsorizimin.

Mjaft të preken pak këto nga vullneti i kryeministrit dhe diçka do të lëvizë. Çdo aksesim tjetër, aq më tepër si këto të Këshillit Kombëtar, janë thjesht e vetëm si një tas taratori, apo pjatancë shalqiri që freskon mirë në këtë vapë korriku. Për ta mbyllur me një pyetje: Këshilli u mblodh, vendimet e Pleniumit nuk janë ende publike, po Fondin Nacional të Zhvillimit të Sportit a do ta mbledhë kush? Sepse ky i dyti ka më shumë peshë e ngjit më tepër, sepse nga letrat kalohen te lekët. Në mënyrë që nesër me të drejtë MAS të mos tërbohet pse x-federatë nuk paska kaluar lekët e shpërblimit për medalierët, etj etj etj.

Jetojmë në një kohë çudirash, sidomos në Shqipëri; në kohë krize, inceratorësh, borxhlinjsh, invazioni, informaliteti, pa shoqatë gazetarësh sportivë. Jetojmë në një kohë kur gazetarët sportivë paguhen me rrogë minimale, me dy bordero, me bankë dhe nën dorë. Mjafton kaq për të kuptuar se fletushka që me shkop magjik kërkon të rregullojë futbollin, është si të shajë i dhjeri të përmjerrin. Puthadorët e shtetit për ndonjë copë tokë , për ndonjë leje ndërtimi a ndonjë falje taksash kanë gjetur “viktimën” e radhës me imoralitetin e një gazetarie pa të vërteta por thjeshtë thashethme prostitucin skandalesh a sandalesh.

Si ka kmundësi që prej kaq vitesh një gazetari jo opozitare, kjo fletushkë nuk thotë një fjalë të mirë për futbollin shqiptar por vjell vrer. Bën shumë mirë që kritikon, evidenton, dhe të gjithë duhet të jemin solidarë ndaj të keqesh, por seriozisht e ka që FSHF-ja nuk ka bërë asgjë, se futbolli në këtë vend qenka problemi (skandali) i madh?! Në një shkarje të tillë profesionale na vjen ndërmend festa e kafshëve të pyllit, ku sorkadhja ishte protokolli. Kur erdhën kafshët, ato u ulën nëpër vendet e tyre të rezervuara. Mbërriti edhe derri. Sorkadhja i thotë derrit: Zoti hajde këtej, te vendi yt. Ke ushqime sa të duash. Derri po derr refuzon dhe shkonte nga plehrat.

Shkurt fare po bëni rolin e derrit në këtë fabul. O derra, mos u merrni vetëm me plehrat (inceratorët), hidhni një sy dhe nga realiteti, nga vlerat, nga puna e madhe e bërë tërë këto vite në futbollin tonë. Nëse e nxini futbollin në fletushkën tuaj apo penën tuaj, si pranoni të dilni e jepni mend në një tjetër kryevepër të Dukës, Super Sport, që e ka nxjerrë futbollin e Superiores në dritë të diellit, transmeton gjithcka “live”. Cilin të marrim për të vërtetë, “derrin” e fletushkës apo “derrin” e ekranit të SS? E dinë të gjithë se cfarë institucioni model është FSHF-ja, me gjithë infrastrukturën e vet njerëzore në krejt vendin. Ia kalon cdo ministrie në vend me mënyrën e funksionimit, organizimit dhe ekspertizës.

Shembullin e qartë për këdo e dha në organizimin e finales së “Conference League”. Shqipëria live nga 160 vende dhe 450-550 milionë shikuesish. Ishte festë futbolli jo e birrës, shurrës apo qofteve me mish gomari a… Ky institucion është i vetmi shqiptar, tashmë i integruar plotësisht në Europë. Falë Dukës, ne kemi një “ministër” në qeverinë europiane të futbollit kontinetal. Pse vallë, ngaqë janë “skandal”, sikurse “masturbohet” përditë me tituj nga gazetarë fletushke që po tkurret përditë, ndodh ky përfaqësim i lartë në UEFA?!

Kjo FSHF, ky futboll që mundoheni ta nxini përditë, shënoi dy kulme historike për vendin tonë: finalet e “Euro 2016” dhe finalja e parë europiane në vendin tonë, Conference League. Gjeni një arritje tjetër të këtyre valencave ndërkombëtare të vendit tonë, në sport jo e jo, por as realitetin politiko-shoqëror. Mos ma krahasoni me një takim para pakditësh tek komshitë e Dukës me 5 milionë euro nga taksat e shqiptarëve, por edhe aty falënderojmë Fidel Yllin që fitoi këtë projekt për volejbollin e basketbollin. Dhe përse 50 vite më parë në prefeksion e ka bërë Enver Hoxha, ku volejbolli shqiptar pushtoi Europën, ku perandori Agim Fagu ne basketbollin tronditën europën. Por, ky organizim i udhëhequr nga Duka ka sjellë shumë para për infrastrukturën futbollistike në Shqipëri, për klubet, pa vjedhur asnjë cent të taksave të shqiptarëve, qoftë edhe indirekt nëpërmjet reklamimit të plehrave (inceratorëve).

Pra, shihni traun në syrin tuaj o të mjerë, para se të kërkoni qimen në syrin e FSHF-së dhe Dukës. Cdo e pështyrë kthehet e bie mbi surratin tuaj si te derri i fabulës. Cfarë ka ndodhur? Zoti Duka flet, ngre probleme, ju thotë “mjaft më se po kaloni cdo limit. Pseudo-gazetaria juaj kundërmon më keq se plehrat në Sharrë. Duka bën mirë që i drejtohet publikisht gazetarucëve informoalë me rrogë 300 dollarë e pa shoqatë, apo sinfikstë, sepse ata pa pikë profesionalizmi, të vërtete dhe përgjegjësie vjell vrer cdo ditë.

Ka një limit për gjithcka. Ka shkruar rregullisht për skandale imagjinare të FSHF-së, por a ka shkuar ndonjëherë në dyert e gjykatës për shpifjet pa fund? Çfarë investigimi bëjnë? Çfarë faktesh ka? Kur e kalon cdo cak, shkel cdo rregull të deontologjisë së profesionit, e meriton edhe seften sipas kokës… Tërë këto trukime, skandale… që i proklamon përditë në faqet e veta, a e ka bërë detyrën e vet, duke trokitur e denoncuar në dyert e drejtësisë shqiptare?

Sigurisht që jo, sepse nuk ka asnjë të vërtetë në ato që shkruan, ose shpif aq shumë sa fatmirësisht nuk ia ka dalë as të arrijë efektin “bomastik” gazetaresk, të shesë ndonjë kopje më shumë. Me shpif, shpif se dicka do të ngelet nuk ecet pa fund, secili duhet të mbajë përgjegjësi për ato që thotë dhe bën. Për cilin standard gazetaresk ankohen këto të fletushkës se nuk kishin akreditim në “Arena Kombëtare” për finalen e Conference League.

Nga një kryeministër tërësisht në back-stage në periudhën e zgjedhjeve, tashmë Edi Rama gjen sërish pasionin e tij për futbollin që për pak “ia vodhi” Lali në muajt e fillim vitit. Finalja tashmë do të jetë e Tiranës. I përket t’i dalë për zot në shërbime e përgjegjësi ky shtet për mikpritjen e mbarëvajtjen. E për këtë s’ka asnjë dyshim që Rama e kryen. Por, një gjë është si fakt kokëfortë, stoik, i pashmangshëm, dhe absolutisht i pa fshehur sado rrekesh ti japësh një biletë merite në 10-she. Cili?

Kjo finale erdhi në Tiranë jo sepse Tirana ka një nam të tmerrshëm. Këtë finale Ceferin dhe Qeveria e tij nuk e sollën në Tiranë sepse këtu u gatuaka mirë (që nuk është se ia futi kot), as për shërbime e siguri, as për instalacione aksidentale. Jo! Këtë finale e solli këtu vetëm ai burri, Duka. Natyrisht që dosja plotësonte një sërë përgjegjësish nga autoritetet dhe aplikimi kishte vite, por mund të rrije në listë pritjeje edhe me vite. Me shumë vite.

Për këtë finale loboi dhe arriti ta sjellë këtu vetëm ai burri, presidenti Duka. Këtë të paktën mos e ekzagjeroni ta vini në dyshim. Është pak, por e sigurt. Nuk e solli UEFA finalen në Tiranë për ushqim të mirë, apo për nam e nishan të kryeqytetit. As për teorinë që Shqipërisë i kishte ardhur radha, por pritej ushqimi i mirë dhe shërbimi që të certifikohej. Shqipëria kishte kohë që fillimisht konkuronte me projekt të stadiumit në ndërtim, e më pas me impantin e ri. Por lobimi dhe vetëm lobimi i Armand Dukës solli këtë finale në Tiranë.

Mos pështyni teksa lexoni këto radhë por kjo është e vërteta. I qëlloi për fat Ramës që në këtë zgjedhje të ishte ai kryeministri benefitar, kjo është tjetër gjë. Është edhe punë fati dhe fati thonë që shpesh shkon me më të mirin. Por në futboll. Jo në qeverisje. Të lobosh është art, profesion më vete. Ed Rama e qan këtë, në fushën e tij. Këtu te sporti ka vetëm një meritë në këtë finale: arriti të lexojë me shpejtësi rrezikun eminent që kishte trokitur në zyrë për të mbajtur këtë finale këtu për ta shijuar shqiptarët, dhe jo grekët, serbët, apo europianë të tjerë.

Pjesa tjetër është dhe mbetet cinizëm dhe thjesht një demagogji i bukur në stinë presidenti në zgjedhje e sipër. Natyrisht që vullneti personal i tij nuk mund të evitohet për kokëfortësinë pozitive të ngritjes së këtij impianti, apo edhe të tjerëve. Por, që finalja na erdhi ne se jemi kampionë në shërbime e siguri, ushqim e bukuri, është një pamflet i mrekullueshëm që edhe Rama kur tërheq makiaton e parë e lexon si konsum për këta lo.qet….

Deri sot, deri para pak orësh s’ka asnjë mirënjohje qoftë edhe cinike, apo periferike për ata qe e sollën. Por ka entuziazëm të nisur herët me të drejtë për këtë bonus imazhi që Duka “i ofroi” Ed Ramës këtë fund maji. Madje, jo vetëm atij. Por edhe arkitektit të ngrehinës gjyqësore për të rrëzuar atë që Rama se la të ndodhë. Big-up prime ministër! Mbase dhe vetë Armando në rrymat e tij sa modeste e diplomatike ka shpërndarë e do të shpërndajë akses merite. Por mbetet taktikë e gënjeshtërt.

Finalen në Tiranë e solli vetëm ai. Dhe nuk e solli para zgjedhjeve, dhe akoma më tepër nuk e lëshoi edhe kur kishte të tëra hapësirat ta largonte. Jo! Ajo mbeti në Tiranë! Tashmë e gëzon gjithkush. Ka nisur ta shijojnë. Pa ndarë merita. Shija vjen e ëmbël, merita u shkon idhët! E megjithatë ajo i mbeti Tiranës. Faleminderit President!

Diego Longo nuk do ta bëj gjumin e qetë sepse skuadra e tij, Kukësi, humbi një ndër finalet e Euopës, ndeshjen me Partizanin, brenda në shtëpi. Në fakt këtë ndeshje trajneri Longo e humbi, ose më saktë e udhëhoqi gabim, që në konferencën për shtyp, duke bërë një gafë amatoreske. Nxori rrobat e palara të klubit, – gjithnjë siç pretendon ai, për t’i larë para kamerave. Në gjuhën e futbollit shkaktoi një penallti, ende pa filluar ndeshja.

Atmosfera u rëndua në ekip pas humbjes së rëndë me Teutën dhe pjesës së parë shumë të dobët me Partizanin. Ekipi kërkonte moral, por italiani bëri të kundërtën. Duket se është i pamësuar me presionin si trajner i parë. Është tjetër gjë të shohësh dhe tjetër ta bësh vetë. Por Diego mori edhe një karton nga presidenti Safet Gjici, i cili tha për “Supersport”:

“Mesazhi që i jap është të mos merret me deklaratat por të marrë përgjegjësinë për rezultatet, ajo që i them është të mbyllë kampionatin dhe të arrijë objektivin, sepse kam besim te lojtarët. I pata thënë që në fillim mos mendo që këtë sistem loje nuk do ta kuptojnë kundërshtarët. Është trajner i mirë, shumë punëtor, por humb kohë me gjëra të tjera që nuk i takojnë. Për problematikat e tjera Kukësi ka njerëz të tjerë, një staf që merret me to”.

Fillimisht, duhet theksuar që Broja është në sezonin premierë, në kampionatin e klasifikuar më lart se të tjerët, pra në Premier League dhe kjo padyshim mbart në vetvete shkallën e konsiderueshme të vështirësisë. Aspekti fizik dhe i ruajtjes së freskisë fizike në vazhdimësi është një element që ndikon së tepërmi në një ligë me intensitet të jashtëzakonshëm, që të lëviz koka si “fshirëse xhamash” edhe kur e sheh ndeshjen në TV. Madje në ishull stërvitjet janë shteruese.

Më tej, klubet angleze kanë kontigjent të madh futbollistësh, pasi Premier League shet më shtrejntë nga të gjithë produktin e të drejtës televizive, dhe rrjedhimisht ka mundësi financiare të investojë në futbollist kualititiv nga i gjithë planeti. Pra konkurrenca është thjesht e frikshme. Duhet medoemos të jesh në 100%, se stoli të kërcënon në çdo kohë.

Broja është ende i ri, është vetëm në të 20-tat e jetës së tij dhe ende nuk është rrahur mirë me erërat dhe shiun anglez. Për të koha ka qenë e mirë, por nuk do të ketë gjithnjë diell, aq më teper në Angli. Kujtojmë që para 6 muajsh ishte shumë pak i njohur në Britani, tani e njohin të gjithë, falë 6 golave të tij në kampionat dhe golit të shënuar në kupë. Për këtë arsye specialistët në Angli flasin me superlativa për të.

Trajnerët kundërshtarë e studiojnë në video, si luan, si lëviz, si godet dhe më pas paralajmërojnë mbrojtësit e tyre të frenojnë inkursionet dhe të jenë gati për dublazh. Këtu ekuacioni i shënimit të golit vështirësohet, pasi ka disa ndryshore. Madje fazën e agjërimit, të cilën Broja po e kalon, e kanë jetuar dhe lojtarë të klasit botëror dhe me më eksperiencë se Broja. Dhe momenti jo i sulmuesve është mëse i njohur si fenomen.

Ah…, se nuk përmenda edhe tjetrën. Broja në fund të sezonit përfundon huazimin, dhe në kokën e tij është edhe Chelsea. A nuk nxorri ai në postimin e fundit foton me fanellën blu? Por në horizont ka dalë edhe Manchester United, dhe shumë të tjerë, brenda ishullit, por edhe në kontinent. Mbase të gjitha këto i mendon dhe ngatërrohet. Është i ri dhe ka të drejt të ëndërrojë, dhe këtij djali i dalin ëndrrat.

Mund ta kenë marrë me shaka, dikush rreket të thotë që është blof, por realisht penalizimi është fare afër. Një klikim afër. Ajo që lihet të kuptohet nëpërmjet heshtjes së presidentit është fakti që FSHF nuk do që finalja të spostohet, paçka se nuk është e nuk do të jetë më çështje dëshire: si dua unë, por kauzë obliguese për të mbrojtur një standart!

Por, përtej Armandos dhe Komitetit, përtej FSHF, një lloj revolte e lexon hapur në mimikën e secilit president, të cilët në një mënyrë apo tjetër shfryjnë, teksa gjenden përballë një risku, që e perceptojnë fatal për të ardhmen e shpejtë që u serviret. Jo pak, por disa të tillë të takuar rishtazi u shprehën në mënyrë shterruese: “Penalizimi është thjesht dhe vetëm: Fatal dhe falimentues për ne! Goditja për të mos ngritur më kokë kurrë”! Në anën tjetër, “mentorët” e së “pastrës” nuk rreshtin së predikuari eksitime të ndryshme, teksa janë postierë besnikë të linkeve për këtë situatë. E kanë entuziazmin e garantuar, edhe në kohë luf.te, edhe në ditë pa makina, edhe në ditë pa Lulin, dhe me Edin.

E megjithatë, përtej Armandos, penalizimi është te dera. Askush realisht nuk e beson. E merr me të qeshura, e merr si një bllofim, e konsideron lojë, e quan aplikacion relaxi, por mbi të gjitha, duke lexuar edhe vetë presidentin e rizgjedhur, kanë bindjen që asgjë s’do ndodhë. Në fakt, realisht presidenti nuk është shprehur, dhe afër mendsh, ai vetë nuk kërkon kurrsesi që finalja të degdiset sa në Ballkan, apo Europë. UEFA ka tashmë gati porcionin argumentues për ndërhyrjet e forta të politikës në drejtësi, teksa duket që në një mënyrë apo tjetër anëtari I saj lipset të përpiqet në cdo lloj forme të gjithanshme që të evitohet një situatë e tillë, që pas finales do të groposte investimet kaq vjecare, kryesore e madhore të elitës së futbollit, e më tej akoma në sistemin zinxhir në rang kombëtar.

Përjashtimi i mundshëm I Shqipërisë do të fundoste dekada e më shumë investimesh e sfilitjesh financiare, të presidentëve të Superiores, faktorë dhe vendimmarrës, me një vëmendje totalisht të braktisur shtetërore në shëndoshjen e financave të tyre, në futbollin që mbajnë. E nëse bien struktura të tilla si Gazmend Demi, Edmond Hasanbelliu, Refik Halili, Pashk Laska, Alban Xhaferaj, Safet Gjici, Ardian Bardhi, Ardian Takaj, Agim Demrozi, Besnik Kapllanaj, e shumë e shumë të tjerë, (ndjesë për ndonjë që nuk kam përmendur) atëherë sistemi ortek do të kaplojë gjithkënd, në ishullin e famshëm që Lali mendoi se mund ta merrte me votë. Penalizimi godet drejt e në aortën e tyre financiare, godet fort interesat dhe atë pak garanci financiare që mban vital këtë garë, jashtë çdo konturi asistues e suportues ligjor.

Luf.ta me zjarrin, do të nisë të djegë të tërë piramidën kryesore të futboll-bërjes, startit të investimeve të nisura, dhe ushqimit të vazhdueshëm për futbollin e bazës. E marrin me shaka, por një goditje e tillë e cila është fare afër futbollit shqiptar, aq sa fatkeqësisht është ushtria pushtuese ruse afër Kievit (në mos ka hyrë) do fundosë ata burrat që sot, keq apo mirë, me apo pa gabime, po prodhojnë këtë futboll kompetitiv, për të cilin vetëm dy sezone më parë, vetë kryebashkiaku alokoi edhe një fond shtesë shpërblimi, për Tironën kampione. Uroj ta bëjë sërish këtë radhë.

Përtej shkatërrimit të imazhit në kohë paqeje e rend qetësie në Shqipëri, ku UEFA po çon drejt fundit idenë e spostimit të finales me rezistencën maksimale të FSHF, ata që janë në alert real mbeten presidentët me investimet e tyre që janë në tehun e falimentit real, nëse Edi Rama realisht do ta çojë deri në fund ambicien e tij të fshehur, për ta rrafshuar përfundimisht atë që është ngritur deri më tani. Presidentët e Superiores i lexon fare qartë që janë të trembur. JO në aspektin fizik, por në rrafshin  e pritshmërisë. Besojnë që marrëzia është çështje ditësh, dhe i pari i këtij vendi nuk mundet kurrsesi tu heqë “SËIFTIN” atyre pak klubeve që kanë nisur prej vitesh të konturojnë, në mënyrë ligjore, me investim konkret, në tërë ingranazhin e kritereve liçensuese të një klubi.

Natyrisht nën suportin dhe vazhdimin e plotë të investimit financiar të vazhdueshëm nga FSHF. E shprehin vetë. Sikundër vetë u shprehën në 15 mars. I gjen kollaj të tërë, fizikisht apo me telefon, dhe në këtë menu konstante bisede, fataliteti rreket të shprehet, por falimenti akoma më rëndë. Nëse goditja e UEFA-s kalon përtej barrierës së përpjekjeve të vetë presidentit të rizgjedhur që ai moment të mos vijë. Përtej fantazive të blofimit, apo anekseve entuziaste për një situatë të tillë, sërish pëpjekjet e anëtarit të Komitetit Ekzekutiv të UEFA-s lexohen që finalja të rrijë në kryeqytet, dhe mbi të gjitha rendi social e financiar I klubeve të mos shkojë në pikën zero,  apo akomë më poshtë në pikën fatale të largimit një herë e përherë nga terreni i UNI-t agresiv e shfarosës shtetëor. Finalen e duam të gjithë në Tiranë, edhe vetë Rama mbi të gjitha. Përtej Akoma kësaj, përjashtimi në bllok për vite e vite I Shqipërisë nga gjithçka prodhon UEFA e FIFA në Europë dhe në botë në të gjitha nivelet do të ishte një fatalitet ekonomik me dëme të parikuperueshme për vite e vite.

Nëse e merrni me shaka..Zoti Ju Faltë!

Nëse vërtetë nuk e besoni…Zoti iu Ruajtë!

Mirë futbolli, po federatat e tjera sportive, që mbahen me paratë e shtetit, pra taksat tona, a duhet të kalojnë në “skaner”? Të gjithë folën, analizuan,  vetëorganizuan, vetëndryshuan. Të gjitha këto raporte me njëri-tjetrin. Mbaroi zhurma e madhe para asamblesë së 2 marsit, ndaj le të jemi më të qetë, gjakftohtë. A e di Ministria e Arsimit, KOKSH, institucionet shtetërore se FSHF-ja nuk merr asnjë lekë nga taksat e shqiptarëve… Po cfarë ndodh me federatat e tjera? Iu marrin lekë pa fund taksave tona. Ciklzimi, volejbolli, basketbolli, shahu, bilardo…., federata pa fund, që marrin fonde të konsiderueshme nga arka e shtetit. Ka presidentë federatash me mbi 25 vite në drejtim, deri në 7 mandate. Në futboll nuk ndodh si te basketbolli, fjala vjen, ku qeveria shqiptare ka dhënë 5 milionë euro nga taksat tona. 5 milionë euro për cfarë jepen? Cfarë rezultatesh ka arritur basketbolli ynë?

Nëse ekzekutivi kërkon ndryshime në FSHF, atëherë qeveria, ligjvënësit, KOKSH-i duhet të ndërmarrin nisma ligjore në parlamet. Të ndryshojnë ligjin për sportin dhe pas tij edhe statutet e federatave. Le t’i skanojnë të gjitha federatat, që nga statutet, financat, pagimin e taksave dhe tatimeve, sigurimet shëndetësore të sportistëve, tatimin mbi pagat… Bashkë me këto të kufizojë qartë e me ligj sa mandate lejohet një president federate. Le ta bëjnë këtë dhe nuk kanë pse hedhin gurin e fshehin dorën, duke bërë mashë gjasme drejtësinë e pavarur. Ama, ligjvënësit do të duhet ta japin shembullin nga vetja. Pra, jo t’i detyrojnë federatat të bëjnë si thonë ato, por si veprojnë ato. Pra, nëse kushtëzon një president federate me vetëm dy mandate, atëherë edhe kryeministri e drejtues të tjerë shtetërorë të jenë në të njëjtën “gjatësi vale”. Ne kemi kryetarë partish që kanë 30 vite, kryetar qeverie drejt mandatit të katërt… Në këtë rast, mos vallë politika duhet të shohë veten në pasqyrë, të bëjë një katarsis vetë si fillim dhe pastaj “t’i vërë në rresht” edhe federatat sportive.

Ata humbasin zgjedhje pa hesap, akuzohen për korrupsion, trukim të votimeve, por sërish janë në krye të partive. Një kastë politikanësh kanë 30 vite në krye të partive, por edhe në pushtet. Atëherë, cfarë shembulli japin vetë, që të kërkojnë llogari te të tjerët, te FSHF-ja në këtë rast? SHBA ka kushtëzuar presidentin me dy mandate, ndërsa këtu te ne pushtetarët “cimentohen” në karrige. Kanë hipur në karriget që mbajnë dhe po vdesin aty, që nga ministra, kryeministra, kryetarë partish, kryetar bashkish etj.

Këtë herë do të diskutojmë për më shumë sesa një episod, por për një rast flagrant të minutës së 90, që nuk lë më tepër kohë për të ndryshuar rezultatin, pasi arbitri është gati për vërshëllimën e trefishtë.

Deri para një jave gjithçka ishte në ujëra të qeta, përfaqësues të FSHF, Erion Veliaj dhe përfaqësues të Bashkisë, të Policisë, janë takuar me eksponent të lartë të UEFA-s sa i përket organizimit të finales së Conference League.

Nuk kaluan shumë orë dhe nisi menjëherë vërshimi i Erion Veliajt karshi futbollit, për të vendosur për garën e presidentit të FSHF. Në fakt, Veliaj e kishte menduar edhe sesi t’i kthente përgjigje pyetjes se përse po hynte me politikën në këtë garë.

“Jo, unë vij këtu si një aksioner i Tiranës”, tha kryetari i Bashkisë që fuqinë e aksionerit e përdor vetëm për përfitime, pasi kur klubi ndodhet në borxhe, në ato momente “zhduket” nga funksioni. Gjithsesi, në audio-përgjimin e treguar nga FSHF, Veliaj shprehet qartë me zë: “Pasi të pushtojmë Tiranën, do të ikim që të pushtojmë gjithë Shqipërinë”.

Pra nga aksioneri i Tiranës, Veliaj përfundon në në aksionerin e Laçit, në aksionerin e Durrësit, në aksionerin e Korçës, të Vlorës etj etj. Ndërkohë në mbrëmjen e djeshme edhe kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, foli se kjo betejë ishte vetëm mes Veliajt dhe Dukës, duke thënë se Qeveria e tij nuk përfshihej në këtë problem.

Po atëherë, çfarë kërkonin Niko Peleshi dhe Sotiraq Filo në Korçë? Po atëherë, çfarë kërkonte Mirela Kumbaro në Gjirokastër? Po atëherë, çfarë po ndodhte në Shkodër? A përfaqësojnë të gjithë këta kryeqytetin dhe janë që të gjithë aksionerë të klubit Tirana?

Ndërkohë për zgjedhjet në Tiranë, Veliaj i kërkoi me ngulm anëtarëve dhe komunitetit të futbollit që të bëheshin bllok të gjithë në mbështetje të Prodanit. “Shkova me mendimin se 20 ishin të mitë, por Federata kishte futur 40 të tjerë. Nëse do të ishin 40 të mitë aty, Federata do të kishte futur 80 të tjerë”, tha Prodani në “Skaner” duke kërkuar që të denoncojë manipulimin e votave.

Pra le të themi se denoncimi i manipulimit të votave bëhet nga Prodani që nga ana tjetër ka fuqinë për të ditur rezultatin e disa anëtarëve të futbollit, kur zgjedhjet nuk janë bërë ende. Si është e mundur që të parashikohen rezultatet në favorin tënd, kur anëtarët e Shoqatës nuk janë shprehur ende?

Le të themi se me pamje të ngadalësuara, VAR tregon qartësisht se në këtë pretendim për faull dhe penallti të Veliajt, në mënyrë që të marrë vet topin dhe penalltinë ta gjuajë vetë, në fakt është një faull i pastër në favor të… futbollit. /Sport Ekspres/

Në fillim duhet të themi se kryetari i Bashkisë është pak i informuar për futbollin që kur përdor shprehjen: “Po çfarë është ky ishull që nuk e kontrollojmë dot ne?”. Le të themi se është një “mollë e ndaluar”, molla e vetme e ndaluar dhe e pa helmuar nga një parti e cila zotëron gjithçka në vendin tonë.

Por le të kthehemi te pyetja jonë…përse tani? “Më mirë vonë se kurrë”, është shprehur Veliaj, megjithëse kjo përgjigje është qartazi për të mbuluar sadopak këtë shpërthim të papritur. Tani sepse për herë të parë Shqipëria pret finalen e Conference League dhe do të jetë shansi i artë për të rrëmbyer vëmendjen e gjithë Europës, arritja do të gëzohet pas zgjedhjeve të reja në FSHF.

Tani sepse e ardhmja e Kombëtares duket e ndritur, mes një brezi të ri që premton shumë për kualifikueset e Europianit dhe Botërorit. Mos harroni sesi Qeveria asokohe nxitoi për të garuar se kush do të shkonte i pari në aeroport për të pritur si heronj djemtë e Kombëtares pas Europianit të Francës, megjithëse i hoqën pasaportat diplomatike pas dy humbjeve radhazi. Temë tjetër edhe kjo!

Tani sepse ekipet shqiptare kanë më shumë mundësi për të arritur në Europë, jo vetëm në saj të rritjes së tyre, por edhe të formatit të ri, Conference League. Tani sepse dihet ndjeshmëria e madhe e tifozëve mbarëshqiptarë për Kombëtaren dhe një arenë si Air Albania, mund të përdoret si imazh për të reklamuar shumëçka.

Por mbi të gjitha, tani sepse Shqipëria nuk është më si dikur në arenën e futbollit, ka peshën e madhe të saj. Kujtojmë vetëm rastin e fundit juridik ku Nedim Bajramit nuk i lejohej që të luante me Kombëtaren tonë në bazë të rregullave, por u arrit që të gjendej rruga për ta bërë një rast përjashtues.

Le të themi se politika kërkon që të futet kudo ku sheh një masë të madhe njerëzish. Nëse dëshira e madhe e Veliajt do të përmbushej, nuk do të habiteshim aspak nëse në zgjedhjet e vërteta të kryetarit të Bashkisë, jo këto që nuk i takojnë, të shfaqeshin Armando Broja dhe Marash Kumbulla duke ftuar të gjithë njerëzit që të votonin numrin … në fletën e votimit.

Ndoshta pas kësaj ndërhyrje të madhe në futboll, radhën e ka Big Brother-i. Ndoshta pas disa ditësh kryetari i Bashkisë do të kërkojë që t’i bëhet edhe një kontroll këtij show televiziv pasi gara aty po bëhet e paracaktuar. Monika, e cila ishte që në ditët e para në rrezik të madhe për të dalë nga shtëpia, tanimë po prek finalen. Si ka mundësi që të ndodhi një gjë e tillë, a ka llogjikë?

Me siguri që Veliaj mund ta përligji edhe një ndërhyrje për të parë se kujt i kanë shkuar votat e shqiptarëve, në mënyrë që të jenë vetë në krye të këtij formati, për ta drejtuar sipas dëshirës së tyre. Kështu mund të “privatizohen” edhe Donaldi me Ilirin, që pas fitores së tyre të deklarojnë: “Falenderojmë kryetarin e Bashkisë për këtë organizim madhështor”.

Jetën po, punën po, shkollën po, teatrin po, KOKSH-in po, futbollin ende jo, tanimë i ka ngelur edhe të pretendojnë që të drejtojnë vetë edhe Big Brotheri-n, për të qenë si “qershia mbi tortë” e për të mos lënë asnjë ishull jashtë kontrollit të tyre. Atëherë, kur një person e kontrollon gjithë territorin i vetëm, çfarë quhet? Gjithsesi, mos harroni, “Big Brother” ju vëzhgon… /Sport Ekspres/

Robinson nuk u mjaftua me vetëm një falënderim, por ka shkuar më shumë se kaq, duke bërë tatuazh në këmbën e tij numrin e fanellës së Granit Xhakës (34). Fotoja u bë publike nga ai, si dhe mori një shpërndarje të madhe në rrjetet sociale. /Elio Hajdari-Sport Ekspres/

Gjuha shqipe është kaq shumë e bukur dhe e larmishme për t’u shprehur në rastet kur kemi mirënjohje të madhe, e kur njëkohësisht duam që t’i dërgojmë përgëzimet tona një personi për sukseset që ka arritur në emrin tonë të përbashkët. Por në një vend si ky i yni, ku asgjë nuk është siç paraqitet, teoritë konspirative janë pjatë e parë në tryezë. Gjithmonë shihen prapaskenat dhe ideohen mënyra të ndryshme, edhe duke trilluar, për të dalë në shpjegimin e përfundimit.

Ajo që duam të ri sjellim në vëmendje dhe të trajtojmë, jo pa qëllim, është De Biazi. Shumëkush vazhdon të shprehet se merita kryesore e atij kualifikimi në Europian ishte Ballist Morina, shumëkush po vazhdon të shprehet se merita kryesore e atij kualifikimi ishte Armenia e dorëzuar në ndeshjen e fundit ndaj Shqipërisë apo edhe gafa fatale që bëri Danimarka duke barazuar me Armeninë, në një ndeshje finale.

Por askush nuk vazhdon që të japi merita për De Biazin që fitoi ndaj Portugalisë, që barazoi dy herë me Danimarkën, që e mbajti Francën në shtëpinë e saj dhe në grupet e Europianit me “zemër të ngrirë” deri në minutën e fundit ndaj Shqipërisë për të shënuar një gol, që luajti si e barabartë me Zvicrën me 10 lojtarë dhe që në fund, mori fitoren e parë historike me Rumaninë në fazën e grupeve.

Sigurisht që një bonus i madh në atë kualifikim ishte edhe mbrojtja që bëri FSHF ndaj Serbisë për të marrë tre pikët në tavolinë. Por të njëjtën gjë Federata e bëri edhe me lojtarin Nedim Bajrami, duke realizuar një ëndërr të pamundur për të marrë futbollistin që kishte vëmendjen e të gjitha ekipeve në Serinë A, duke dalë përtej rregullave. Por nëse De Biazi diti që ta shfrytëzojë bonusin, Reja nuk e ka bërë ende.

Por përse po e hapim sërish këtë temë në këto momente? E thjeshtë, Milot Rashica dhe Amir Rrahmani. Për t’u kthyer pas në kohë kur De Biazi zgjodhi që të lërë jashtë katër lojtarë që duhet të bënin gati valixhet dhe të mos niseshin për në Francë: “Herolind Shala, Berat Gjimshiti, Milot Rashica dhe Amir Rrahmani”.

Për të qenë të sinqertë deri në fund, Gjimshiti kishte dhënë kontributin e tij në disa ndeshje kyçe, por me ekipin ku ndodhej nuk e kishte fituar ende gjithë dashurinë e tifozëve shqiptarë. Kritika e vetme në ato momente ishte marrja e Veselit, disi i panjohur për ne, ndërsa në vendin e tij kërkohej Milot Rashica. Jo për kontribut të dhënë me Kombëtaren, pasi deri në ato momente ishte inekzistent në fushë, por për hir të së ardhmes premtuese.

Në momentin kur tre lojtarë zgjodhën që të largoheshin te Kosova dhe Gjimshiti nuk e ndërroi zgjedhjen e tij, Berati hyri në zemrat e të gjithë tifozëve pasi nuk u “hakmor” ndaj De Biazit dhe dalloi mbi të tjerët. Pas disa kohësh do të niste edhe rritja e tij sportive me Atalantën, teksa kishte arritur kulmin në aspektin moral te Kombëtarja, për t’u kthyer në një lider shpirtëror te kuqezinjtë.

Më pas tema e diskutimit kaloi në një tjetër nivel: “Ahhh, De Biazi, çfarë na bëre, Milot Rashica”. Sulmuesi shqiptar po shënonte thuajse në çdo ndeshje të nivelit të lartë në Bundesligë me Werder Bremen, po tundte rrjetën e Bayern Munchen dhe Dortmund. Mjaftoi një periudhë jo e mirë te Werderi dhe kalimi te Norëich, ku pavarësisht paraqitjeve positive nuk ka arritur ende që të shënojë golin e parë, që kjo temë të harrohej dhe kurrsesi të mos vendosej në diskutim.

Herolind Shala nuk e arriti kurrë një pikë kulmore të karrierës, ndërsa Berat Gjimshiti është fatmirësisht pjesë e Shqipërisë, më e rëndësishmja madje. E kështu, i fundit në listë mbetet Amir Rrahmani. Një shpërthim i vonë për ish-mbrojtësin e Partizanit që tanimë luan përkrahë Kulibali te Napoli që kërkon titullin kampion në Serinë A.

Pas thuajse 6 vitesh histori, është vërtet qesharake, por sërish po kthehen të njëjtat diskutime: “Ahh De Biazi, çfarë na bëre, Amir Rrahmani”. Megjithëse nëse do të kthehemi pak pas në kohë do të kuptojmë se Shqipëria e asaj periudhe nuk ka pasur kurrsesi vend për Rrahmanin në formacionin titullar, kur dyshja Cana-Mavraj ishte shtylla e pakalueshme dhe me një Ajeti që u kthye në “ministrin e mbrojtjes” asokohe. Askush nuk ngrinte dyshime të tilla për formacionin.

E në momentin që Rrahmani do të ulet disi në shkëlqimin e tij pas një farë kohe, do të kuptohet realisht se në fund të fundit, pavarësisht zgjedhjeve që De Biazi bëri dhe që në fund la disa të pakënaqur, ishte njeriu që na drejtoi te suksesi. Në ato momente fjalët do të ndryshojnë, për të marrë tjetër kuptim: “De Biazi, çfarë na paske bërë”! Ndoshta një “FALEMINDERIT” do të kursehet sërish, për sa kohë edhe vetë Qeveria zgjodhi që të telefononte italianin dhe t’i thoshte se duhej të kthente pasaportën diplomatike që i kishte dhënë për dërgimin në Europian. Heronjtë ishin kthyer papritur në zero!

Nëse ata djem që ishin pa emër në Europë na dërguan kaq lartë, kjo do të shërbej si shembulli dhe motivimi më i mirë për grupin aktual të Kombëtares që luan mes ekipeve më të mira në Europë. Shpeshherë në media vlerësimet kanë qenë përtej maksimales, por ato që nuk duhen harruar janë fjalët domethënëse të Altin Lalës për “Sport Ekspres”: “A janë këta lojtarët aktual të Shqipërisë më të mirët që kemi pasur? Le t’i shohim në fushë, në 2016 kemi qenë në Europian”. /Sport Ekspres/

Surpriza më e madhe erdhi në ditën djeshme, Rei Manaj. Futbollisti i Spezias ka qenë më i preferuari për trajnerin Reja, por këtë herë “Sport Magazine” raporton se Manaj ka mbetur jashtë listës së grumbullimit. Për herë të parë shohim sesi edhe italiani nis të zbutet disi, pasi ka qenë shumë kokëfortë dhe nuk lëvizte asgjë nga skemat e tij për hir të të tjerëve.

Por, a mos duhet të dëgjohet edhe zëri i tifozit? Shpeshherë thuhet se ekipet dhe Kombëtaret duhet të rrinë larg përfshirjes së komenteve të publikut,  por nuk qëndron gjithmonë. Përshembull, publiku ka kërkuar në çdo moment Armando Brojën te Shqipëria. Në këtë rast, më tepër gabim ka pasur Reja me vendimet e tij sesa sportdashësit tanë me komentet e tyre.

Për më tepër që italiani po paguhet për t’i falur kënaqësinë tifozëve shqiptarë me Kombëtaren dhe disa sugjerime, nuk do të ishin keq që të dëgjoheshin. Një shembull na vjen edhe nga jashtë sportit, politika. Nëse Reja nuk ndryshon nga idetë e tij, atëherë çfarë mund të themi për Edi Ramën? “Më gjerman se italiani” në këtë pjesë, por në të vetmin rast që Rama iu nënshtrua opinionit publik ishin ar.mët kimike.

Vendimi për t’i pranuar dhe për t’i sjellë në Shqipëri bëri që Rama të tërhiqej për herë të parë nga një plan i tij, për hir të të tjerëve, pas revoltës popullore që ishte historike për nga pjesëmarrja. Nëse kjo lëvizje i dha më shumë kredit Ramës për zgjedhjet, Rejës i jep më tepër pikë për vazhdimin e kontratës me Kombëtaren. Një lëvizje kjo e trajnerit të Shqipërisë që po shkon shumë më tepër sesa një vendim për lënien jashtë për shkak mos aktivizimi te Spezia.

Si një “Shah-mat”, ku Reja tregon se do të provojë elementet e rinj dhe do të përgatis brezin e ri për kualifikueset e Europianit. Në të kundërt, trajneri do të vendoste që ta mbyllte me besnikët e përhershëm të tij. Pra qartësisht pas kësaj lëvizje duket se Reja do të vazhdojë “martesën” me Shqipërinë, nuk do të ketë divorc. Nga ana tjetër ky shërben edhe si një shembull se individi nuk duhet të ngrihet kurrë mbi Kombëtaren, për të fituar edhe njëherë tjetër dashurinë e tifozëve shqiptarë. /Sport Ekspres/

Futbolli në Shkodër është fe dhe për këtë nuk ka askush dyshime. Njerëzit janë të apasionuar pas sportit, teksa kërkojnë përfaqësimin në nivelet më të larta për t’iu gëzuar sadopak sukseseve të arritura. Po e njëjta situatë siç paraqitet edhe te Kombëtarja, ku pas një fitore ngrihesh në “qiellin e shtatë” dhe pas një humbje, gjithëkush pret në radhë për të dhënë shkelmimin e tij.

Në pritshmëritë më të larta vijnë edhe zhgënjimet më të mëdha. E ditur! E teksa Vllaznia numëron dy humbje radhazi dhe 9 pikë në tabelë, me të njëjtat statistika si Dinamo, te shkodranët janë shtuar zërat për largimin e trajnerit. Ndërkohë te Dinamo, trajneri Shkëmbi nuk mund ta pranojë që të flitet as për një moment krize të ekipit, pasi jemi ende në javët e para. Megjithëse drejtuesit e klubit i kanë vendosur në dizpozicion trajnerit një “Ferrari”, me lojtarët më të mirë të sezonit të shkuar.

Sa i përket Vllaznisë, opinioni dhe tifozët nuk mund të pranojnë dy humbjet radhazi ndaj kundërshtarëve direkt. E kuptueshme kjo dhe gjithçka vjen për faktin se ne, populli shqiptar, nuk e pranon asnjëherë humbjen në çdo fushë të jetës. Politikë, sport dhe në çdo pjesë tjetër, gjithmonë ka një faj të madh që vjen humbja, asnjëherë për faktin se rivali është më i mirë se ty dhe nuk merret si një mësim, për ta rivalizuar më mirë në të ardhmen. Në të gjitha rastet kur një skuadër humb, në pjesën më të madhe faji i “vishet” vendimeve të arbitrave dhe më rrallë trajnerit direkt, duke vendosur menjëherë në pikëpyetje për shkarkimin e tij. “Non grata për arbitrat ose shkarkim për trajnerin”, kjo është panorama që vjen në Superiore pas një humbje të marrë.

Nuk duhet të ndodh kështu, për të qenë kaq ekstrem, por kjo është natyra jonë. Çfarë po ndodh me Vllazninë? Asgjë më shumë sesa ishte në sezonin e shkuar, ndoshta një marsh më i vogël në nisje që kurrsesi nuk mund quhet si problem i madh, por fakti është i tillë: “Të tjerët janë rritur”. Tashmë kemi Teutën që është kampione në fuqi, Tiranën që është skuadra e momentit, Dinamo që ka marrë lojtarët më të mirë në qarkullim, Kukësin që po bënë lojën më të bukur dhe Partizani që është investuar shumë nga presidenti Demi. Pra, nuk është aq e lehtë sa duket dhe mbi të gjitha, gara zhvillohet më të tjerët.

Por le të kthehemi pak te Vllaznia. Kjo skuadër ka vetëm dy vite histori, të dytin nuk e ka mbushur ende. Jemi duke folur për grupin e ri të punës me Alban Xhaferin në krye, më parë si sponsor dhe me trajnerin Brdariç. Nëse kthejmë kokën mbrapa për vitet e shkuara te Vllaznisë, janë ato ku skuadra endej në vendet e fundit të tabelës dhe jepte shfaqje qesharake mes bojkotit të stërvitjes për mungesën e rrogave, që nuk lidheshin kurrsesi me emrin.

E duke mbajtur këtë llogjikë është e kuptueshme se Vllaznia kërkon kohën e saj për t’u përshtatur me një terren që është krejtësisht tjetër nga ai i sezonit të kaluar, ku mund të merrte pa problem arratinë pasi të tjerëve u kishte mbaruar “benzina” në nisje. Dikur loja që praktikonte Brdariç ishte më e bukura dhe të gjithë marroseshin pas tij, madje edhe para pak ditësh kur fitoi 6-3 ndaj Dinamos, por tanimë konsiderohet më e gabuara pasi mund të pësosh gola qesharak në vendosjen lart të skuadrës, siç ndodhi ndaj Tiranës.

Sigurisht që për këtë skuadër ka shumë kritika që duhen bërë, në mënyrë që të përmirësohet puna. Por në fund të fundit ajo që vlen është baza dhe në gjithë këtë kohë, skuadra ka treguar se baza e saj është shumë herë më e mirë sesa më parë. Kritikat për t’u rritur dhe ato që dëmtojnë rëndë skuadrën, për ta kthyer në presion asfiksues, ndahen në një limit fare të vogël. Në Shkodër, siç ndodhte në shumë raste edhe më parë, anonte nga asfiksia. Nuk kanë qenë të pakëta rastet kur Vllaznia shihej si favorite me një skuadër të madhe për formën që kalonte dhe luante në shtëpinë e saj, me stadiumin e tejbmushur, por në fund dështonte me rezultatin. Për t’u kthyer në gjendjen psikologjike që edhe Reja e tha hapur para finales me Poloninë: “Arsyeja e vetme pse mund të humbim në Air Albania? Nga frika se mund të dështojmë”.

Gjithëkush mund të japi ide dhe mendime sesi shkodranët mund të rriten më tepër në të ardhmen, është në të mirën e skuadrës. Por askush nuk ka tagrin që të kërkojë shkarkimin e trajnerit pas shtatë javësh kampionat dhe më pas të kritikojë presidentët e klubeve sesi këta teknik hiqen kaq lehtë nga puna. Për të mos përmendur rastin në sezonin e shkuar, ku sërish pas një momenti të keq Brdariç bëri gati valixhet për t’u larguar, e teksa u mbajt në minutën e fundit duke i kthyer biletën e avionit, skuadra për pak arriti që të shpallej kampion. Brdariç ishte po i njëjti, megjithëse njëherë u paraqit “i mirë” dhe më pas “i keq”. Paradoksale! Në fund të fundit, te Vllaznia janë “disa burra” që e kanë treguar sesa kuptojnë nga futbolli për t’i ndryshuar fytyrën skuadrën në kohë rekord dhe kanë bërë që në Shkodër të flitet sërish me entuziazëm për futbollin.

Brdariç? Ky është futbolli, duhet të kthejë sytë pak nga Premier League. Pas dy humbjeve me 9 gola të pësuara, Solskjaer ka pasur kore fyese dhe kërkohej largimi i menjëhershëm nga tifozët e Manchester United. Mjaftoi vetëm një fitore kundër Tottenham në transfertë dhe të gjithë mbështetësit e djajëve të kuq po këndonin kore për Solskjaer, këtë herë ishin thirrje dashurie. Vetëm një ndeshje dhe ndryshimi është drastik, por ky është futbolli që ecën me rregullin e jetës: “Të gjithë do të duan kur të kthehesh i suksesshëm, por asnjëherë mos harro, gjatë gjithë kësaj kohe kjo nuk do të thotë se ti nuk vlen”. /Sport Ekspres/

“Ole, Ole, Ole, Ole”

Has Solskjaer won the backing of Man Utd’s hardcore fans? ? pic.twitter.com/3mnfSd9UDv

— Goal (@goal) October 30, 2021

Ka që 5 vjeç që shkoj në stadium dhe ka të paktën 15 vite që mbaj mend çdo ndeshje të Vllaznisë. E në këto vite sfida më e ndjerë, sfida që s’kam munguar kurrë, sfida që duhet fituar, por rrallë është fituar është ajo me Tiranen.

Përsëri para pak orëve Vllaznia u mund në Shkodër nga Tirana në shifrat 0-2. Por, a i mundëm ? Sepse nuk i lamë të hynin në stadium, në media u pompua si finale Botërori. Vllaznia ka lojtarët më të “mirë” në letër se në fushë pamë fantazma meqë është edhe Halloween.

Na mundën ? Pasi na dhanë leksion në fushën e lojës. Pa ndonjë sforco të madhe morën atë që vlen në futboll,fitoren dhe 3 pikët. Kryesimin e tabelës tashmë të shkëputur. Plot disiplinë dhe dinjitet.

Por, do i mundim ? Ka gjithmonë të ardhme, ka të nesërme, ka ndeshje të rradhës. Është shpresa ajo që nuk shuhet asnjëherë e shpesh gjatë këtyre dekadave të fundit kemi thënë që do fitojmë në ndeshjen e rradhës kundër Tiranes. Epo, nuk i dihet, ndoshta takimin e rradhës do i mundim.

Skuadra jonë kombëtare e futbollit ndodhet në një nga udhëkryqet më interesante të historisë së saj, dhe më interesantin e  epokës Reja. Dy ndeshjet e radhës, përballë Hungarisë dhe Polonisë do të vendosin përfundimisht se me çfarë statusi do të zhvillojmë finishin e kësaj fushate kualifikuese. Janë dy ndeshje ku në fakt luhen objektivat e grupit, janë dy ndeshje që mund të na lënë në vendin e katërt (ku e nisëm), mund të na drejtojnë tek i treti, që do të ishte një arritje, apo tek i dyti (ku aktualisht jemi), që do të ishte edhe objektivi maksimal, referuar kreut të grupit që ishte dhe mbetet Anglia. Fillimisht duhet theksuar nevoja e të qënit realist. Vendi i dytë nuk do të thoshte kualifikim për në Botëror. Ai për momentin mbetet utopik edhe për shkak të formulës së ngatërruar që vijon me play-off-in. Por gjithsesi vendi i dytë do të ishte një arritje e madhe për skuadrën tonë për shumë arsye.

Në këto kushte ndaj Hungarisë dhe Polonisë do të ketë tension dhe presion, me dy anët e medaljes që kjo situatë prodhon. Sepse sfida të tilla mbeten udhëkryqe delikate e të vështira, por janë edhe momente që u japin mundësinë skuadrave të shfaqin karakter të fortë, përtej cilësive të elementëve brenda tyre. Nevojitet zgjuarsi taktike, përqendrim maksimal dhe shumë besim. Është momenti që ky grup i tanishëm lojtarësh, me bojën e theksuar të vulës Reja të stamposur tashmë,  të tregojë rritjen e vet normale në çdo aspekt. Cilësitë në skuadrën tonë janë, për të provuar atë që i nevojitet në këto dy sfida. Katër pikët që do të kënaqnin Rejën probabilisht do të ishin 1 në Budapest dhe 3 në Tiranë, edhe pse Polonia, mbetet një kundërshtar shumë i fortë përtej momentit jo shumë pozitiv që po kalon.

Hungaria, e shfaqur interesante në periudhën e evropianit (përveç historive të vjetra), nuk ka diferenca me skuadrën tonë. Vlerat e saj i rrisin më së shumti tre lojtarë të Leipzig, ndër ta Orban mund të mungojë dhe Gulasci luan në portë. Në sulm do të mungojë Szalai dhe shënues të tjerë problematikë nuk ka. Do të duhet të na ndihmojë ndërkohë, qoftë edhe psikologjikisht, fitorja e Elbasanit. Aty,   përtej rezultatit, treguam supremaci të mundshme dhe, për sa i përket rezultatit, shënuam me një lojtar që vinte nga stoli, i cili tregoi dëshirë për të bërë diferencën, duke realizuar jo vetëm golin e tij të parë me Shqipërinë, por edhe golin tonë të parë ndaj hungarezëve, qoftë edhe për të thyer një tabu’. Me cinizmin, apo edhe fatin  që patëm në Elbasan, si edhe me besimin apo cilësinë e përkohshme që shfaqëm në Poloni, ne mundemi të arrijmë objektivat në këto dy sfida.

Dhe për të kaluar tek ajo ndaj polakëve, jo pak do të varet nga paraqitja jonë në Budapest. Nga energjitë e shpenzuara aty, apo entuziazmi i fituar, në varësi se si do të shkojnë gjërat. Që të jemi të sinqertë Polonia mbetet një kundërshtar shumë i vështirë, por të paktën në një prej dy sfidave me ta ne do të duhet të provojmë të përfitojmë nga momenti delikat që po kalojnë. Lewandowski, si një peshë tejet e rëndë, do të provojë sërish të anojë peshoren nga të tijtë.

Ne duhet të tregohemi më të saktë e të zgjuar të bëjmë të kundërtën duke luftuar si një grup që shfrytëzon maksimalisht cilësitë e elementëve të tij. Në mbrojtje nuk duhet të shkëlqejë vetëm Gjimshiti, mesfushorët duhet të japin maksimumin për të mbuluar edhe mungesat, ndërsa sulmi duket në formë të mirë, aq sa Reja mund të kritikohet për cilëndo zgjedhje të tij. Por, Cikalleshi apo Broja, Uzuni apo Manaj, në një ditë mirë do të jepnin shumë shpresë. Gjithçka thënë më sipër varet natyrisht edhe nga performanca e kundërshtarëve. Për sa na takon duhet të provojmë maksimumin brenda nesh, aq sa në fund të këtyre dy sfidave, sido që të shkojnë gjërat, të kemi sa më pak, në mos aspak…. pengje. /Sport Ekspres/

]]> https://sportekspres.com/opinion-nga-kristo-thoma-shqiperia-e-boterorit-nuk-duhet-te-mbahet-vetem-te-gjimshiti-te-largojme-pengjet/feed/ 0 https://sportekspres.com/opinion-nga-altin-sulce-ethet-e-varshaves/ https://sportekspres.com/opinion-nga-altin-sulce-ethet-e-varshaves/#respond Wed, 01 Sep 2021 21:40:42 +0000 https://sportekspres.com/?p=367556 Opinion nga Altin Sulçe për “Sport Ekspres”

E enjtja në Varshavë do të jetë një ndër mbrëmjet e ethshme dhe të sikletshme në udhëtimin e vështirë të kuqezinjve në Grupin I, eliminator të Botërorit “Qatar 2022”. Me entuziazmin e një gjenerate të re, që po troket vrullshëm dhe kërkon ripitivitetin e suksesit “Francë 2016”, shanset janë jo të shumta, por prezente…

Tashmë lojtarët tanë do të futen në stadiumin “PGE Narodovy” me eksperiencë europiane dhe do të tentojnë për të marrë më të mirën nga kjo ndeshje që na vë përballë një kundërshtari më të fortë në letër, por edhe në histori…

Kjo s’do të thotë gjë për Edi Rejën, që po punon shumë për italizimin e kombëtares në ide dhe organikë, gjë tek e cila tekniku beson fort. Kjo duket qartë në stil dhe skema. Reja do që të jetë diabolik dhe pragmatik përballë homologut portugez Paulo Sousa, që ka gurë më të mirë në dorë. Por Reja, si italian i vjetër, pritet të ketë një repart difensiv “made in SERIE A”. Të gjithë janë shqiptarë, por influenca e futbollit italian është shumë imponuese.

Kështu, mund dhe ka shumë mundësi të startojë me Berishën poshtë shtyllave dhe me Ismajlin, pak metra më tej, gjithashtu me Kumbullën dhe Gjimshitin, nga Roma dhe Atalanta. Komshinjë me ta, në mesfushë mendohet të jenë Hysaj, Bare, Gjasula, Abrashi dhe Trashi. Më larg do të qëndrojnë Ciklleshi dhe Manaj; i parafundit ka çuar shpesh topin në rrjetë në kampionatin turk, dhe i fundit vjen me aromë Katalonje dhe me moral Barcelone… Në stërvitje, duket top, të shohim në ndeshje.

Ok, polakët kanë një as, një mjeshtër goli, kandidat për “Topin e Artë”. Robert Levandovski dhe shoqëria e tij, ka qenë pjesëmarrëse në “Euro 2020”. Ka qenë një pjesëmarrje pa memorje, pa shije të mirë, por ata ndryshe nga ne, herë pas here, vizitojnë sallonet e mëdha të futbollit europian dhe botëror. Gjithsesi, me pak fat dhe me një vërshëllim të drejte të arbitrit italian Maurizio Mariani, Shqipëria mund të ngarkojë në bagazhet e kthimit, pozitivitet nga Polonia.

Dhe kjo ka ndodhur…që në Shqipërinë e 1984 -ës, në eliminatoret e Botërorit të Meksikës. Kuqezinjtë asokohe, kishin një ekipi të hatashëm, por pa ekperiencë ndërkombëtare. Atëherë, vendosëm ekulibrin 2-2 në transfertë. Për ne shënonte Omuri dhe Kola dhe shkëlqente Muça, Demollari dhe Zmijani. Por totali i satistikave anon në anën polake. Me Shqipërinë që ka 2 barazime dhe 4 humbje në 6 ndeshje zyrtare të zhvilluara, me golavarazhin 4-10 për polakët.

Le të kthehemi në ditët tona, llogaria në grupin tonë është e hapur. Anglia, finalistja e Europianit, është në krye me 9 pikë, dy më pak ka Hungaria, Shqipëria 6 dhe Polonia 4 në tri ndeshje. Ndërkohë Andorra dhe San Marino, janë në kufirin e urirë, 0 pikë. Prandaj në mbrëmjen polake gjtihçka mund të ndodhë. Lojtarët nuk janë në ditët më të mira, ata kanë minutazh të cunguar. Dhe Bajrami i gjyqeve të shumta, nuk mbërriti dot për një dorë të fundit, aq të kërkuar nga Edi. Sikurse futbolli ka kapriçot e veta, edhe ne, gjithashtu tonat. Shpresojmë që dimri polak, të mos mbërrijë që në fillim të shtatorit. Duam pak verë akoma…

Por sa herë që flitet për sukses të futbollit shqiptar, çuditërisht nuk ka asnjë përshkrim nga ana e Kryeministrit të vendit, Edi Rama. Ky sport është një hallkë e lidhur zinxhir me ekonominë e vendit dhe është thuajse e pamundur që të shohësh një shtet të varfër që ka ecuri mbreslënëse në futboll.   Dita e sotme ishte për t’u mbajtur shënim në historinë tonë. Jo vetëm që tre ekipe shqiptare janë kualifikuar për në fazën e dytë të një turneu europian, por ndryshe nga sezoni i shkuar është zhvilluar edhe futbolli spektakolar. Partizani, Vllaznia dhe Laçi kanë qenë të gjitha në sulm për të prishur rehatinë mbrojtjes kundërshtare, ndryshe nga historia e sezonit që kaloi ku arritja e rezultatit bëhej nëpërmjet futbollit mbrojtës dhe ndihmës së fatit.

Sigurisht që bëhet fjalë për “Conference League” dhe jo “Europa League”, për këtë jemi të ndërgjegjshëm. Por po aq të ndërgjegjshëm jemi se bëhet fjalë për rivalë nga Moldavia, Mali i Zi dhe Bosnje Hercegovina. Në çfarë fushe tjetër Shqipëria mund t’i lërë njëkohësisht këto shtete pas vetes? Vështirë të gjendet!

Thuajse çdo arritje “e vogël” në politikë “shitet me çmim të shtrenjtë”, por një sukses në futboll nuk shihet e arsyeshme që të dali fare në treg. Madje as kur bëhet fjalë për ekipin ku menaxhon punën vëllai i tij, Olsi Rama, me Partizanin që arriti fitoren spektakolare ndaj Sfintul Gheorge. Pra nuk bëhet fjalë për mos njohurinë mbi zhvillimin e këtyre ndeshjeve, por edhe njëherë herë tjetër lihet në harresën e madhe ky sport në vendin tonë ashtu si ndodhi edhe në periudhën e COVID me pagesat e padhëna ndaj futbollistëve pasi kishte të tjera prioritete.

Menjëherë pas suksesit të Italisë në faqen zyrtare të Kryeministrit mund të gjeje fjalë të marra nga Michael Jordan, por harrohen të tjera që janë edhe më bazike: “Sportistët janë ambasadorët më të mirë të një vendi”. Këta ambasadorë kanë hedhur hapin e parë drejt suksesit dhe për këtë arsye meritojnë mbështetjen e plotë për t’u ndierë të vlerësuar për punën e bërë. Megjithatë duke parë edhe historitë e ndodhura me Kombëtaren, me siguri që pritet për skuadrën që mund të ketë fatin për të shkuar në grupet e “Conference League” dhe kështu mund të vijë postimi i parë në lidhje me këtë aventurë, pasi ka më tepër ndjeshmëri në publik.

Çështje llogarish dhe kalkulimesh, pak ndjesi për suksesin në vetvete! Gjithsesi pavarësisht kësaj harrese, në gjuhën e futbollit që flet Kryeminstri i Shqipërisë, tre ekipet që kalojnë në turin e dytë në “Conference League” nga tre të mundshmet dhe të tre këto skuadra që luajnë futbollin sulmues, në Itali do të komentohej me këto dy fjalë: “Troppo Bello”. /Sport Ekspres/

Shqipëria e ka mbyllur edhe miqësoren e dytë të qershorit përpara ndeshjeve të vërteta që janë për kualifikueset e Botërorit. Këtë herë ishte menduar për rivalë të nivelit të lartë dhe që i shkojnë përshtat kundërshtarëve tanë teksa kuqezinjtë u përballën me Uellsin dhe Çekinë. Dy ndeshje që ofruan panorama tërësisht të ndryshme jo vetëm për shkakun e rezultatit që nuk ka rëndësi në miqësore. Apo…mos ndoshta ka rëndësi? Pak kontradiktore kjo, shumë në fakt, por le të vazhdojmë diskutimin.

Në ndeshjen kundër Uellsit kemi arritur të marrim barazimin 0-0. Kjo Kombëtare renditet në vendin e 17 në FIFA dhe tregon qartësisht nivelin e saj. Pra jemi përballur me një prej ekipeve më të mira në botë duke ofruar panoramën më të varfër nga të dyja krahët. Kjo është meritë tonën apo mungesë aftësie tonën? E gjithë skuadra po e mbronte si një trup i vetëm dhe e gjitha kjo mundësoi për Gentian Selmanin që të vendosej vetëm njëherë në provë për të treguar aftësitë e tij.

Por në fundin e ndeshjes nuk u nda askush i kënaqur në opinionin sportiv. Sipas komenteve të marra rezultati në miqësore nuk vlen për asgjë. Shqipëria bëri 0 gjuajtje në portë dhe menjëherë nisën që të vërshonin kritikat e mëdha sikur kuqezinjtë ta kishin “shtëpinë e tyre” Europianin dhe Botërorin.

Për të kaluar te kjo përballje e dytë me Çekinë. Këtë herë kemi një panoramë tërësisht tjetër. Le t’i futemi pak statistikave që tregojnë si më poshtë: “Mundësitë e shënimit 13-12. Mbajtja e topit 50%-50%. Goditjet nga këndi 3-7”. Pra teksa barazohemi me nivelin e lojës me një Kombëtare që ka qenë historikisht më lartë se Shqipëria, papritur është rezultat primar dhe Reja që nuk duhet të kënaqet kurrsesi me një humbje.

Pyetja që shtrohet: “Do të provojmë të dalim nga vetja në miqësore apo të kthehemi në lojën tonë tipike të stilit italian?”. Por nëse biem në dakortësi për këtë të fundit, gjithkush duhet të hesht. Në Shqipëri ka pak mundësi argëtimi dhe krenarie për të garuar me botën mbarë, sa i përket një simboli që i përfaqëson të gjithë njerëzit.

E për këtë arsye kurrsesi tifozët shqiptarë nuk mund të pranojnë një humbje të bukur, por kërkojnë fitore, sado të shëmtuara të jenë ato. Kërkojnë fitore si të De Biazit që sërish u kritikua dhe u stër kritikua nga opinionistët e ndryshëm sportiv edhe pas kualifikimit në Europian. Pavarësisht se ishte ky njeriu që na dërgoi për herë të parë në një nivel ku nuk kishim mbërritur kurrë në historinë tonë, duhej të hiqte dorë nga loja mbrojtëse dhe të kërkonte më shumë nga ekipi.

“Jemi Shqipëria e Europianit”. Por nga ana tjetër duke harruar se ishim po me të njëjtët lojtarë që nuk mund të bëjnë kurrsesi diferencën të vetëm. Mënyra sesi Shqipëria mund të fitojë është duke harxhuar edhe frymën e fundit në fushën e lojës dhe të fitojë qoftë edhe me një goditje në portë, nuk ka rëndësi. Në fund askush nuk flet për humbjet e lojërave të bukura, ajo që mbahet mend janë fitoret e shëmtuara. Në fund në historinë e Shqipërisë do të shkruhet pozitivisht ai barazim i marrë 0-0 në transfertën e Uellsit me panoramën e varfër, jo humbja e pësuar ndaj Çekisë në shifrat 3-1 duke krijuar 12 mundësi goli dhe duke pasur topin 50% në zotërim. Për këto të fundit nuk do interesohet më askush.

Kjo ndeshje kundër Çekisë e tregoi qartësisht se në momentin kur Kombëtarja nuk mbron me intensitet të lartë si një grup i vetëm, lë hapësira të frikshme në prapavijë. Lë hapësira që të frikësojnë edhe kur në mbrojtje gjenden emra si Ismajli, Gjimshiti apo Kumbulla. Këta të fundit mund të fitojnë duelet një për një me kundërshtarët, por nuk mund të bëjnë asgjë kur “pushtohen” nga trupat rivale brenda zone.

E sa shumë mundësi shënimi që kishte për Çekinë në pjesën e parë kur Shqipëria e nisi me vrullshëm se kurrë në pjesën ofensive. Skemat dhe mënyra e lojës vendoset gjithmonë nga trajneri Reja. Ne duhet të zgjedhim se çfarë veshje preferojmë që të shohim te Kombëtarja. Ajo e lojës me fantazinë e madhe në sulm dhe efikasitetin para portës është e pamundur që të ndodhi me grupin aktual duke parë ekipet që përfaqësojnë futbollistët. Por të luajturit si një trup i vetëm, për të minimizuar shanset e kundërshtarëve dhe duke kërkuar gjithmonë nga lojtarët që të mbajnë ndezur “flakën” është mëse e mundur.

Pikërisht si në kohën kur u kualifikuam në Europianin e Francës, për sa kohë Shqipëria nuk e ka ende një yll që të bëjë diferencën i vetëm. E nëse do të shohim ndryshimin e ekipeve ku luajnë lojtarët e Kombëtares aktualisht për ta krahasuar me periudhën e Europianit është thuajse e njëjta panoramë, me ndryshimin e vetëm të një Gjimshiti të transformuar tanimë. Pra kërkesat për lojë të bukur pavarësisht rezultatit dhe kritika pas humbjeve me koston e lojës së bukur le të mbeten në studio, ajo që kërkojnë tifozët shqiptarë nga Reja është arritja e rezultateve, qoftë edhe me të vetmen goditje në portë që të vijë në minutën e 90’+3’.

E në momentin kur Armando Broja të jetë titullari fiks i Chelsea-t, kur Rei Manaj të luajë me një ekip të nivelit të lartë në Serinë A, kur Armando Broja dhe Ansi Mehmeti të luajnë në “Premier League”, kur Sherif Kallaku të jetë vendimtar në një ligë të fortë europiane, nuk mund ta ngremë stekën më lart pasi do të dështonim me sukses. Le të kapemi fort edhe pas një pike të vetme të fortë që kemi dhe që na e njohin në Europë, pasi aventurat e mëdha me zhbalancime janë histori që përfundojnë si me Panucin. /Sport Ekspres/

Shqipëria e ka mbyllur ndeshjen e parë miqësore të qershorit duke luajtur kundër Uellsit. Barazimi pa gola dëshmon paqen e shifrave, por fusha e lojës nuk ishte e tillë. Nga përplasja e Manajt me trajnerin Reja te tregimi i muskujve të Amir Abrashit. Uellsianët ishin tradhtuar nga nervat dhe gjetën kundërshtarin “e papërshtatshëm” përpara Europianit.

Qartazi dukej se në kampin kundërshtar prisnin një lojë më të butë të kuqezinjëve që t’i nënshtroheshin ritmit të tyre, por fatmirësisht u tregua dëshira për të përfaqësuar me krenari fanellën e Shqipërisë edhe në një miqësore.

Menjëherë pas ndeshjes ka pasur shumë kritika për 0 goditjet në portë të Kombëtares kuqezi, madje duke e bërë më shumë dramë gjendjen edhe se vetë Uellsi. Futbolli është çështje këndvështrimesh dhe gjithmonë duhet të zgjedhësh mënyrën sesi e shikon panoramën. Në Shqipëri preferojnë që të lartësojnë anët negative përpara atyre pozitive dhe duke ia hedhur fajin një njeriu të vetëm, trajnerit.

Për të kujtuar fillimisht se po flitej për Uellsin që kishte gjithë entuziazmin e kthimit të tifozëve që nga koha e shpërthimit të COVID-19 dhe luante ndeshjen e fundit para nisjes së Europianit. Gjithashtu duhet të rikujtojmë se në 12 ndeshjet e fundit në shtëpi përpara Shqipërisë ky rival numëronte 10 fitore dhe 2 barazime, këto të fundit ishin arritur me Amerikën dhe Kroacinë.

Në këtë pjesë tregohet qartazi forca e rivalit që shpeshherë në Shqipëri zbehet duke dalë në përfundimin e pakuptimtë që përsëritet si refren në çdo ndeshje: “Ata nuk janë siç kanë qenë dikur”. Por çfarë tregoi kjo ndeshje? Pikësëpari mes shumë kritikave nuk duhet të harrohet përgëzimi i Gentian Selmanit që tregoi nivelin e lartë ndaj Uellsit.

Kjo ishte një ndeshje që për herë të parë pas shumë kohësh dukej se kuqezinjtë nuk do të pësonin edhe sikur të luanin për 90 minuta të tjera. Mbrojtja tregoi konsolidimin e saj dhe ishin gjithë kohën të vëmendshëm për të përligjur ekipet e nivelit të lartë që luajnë në Serinë A. Një “mur i pathyeshëm” ku mund të tentohej vetëm nga jashtë zone. Mesfusha është e përbërë nga muskujt me Keidi Baren dhe Amir Abrashin që luftuan gjithë kohën në qendër të fushës.

Kritika e vetme për Kombëtaren është mbi aspektin e sulmit ku përveç rastit të Rei Manajt në minutën e 16 është bërë shumë pak punë për të goditur kundërshtarin. Por nëse do t’ia delegojmë fajin Rejës, atëherë duhet të pyesim: “Cilin lojtar la jashtë ky trajner dhe çfarë nuk shkoi me skemën që futbollistët nuk shpalosën aftësitë e tyre?”.

Këtë herë kishim edhe Endri Çekiçin nga minuta e parë për të cilin Reja është kritikuar aq shumë më herët. Pas shkëlqimit në Turqi, mesfushori tregoi se i duhet më tepër ambientim për të dalë “në origjinë”. Bekim Balaj ishte tërësisht për t’u harruar në pjesën e sulmit ku nuk mund të dallohet për asnjë veprim.

Rei Manaj përpiqet më tepër dhe ka më shumë aftësi se të tjerët për të dribluar kundërshtarin, por sërish nuk mund të konkretizoj dhe të bëjë diferencën. Gjithashtu jo pak zhgënjim kishte edhe për ato pak minuta të Sokol Cikalleshit që nuk bëri dot detyrën e tij për të tërhequr para Kombëtaren dhe për të përdorur fizikun në duelet me kundërshtarët.

Pra, mos ndoshta e harrojmë se kush jemi? Jemi ajo Kombëtare e një vendi të harruar në Europë që kërkon të përparojë mes sportit dhe që kishte festën e madhe kombëtare kur u kualifikua për herë të parë në Europianin e Francës. Përse Shqipëria ka mbrojtje të mirë dhe nuk ka sulm? Një tjetër pyetje që i gjendet lehtë përgjigja. Ose më saktë, përse të tre mbrojtësit tanë luajnë me Atalantën, Romën dhe Spezian në Serinë A, por nuk kemi asnjë mesfushor apo sulmues në këto nivele?

Është e gjitha çështje e kualiteteve dhe nuk mund të pritet asnjë mrekulli. Kritika bëhen në momentin kur trajneri nuk shpalos aftësitë e lojtarëve, e asnjëherë nuk mund të dalë përtej limiteve të tyre. Ndoshta e vetmja këshillë në këto momente do të ishte që të bëhej gjithçka për të marrë Nedim Bajramin te Shqipëria pas problemeve me rregullat e FIFA-s. Ky lojtar do të jetë pjesë e Serisë A në sezonin e ardhshëm dhe është një nga më të përfolurit në Itali.

Gjithashtu në Kombëtare pritet që të shihet edhe Meritan Shabani sipas informacioneve të siguruara nga “Sport Ekspres”. Vetëm duke afruar lojtarë me kualitete të tilla që kanë aftësinë për të sulmuar portën kundërshtare mund të presim më tepër nga Shqipëria. Fundja ky barazim në transfertë me Uellsin nuk mund të bëhet më shumë dramë në Shqipëri sesa te vetë kundërshtari. Gjithmonë këshillohet që të shihet në pasqyrë përpara krahasimit me tjetrin… /Sport Ekspres/

Në gjithë këto vite të fundit kemi dëgjuar, parë projekte dhe më pas shijuar stadiume të reja në Shqipëri ku gjithçka kulmoi me “Air Albanian”. Pavarësisht diskutimeve që hasen thuajse pas çdo çështje, ku mendimet kanë gjithmonë kundërshti, padyshim që mundet të thuhet se ndërtimi i ri në kryeqytet është një luks për futbollin shqiptar.

Por nuk do të ndalen këtu pasi thuajse çdo skuadër tanimë kërkon që të ketë një “shtëpi më të bukur”, duke parë edhe rritjen e standartit të modernizimit. E gjitha kjo tregon një rritje të figurës në paraqitjen e jashtme, por pikërisht këtu lindte edhe një tjetër debat.

A është futbolli shqiptar vetëm një reklamim i bukur që nuk ofron asgjë në brëndësinë e tij? Epo rezultatet e fundit tregojnë qartësisht lidhjen zinxhirë të projektit dhe një të ardhme premtuese, për një të erë të re që fryn për Shqipërinë.

Për ta nisur fillimisht me ekipet shqiptare, atje ku për herë të parë ishin katër skuadrat tona që arritën të kalonin turin e parë të Europës. Tirana nga ana tjetër do të përballej jo vetëm si e barabartë, por do të dominonte një kundërshtar si Crvena Zvezda që në sezonin e shkuar ishte pjesë e grupeve të “Champions League”.

Dhe për këdo që kishte dyshime për nivelin e ekipit serb, mjafton të theksojmë që ka nisjen më të mirë nga të gjitha vitet e fundit në kampionatin e Serbisë. E çfarë ndodh nëse i bashkojmë të gjitha këto bashkë? E si mund ta vërtetojmë saktësisht nëse ishin kundërshtarët dobët dhe ishim ne mirë, pasi gjithmonë hasen dyshimet?

Atëherë, Shqipëria U-21! Koronavirusi solli edhe një anë pozitive në futoboll, pas shumë ndikimeve negative. Disa lojtarë nuk mund të vinin te Shpresat për shkakun e pandemisë dhe kjo i hapi tërësisht vendin produktit shqiptar që të maste forcat ndaj Austrisë.

Në letër ishte një ndeshje e pamundur për t’u fituar pasi flasim për një Kombëtare që është nga më të mirat në Europë dhe në ndeshjen e parë na kishte mundur në shtëpi në shifrat 0-4. Por kur gjashtë lojtarët e Superiores e nisin së bashku si titullar, atëherë prodhohet një shifër historike. Shqipëria arrin të mundi në transfertë në shifrat 1-5 Austrinë, duke shkëlqyer në lojën e saj dhe duke gjunjëzuar rivalët.

Ernest Muçi, një tjetër prodhim dhe produkt i Superiores futet në fushën e lojës për të shënuar dopietë edhe pse hyn në minutën e 53 të takimit, si të kishte dalë nga shkollat më të mira të futbollit duke vallëzuar ndaj kundërshtarëve. Nga ana tjetër Adolfo Selmani kishte po të njëjtën efikasitet dhe siguri në prapavijë si Geraldo Bajrami, lojtari i formuar te Birminghami. Pa harruar Ismajlgecin dhe Markun nga krahët që siguruan për herë të parë krahët e Shpresave, ndoshta si asnjëherë më parë, pasi gjithmonë çalonim në këtë drejtim duke i dhuruar golat kundërshtarëve.

Pra e përmbledhur në pak fjalë kjo fitore ngroh dyfish më tepër sepse vjen me produktin shqiptar dhe jo tërësisht të huaj për t’u ambalazhuar si i joni. E të gjithë këta futbollistë janë të prespektivës që në të ardhmen do të luajnë me Shqipërinë A. Reja po përgatit terrenin për ta, por fillimisht duhet të nisi edhe vetbesimi për fituar në transfertë ashtu si edhe në shtëpi.

Kombëtarja A i’a dalë pa shumë probleme ndaj Bjellorusisë duke fituar në shifrat 0-2. Një fitore të tillë në këtë transfertë nuk e kishim bërë kurrë më parë. Të gjitha këto shenja të rezultateve të ardhura dhe të bashkuara me shtëpitë më të bukura që jemi duke ndërtuar, tregojnë qartësisht se hëna ndriçon për një të nesërme më të bukur. Dhe në Minsk hëna ishte e plotë, duke i dhënë më shumë dritë suksesit tonë. Futbolli, ndër të paktat kënaqësi që ka ky vend… /Sport Ekspres/

Serbët luajnë gjithmonë të njëjtën melodi e cila vazhdon dhe vazhdon të vendoset në sfond vetëm në përballjet me shqiptarët. Gjithmonë duke luajtur rolin e viktimës, kur në fakt janë të parët që sulmojnë. Të parët që drejtojnë gishtin sesi po kthehet më shumë se futboll, por të parët që e kthejnë vetëm politike. “Me lule” janë pritur edhe këtë herë në Shqipëri kur vetë Dejan Stankoviç e ka pranuar se është ndaluar nga shumë tifozë të Interit që i kanë kërkuar autograf dhe fotografi.

A e mendoni se çfarë mund të bëhet me një futbollist shqiptar apo ish-lojtar tonin në Serbi? Mos fantazoni larg! Nuk ka arsye, pasi mjafton të shihni trajtimin e mediave serbe.

Edhe pas gjithë kësaj mikëpritje siç nuk ndodh as me vendet e tjera, vazhdohet të flitet për dronë dhe supozime të cilat qëndrojnë vetëm në mendjen e atyre që ankohen pambarimisht dhe presin një shkas të vetëm, pasi të dërgojnë në pikën e reagimit për të fshehur duart dhe menjëherë për të denoncuar: “UEFA, shihni se çfarë po bëjnë ata”.

Këtë herë provokimi vjen nga vetë drejtori i Zvezdës, Zvedan Terzic, që as nuk e merr në konsideratë Tiranën. Pasi pa nga afër fushën në “Air Albania” dhe kushtet që ishin në nivelin më të lartë, ashtu siç nuk i ka parë edhe në Serbi, Terzic nuk ngurron t’i “kërcënojë” lojtarët se nuk kanë asnjë justifikim: “Po nuk i futët katër gola Tiranës, mos më thërrisni më”. E ndërkohë në mediat serbe ishin fjalët e Arbi Laçit se Muçi mund të bëjë diferencën të cilat trajtoheshin si kërcënim i drejtpërdrejtë për Zvezdën.

Atëherë, çfarë mund të thonë në kryeqytetin e Shqipërisë? Në fakt edhe vetë fjalët e Idi Bathës janë gjithë e vërteta: “Jemi vlerësuar si inferior përballë tyre”. Papritur është gjithë kryeqyteti që ka interes të madh për të parë nga afër dhe bërë fotografi me pjestarët e Zvezdës, për t’i dhënë edhe më shumë rëndësi nga çfarë mund të kenë realisht.

Në këtë moment edhe Tirana stepet duke parë sesi pritet Zvezda, si të ishte një ekip që ka fituar Champions League së fundmi. Ndërkohë jo shumë larg motivimi vjen nga Skënderbeu i bukur me mënyrën sesi la Dinamon e Zagrebit pa Europë. Ekipin kroat që flet vetëm në gjuhën e futbollit dhe është shumë herë më lart, ndryshe nga ekipet serbe që janë të pathyeshme vetëm në shtëpi me “keqpritjen” dhe birucat ku futen futbollistët kundërshtar, që kurrsesi nuk mund të luajnë lirisht.

Pra vërtet që Tirana është inferiore ndaj Zvezdës, por kjo vetëm në sjellje. Nëse Zoti do të veprojë edhe këtë herë, ashtu siç gjithmonë Egbo nënvizon, atëherë do të jetë me shqiptarët, padyshim… /Sport Ekspres/

Por në Shkodër këtë fundjavë vjen një kundërshtarë me të vërtetë “special”. Kampionët në fuqi të Superligës, Partizani viziton kuqeblutë në “Loro Boricci” në kuadër të javës së 8-të të kampionatit. Është speciale sepse janë kampionët dhe Vllaznia do të vërtetojë se sa i vlen “lëkura”. Dhe është speciale sepse “demat” cilësohen në mbarë opinonin e futbollit në Shkodër si “shkaktarët” e rënies së Vllaznisë në Kategorinë e Parë para dy sezoneve.

Në qytet ndihet në “ajër” një dëshirë e madhe për “hakmarrje” ndaj 16-herë kampionëve të vendit. Jo vetëm tifozët që dihet që përfshihen nga emocionet, por edhe specialistët si edhe vetë lojtarët e Vllaznisë duken më të “karikuar” se asnjëherë tjetër për një sfidë të tillë. Serioziteti me të cilën po përgatitet një ndeshje kundër të kuqve na bën të besojmë se në “Loro Boricci” do kemi një “betejë” këtë fundjavë. Ironik duket fakti se kundër Partizanit, tifozët shkodranë do prezantohen me një grupim të ri “ultrasish”. Rastësi apo paramendim këtë nuk e dimë, por me shumë mundësi atmosfera në stadium do jetë më e zjarrtë se zakonisht.

Gjithashtu interesimi nga ana e tifozëve të “thjeshtë” është shumë i madh. Të gjithë duke pritur më kërshëri gjatë kësaj jave, ku lajmet që qarkullojnë për Vllazninë e Partizanin zënë pjesën më të madhe të muhabetit në tavolinat e shkodranëve. Absolutisht që një Vllaznia-Partizani ka qenë një “klasike” në gjithë historikun e futbollit tonë.

Megjithatë kjo sfidë e kësaj jave është më “pikantja” ndoshta e këtyre viteve të fundit. Kuqeblutë për të marrë “hakun” e për të treguar “muskujt” e tyre në këtë sezon. E nga ana tjetër të kuqtë që kërkojnë të “qëllojnë” edhe njëherë e t’iu tregojnë të gjithëve se ata janë kampionët. Ndeshje të tilla janë ato që “ndezin” kampionatin dhe me shpresën se ccdo gjë brenda korrektesës dhe me spektaklin në fushë e në tribuna në fund ti gëzohemi kësaj përballjeje.

Editorial nga Endri Çinari, Shkodër

Por nëse Panuçi kërkoi t’i qendronte larg këtyre paraleleve, jo vetëm në dëshirën e tij, por edhe në vepra, kjo nuk ndodhë me Rejën. I vetëdijshëm për historinë e arritur dhe në respektim të saj, Reja ka thënë gjithmonë se do të dëshironte të përjetonte të njëjtin emocion.

Ajo fitore ndaj Islandës ishte një shkëndijë. Sado e vogël, por tregoi forcën e Shqipërisë së vërtetë nëse luan me të gjithë shpirtin e saj në fushë. Por sa larg është Reja nga ajo që u arrit me De Biazin? Ndoshta, shumë afër.

Sekreti i atij kualifikimi në Europian ishte padyshim mesfusha. De Biazi i kishte tre tenorët e tij që nuk i ndërronte kurrë. Xhaka, Abrashi dhe më i rëndësishmi, Kukeli. Të palodhshëm në mesfushë dhe që thyenin çdo aksion të kundërshtarit.

“Situata ka ndryshuar. Dikur aksionet e kundërshtarit mbylleshin që në mesfushë, ndërsa tani çdo iniciativë e tyre po përfundon në mbrojtjen tonë. Po na bëhet detyra shumë herë më e vëshitrë”, do të shprehej Mavraj në kohën kur merrnim disa rezultate negative radhazi me Panuçin.

Madje me shumë të drejtë. Pikërisht atje po çalonim dhe pikërisht atje ishim për notën “10” me Islandën. Bare dhe Gjasula ishin dy tenorët e rinjtë të prurë nga ana e Rejës. Të palodhur dhe që gjendeshin si një hije për lojtarët rivalë. Gjasula arriti për të parën herë që mungesa e një lojtari si Kukeli të mos ndihej.

Ndërsa sa i përket tenorit të tretë, këtu mund të ketë pak vend për dyshime. Mesfushori Ledian Memushaj na ofroi një ndeshje të jashtëzakonshme në “Elbasan Arena” dhe pa të nuk mund të vinte ajo fitore në rezultatin 4-2. Por vitet nuk flasin shumë në favorin e tij dhe një dyshim mbetet i llogjikshëm. Gjithsesi, Amir Abrashi është sërish aty për t’u kthyer edhe njëherë si një lider, vetëm se këtë herë me dy lojtarë të tjerë përkrahë. Nëse më parë u provuan aq shumë emra të afruar nga Panuçi si Kamer Qaka dhe Astrit Hajdari që më pas nuk lanë më gjurmë, këtë herë është një tjetër situatë.

Më afër se kurrë, kjo Shqipëri e ka gjetur shpirtin dhe e ka ndezur zjarrin që është folur prej kaq shumë kohësh. Turqia do të jetë testi i së vërtetës dhe Kombëtarja premton shumë për atë që do të pasqyrohet në fushën e lojës. /Sport Ekspres/

Ende pa u mbushur një javë nga incidentet e Derbit Tirana-Partizani, Olsi i Partizanit u shfaq agresiv dhe i nervozuar me gjithë botën. Pak ditë më parë nuk mori asnjë përgjegjësi për dhunën e tifozëve të klubit të tij në ndeshjen vitrinë të futbollit shqiptar, përkundrazi, fajin e gjeti te organizatorët e garës dhe klubi i Tiranës, duke krijuar një precedent të turpshëm. Sot pamë të njëjtën Ramë që pamë në fillim të javës së shkuar, ai që fajin e gjen gjithmonë te të tjerët. Pas ndeshjes me Teutën, drejtuesi i kuq nuk e kapërdiu dot barazimin, dhe ‘fajin’ e gjeti te arbitri, Federata, mbrojtësi Todorovski, skuadra rivale, tifozët e munguar të cilët pavarsisht se kishin gjakosur stadiumin “Selman Stërmasi” sipas tij duhet të ishin në stadium. Për Olsin “e qetë” vetëm skuadra e tij ishte perfekte. Ky është një standart i rrezikshëm në dy elementë: rrezikon të justifikojë skuadrën për paraqitjen sportive dhe elementi dytë, dëmton imazhin e produktit, të cilin drejtuesi i Partizanit shprehet se duhet ta mbrojmë sëbashku dhe të kemi kujdes nga përbaltja.

Fatkeqësisht, si një kritik i keq që nuk merret me veprën, por me artistin, Braçe u mor me Andi Lilën dhe si një vëzhgues i pavëmëndshëm shfrytëzoi lidhjet miqësore të deklaruara pa asnjë teklif të Andit me presidentin e F.Sh.F-së për të demaskuar një nisëm që mund të jetë një dështim, por të paktën t’i lemë kohë për të na treguar nëse mund të jetë një sukses.

Nejse, duke qenë se Braçe është kontradiktor, ndoshta nuk është e rëndësishme se çfarë thotë ai në këto momente. Çdo nisëm duhet përkrahur, por në politikë janë mësuar ndryshe.

Për shembull, kundërshtarët e Braçes thonë se mbrapa teatrit qëndron kulla. Këta të futbollit janë ndryshe. Duan “stadiumin” përpos kullës.
Koherenca duhet ta shoqërojë numrin 2 të qeverisë. Për shembull ai tha duhet stadium me kullë sepse shteti nuk ka para ta bëjë, por më pas tha: Pse do t’ia vendosim emrin stadiumit me pagesë? Sikur nuk shkon që logjikën e biznesit ta përdorësh sa herë të intereson..

Pavarësisht të gjithave, publiciteti është gjithnjë i nevojshëm edhe nëse në vend të veprës… shan artistin.

Kjo e Braçes është një motiv më shumë që sindikata të na tregojë se nuk është dështim.

Por ndryshe ndodh me tifozerinë e skuadrave shqiptare, si në Kategorinë Superiore ashtu edhe në kategoritë e tjera, ku të paktën në dhjetëvjeçarin e fundit, dënimi i tifozerive në skuadra të ndryshme në futbollin shqiptar është kthyer në një normalitet, duke i boshatisur impiantet e fushat sportive javë pas jave. Në këndvështrimin e atmosferës që krijon “lojtari i 12-të”, kjo duket shumë e rëndë për futbollin tonë, njëherësh edhe në aspektin ekonomik. Por duke ju referuar drejtësisë sportive, kjo tifozeri duket se del e zbuluar pasi ka nevojë së pari për kulturë, ka nevojë të ndajë nga psikologjia e saj futbollin e luajtur me sportin e boksit!

Të gjithë shohin tifozë në mbarë botën sportive, madje janë parë edhe skena dhune, veprime të rënda deri në humbje jete, apo edhe nacionalistë që stadiumet i kanë kthyer në mitingje politike. Por këto nuk duhet të kenë lidhje me kulturën shqiptare, dhe aq më shumë me kulturën tonë sportive. Importimi i tyre ka sjellë ndëshkime, madje edhe të rënda. Dakord, por ndëshkimi i parë i shkon futbollit, i shkon atmosferës së tij dhe financave. Të ndalemi te sfida e ditës së premte 14 dhjetor 2018, Partizani-Kukësi. Do të luajnë në “Selman Stërmasi” dy skuadra të mëdha të futbollit tonë me 16 tituj kampionë në historinë e tyre.

Për javën e 17-të do të luajnë vendi i parë me vendin e dytë të Superiores, por pa tifozë të pranishëm, sepse ata janë të dënuar të mos jenë në stadium, dhe shkallët e tribunat e “Selman Stërmasit” do ti qortojnë në këtë ndeshje. Sa vlerë ka sfida pa ata? Pa harruar edhe Besën e Shkumbinin, të cilat këtë fundvit e mbyllin me stadiume të boshatisura. Drejtësia dhe tifozeria janë vënë realisht ballë për ballë, por nuk duhet kuptuar se mes tyre ka të fituar. Në këto raste ka vetëm një të humbur, dhe ai është Futbolli!

AGRON KAJA

Përfundimin e dinë të gjithë: Çani mungoi për një kohë të gjatë, çka tregoi se lajmi i nxjerrë në media dhe në “Sport Ekspres” nuk ishte i rremë. Tashmë ka sërish një çështje me sulmuesin dhe lidhet me kontratën e 29-vjeçarit, që tanimë nuk është më në plane.

Luçiano Moxhi kohë më parë arriti deri aty sa deklaroi që nëse sulmuesi nuk bëhej gati në afatin e caktuar, do të ndërpritej kontrata. U tejkalua afati dhe Çani mbeti pjesë e Partizanit. Ai që e ka pësuar duket se është Moxhi, që nuk e kemi parë më vërdallë të na flasë për projektin e të rinjve me të kuqtë që do të ishin si një Juventus i Shqipërisë.

T’i rikthehemi Çanit. Sulmuesi nuk është në planet e klubit: nuk është ai që kishin menduar, paguhet shumë. Ndoshta është e vërtetë, por askush nuk i ka detyruar të kuqtë të firmosin me të. Kontrata është kontratë dhe duhet respektuar. Sulmuesi madje ka pranuar të stërvitet edhe i vetëm më Marko Jovanoviç, ndërkohë që nuk do i thotë jo as kalimit tek ekipi i dytë.

Para ndeshjes me Mariborin, trajneri Skënder Gega deklaroi se sulmuesi nuk kishte formën e duhur. Po Stefan Nikoliç e kishte? Gjithsesi, ky i fundit, pa u parë fare, u përfshi në listën e ndeshjeve të Europa League. Largimi i tij pak ditë më parë i thotë të gjithë!

Por e bukura tjetër qëndron edhe te fakti që Edgar Çani u la pushim gjatë kohës që ekipi përgatitej për ndeshjet me Mariborin. Si mund të ndodhë diçka e tillë me një lojtar që është jashtë forme?! Në një klub normal ai do të punonte edhe më shumë për të kapur ritmin e shokëve dhe për të dhënë më të mirën për klubin që e paguan, madje sa “qimet e kokës”.

Ndërkohë që shkruhet e shkruhet për Edgar Çanin, në klubin e kuq heshtin. Askush nuk del më të sqarojë situatën, që në fakt e dinë të gjithë: sulmuesi nuk është në plane dhe te Partizani presin që ai të lodhet dhe të kërkojë vetë largimin. Sigurisht e gjitha për të kursyer disi në aspektin financiar. Ndoshta duhet të shkruajmë sërish që u dëmtua dhe më pas mjeku i të kuqve të dalë e të bëjë ndonjë sqarim… /VLADIMIR PRENGA/

Në fakt, lojtarët tanë nuk janë fenomenë, e dinë edhe vetë, por nuk mund t’i akuzosh për mungesë impenjimi e serioziteti. Edhe me De Biazin jepnin aq sa kishin mundësi, kishim ndonjë lider me shumë e fat më shumë.

Kishim edhe një ide të qartë loje, ama. De Biazi e dinte që më atë brumë nuk bënte dot Brazilin, ndaj bëri një Itali në miniaturë. Mbrojtje e hekurt, disiplinë, vrap dhe pak gola, aq sa duheshin.

Po tani? Panuçi thotë që mungon zjarri. Kaq, asgjë më shumë, a thua se po luftojmë me gjermanët. Zjarr mund të kesh sa të duash, Roshi për pak mori karton të kuq për disa ndërhyrje plot zjarr, por në fund diferencën e bën koka, përveç këmbëve. Qartësisht Shqipërisë së Panuçit i mungon koka, jo këmbët, as zjarri. Luajmë me skema të çoroditura, provojmë lojtarë pa kriter, disa i vendosim në role pa lidhje dhe ndërkohë trajneri justifikohet se nuk ka lojtarë. Shkon Selmani me urgjencë në kombëtare për të mos luajtur fare, por nuk ka vend as për Micin e as për Rrumbullakun, sa për të thënë ndonjë emër, kur kemi emergjencë në të majtë të mbrojtjes.

Po teoria e Panuçit për të grumbulluar lojtarë në vështirësi, si Aliji e Manaj? Për t’u dhënë një dorë, për t’u dhënë minuta. Dakord, por a nuk është rast identik ai i Mavrajt, që ka probleme me Hamburgun dhe nuk gjen më vend as në kombëtare, aty ku qendra e mbrojtjes dhe nuk shihte askënd dhe mund të kalonte edhe një elefant me finte?

Panuçi, po presim ende të shohim dorën tende. Deri tani nuk ekziston. Miqësoret deri para pak kohësh i fitonim, pavarësisht se e shënim De Biazin se vinte rezultatin para gjithçkaje. Të paktën bëhu si De Biazi, sepse përveç zjarrit, po mungojnë edhe shumë gjëra të tjera.

E megjithatë, në fund e dhjemë. Si zakonisht. Qenkemi popull i poshtër, përderisa në çdo drejtim mundohemi të zgjedhim rrugën më të pistë. Teuta mbijetoi falë poshtërsive, Vllaznia u lut që t’i jepnin lëmoshë dhe pastaj shau Partizanin pse i hapi shalët Kamzës. Çudira shqiptare, ashtu si festa e Skënderbeut, me 5 gola të pësuar brenda në Korçë, në mënyrë qesharake, pa dinjitet, pa burrëri, pa sedër. Edhe ekipi U-19 i Skënderbeut nuk mundej ashtu. Sa për krahasim, me Vucaj me shokë në fushë Vllaznia nuk mundi dot Orikumin, ekip i Kategorisë së tretë, e kuptoni?

Dikush do thotë: “Hajt se të kalon, kështu bëjmë gjithnjë ne dhe pas pak ditësh harrohet gjithçka”. Ndoshta, ose ndoshta jo. Ndoshta Guerrilsat nuk do harrojnë, ndoshta shumë tifozë të tjerë nuk do harrojnë. Ndoshta UEFA do i dërgojë disa dosje shtesë për ESTRADAT e djeshme dhe për kuotat e basteve që shihnin Vllazninë dhe Kamzën të transformuara në Liverpulin dhe Real Madridin. Ndoshta, po të ishim në një shtet normal, kjo java e fundit duhej fshirë fare.

Po të ishim burra, ndoshta do dilte dikush e të thoshte “Stop, ky nuk është sport”. Ajo që pamë dje, por edhe gjithë javët e fundit, ishte kurvëri, shkurt e troç. Ata që e kanë kuptuar, nuk do të shkojnë më në stadium. Ata që nuk duan ta kuptojnë, do të vijojnë të zgërdhihen me ndonjë birrë e qofte përpara, sepse jeta vazhdon, Shqipëria është mësuar të jetojë në baltë. Por fajin na e ka UEFA!

Blerim Jahaj

Të ardhurit janë dy herë më shumë se ata që qëndruan. Më mirë nami se syri. Donin siguri financiare. Secili prej tyre ka marrë paradhënie 30% të rrogës. Asnjëherë në këto 3 sezone Flamurtari nuk do e nisë sezonin me portofolin që nuk e zë xhepin. Duhen dy xhepa për t’i vendosur ato para. Tani edhe trajneri Duro, që duhet ta paguash me euro për të vënë buzën në gaz, është i detyruar të qeshë.

Nga presidenti problematik, Sinani na doli presidenti ideal. Jo vetëm që të lë dorë të lirë të marrësh kë të duash, por nuk fut hundët as në formacion. E pranon që nuk merr vesh nga ajo punë, nuk e gënjen mendja. Jo vetëm që s’bën këto, por jep dhe paratë. Jo vetëm që jep paratë, por i jep paradhënie. Jo keq, është një Sinan ndryshe. Nuk ka lidhje fare me të shkuarën e vet, por as me të tashmen e ndonjë kolegu të vet.

Ndoshta është merita e Duros, ose ndoshta dhe Sinani e kuptoi, që nuk ka rëndësi vetëm sa lekë jep dhe nuk ka rëndësi që një ditë do i japësh, por është shumë e rëndësishme kur do t’i japësh. Tani topi ka kaluar nga ekipi dhe sidomos nga trajneri. Nëse nuk kap Europën në këto kushte pune, çfarë do më shumë nga jeta?

Në ditën e debutimit të tij, 10 Janari të po këtij viti, Zinedine Zidane shënoi debutimin më të mirë të një trajneri Madrilen që nga viti 1959 pas fitores 5-0 ndaj Deportivo La Corunas në tempullin e futbollit, Santiago Bernabeu. 4 muaj e gjysëm më pas, Zizou fitoi La Undeciman si trajner i ekipit të parë pasi fitoi La Deciman si asistent i Ancelottit dhe La Novenan si futbollist. Të Martën e kaluar, 7 muaj që nga startimi i tij tek klubi me përgjegjësinë më të madhe sportive në planet, Zidane e bëri ekipin Madrilen Superkampion të Europës. Dhe, nëse gjithçka funksionin siç duhet, me 18 Dhjetor, 11 muaj pas manitas ndaj Deportivos, Real Madridi i Zinedine Zidane do të shpallet kampioni i botës për klube.

Të gjithë këto data, të gjithë këto numra rekord, të gjithë këto tituj që do e ngrinin në qiell çdo trajner, janë arritur pa dyshim me një ftohtësi dhe distancë të dukshme nga ana e trajnerit Madrilen, i vetëdijshëm që futbolli i sotshëm është i ndjeshëm dhe tifozët janë shumë kërkues. Stoli i Real Madridit është si froni i mbretërve më të mëdhenjë që kanë kaluar nëpër periudha të ndryshme të historisë. Ai të tërheq me të gjithë famën dhe privilegjet që të dhuron, por poashtu të djeg dhe të përvëlon në gabimin e parë që bën. Por Zinedine Zidane, njeriun të cilin dikush mori guximin t’a fyente dhe t’a akuzonte duke e quajtur ‘kukull’ të presidentit, ka lindur padyshim për të trajnuar Real Madridin sepse opinioni i publikut tek ai futet nga një vesh dhe del tek tjetri, ashtu siç edhe duhet të jetë.

Me 4 Janar të këtij viti, Florentino Perez shkarkoi Rafa Benitez. Përveç futbollit të turpshëm që zhvillonte skuadra, apo sanksioneve të ndryshme që morri, Rafa ishte pa dyshim kapiteni i një ‘Titaniku’, që dërgonte anijen e tij drejt fundosjes. Por, ky ‘Titanik’ nuk u fundos. Përkundrazi, shtërngoi velat, dhe vazhdoi të lundroje. Por me një tjetër kapiten në anije. Dhe ky kapiten, ndryshe nga paraardhësi i tij, besonte me të vërtetë se ishte i lindur për të drejtuar Real Madridin. Tjetri nuk e besoi kurrë, dhe u hodh në det.

Ka disa imazhe në Real Madrid TV që tregojnë reagimin e stolit pas golazos së Carvajal në Superkupë; të gjithë dalin nga stoli, përqafohen, vrapojnë, qeshin… përveç atij, teknikut Francez, që nuk bën as përpjekjen më të vogël për të festuar, kërkon mendje të ‘ftohtë’ nga lojtarët e tij dhe ri-organizon ekipin. Dhe nëse askush nuk e thotë, do e them unë: Vendimi i presidentit që anija të vazhdoje pa Benitez, aq shumë i kritikuar më parë, ishte vendimi i duhur. Është e mundëshme që Cristiano të jetë Di Stefano i tij por tek Zinedine Zidane më në fund ai mund të ketë gjetur Miguel Munozin e tij, për shumë vite që vijnë. Me të vetmin ndryshim, nga M.M në Z.Z.

Kalimi i Marianos tek Lyon sinjalizon edhe fillimin e një merkatoje relativisht të qetë në Santiago Bernabeu.

Pak a shumë si vitin e kaluar, kur filloi ri-blerja e Alvaro Moratas nga Juventus, blerje me të cilën Zidane mbaroi biznesin e tij, teksa merkatoja nuk do të jetë edhe aq e hapur në këtë verë, të paktën kështu tregojnë të gjitha indikacionet.

Rikthimi i Borja Mayoral nga Wolfsburg ofron një zëvendësim të gatshëm për Marianon, me një lojtarë të ri të akademisë që nuk e ka problem të qëndroje si zgjedhja e tretë e sulmit të Real Madridit teksa lëvizjet e klubit në merkato për sezonin 2017/18 duken të ndjekin të njëjtën rrugë.

Zidane ka dëshmuar më shumë se çdo paraardhës i tij besimin që ka tek lojtarët e akademisë dhe i ka dhënë shansin pothuajse çdonjërit me të cilin ka punuar tek Real Madrid Castilla, me përjashtim të Martin Odegaard, që bëri pak për të fituar besimin e teknikut dhe përpara tij është një sfidë e vështirë që të futet në ekipin e parë. Për të dëshmuar profesionalizmin e tij, tekniku Francez nuk e ka konsidruar mjaftueshëm të mirë as djalin e tij Enzon, të cilit i hapi rrugë drejt kalimit tek Alaves në një marëveshje tre vjeçare.

Bosi i Real Madridit ka shkuar në rrugën e tij në merkato dhe në një mënyrë të jashtëzakonshme, ka menaxhuar deri më tani financat e klubit duke mos bërë asnjë blerje të madhe dhe duke patur një sukses madhështor. Duket sikur ditëve kur Real Madridi shpenzonte pa mos ia ndjerë fare për shifrat u ka ardhur fundi dhe nga ky këndvështrim, koha se kur është ndalur kjo filozofi është perfekte, nuk mund të ishte më mirë.

Shumë klube Europiane kanë nevojë për një rishikim balancesh dhe merkatoja është bërë pak e çmendur, me klubet që shesin lojtarë të vendosur për të nxjerur maksimumin e mundshëm të përfitimeve. Dhe 70 milion paundët që RB Leipzig kërkoi për Naby Keita është një indikacion i qartë se ku ka arritur merkatoja në këtë sezon.

Real Madridi sidoqoftë, nuk ka nevojë të përfshihet në këtë çmenduri. Asnjë pozitë e skuadrës nuk ka nevojë për vëmendje urgjente dhe kampionët e Europës nuk do të përforcojnë rivalët e tyre me lojtarët që kanë në skuadër, ashtu siç është evidentuar edhe në rastin e çmimit prej 70 milion paund që Florentino Perez i ka vendosur Moratas. Dhe nëse ka ndonjë shans për të bërë Monacon të shesë benjaminin e saj Kylian Mbappe, Perez me siguri do të marë një karrike dhe do të qëndroje i ulur deri në fund, duke pritur që klubi i Principatës të vendosë një çmim të arsyeshëm, sepse përndryshe, ai thjesht do të ndjekë përsëri rrugën e menaxherit të tij, Zinedine Zidane.

Një skuadër që ka arritur të fitoje dy herë rradhazi Champions Leaguen ka nevojë vetëm për pak përmirësime dhe shumica e kohës së Zidane në këtë merkato do të kalohet duke tentuar të mbaje lojtarët e tij dhe jo duke ndjekur blerje të reja.

Insistimi i tij në rëndësinë e të gjithëve ishte një kauzë më vete në sezonin e kaluar dhe ai do të ishte i kënaqur dhe do e konsideronte të suksesshme edhe një verë pa asnjë lëvizje në klub. Lojtarët si Morata dhe James Rodirguez do të vazhdonin të ishin një shqetësim, qoftë për minutat e tyre në fushë, qoftë për një kalim tek një skuadër tjetër.

Në këtë rast, Zidane do të duhej të kërkonte për zëvendësuesit dhe nuk do të ishte shumë i stresuar nga lëvizja e James. Sidoqoftë, promovimi i Mayoral në pozitën e Karim Benzemas nuk është se e bind shumë dhe kjo do të prezentonte një risk madhor kur numri 9 i Real Madridit do të vuante nga ndonjë dëmtim serioz gjatë sezonit, dhe kjo është arsyeja pse Real Madridi insiston që Morata të qëndroje. Edhe nëse 24 vjeçari largohet, gjetja e një sulmuesi që pranon stolin nuk do të ishte tepër e vështirë për t’u arritur, teksa në atë rol mund të luajnë edhe mesfushorë sulmues që janë të shumtë në merkato.

Pozita ku kishte më së tepërmi nevojë për një përforcim ishte mbrojtësi i anës së majtë, pozitë që mbahej prej vitesh nga Marcelo. Real Madridi veproi zgjuarsisht dhe bleu senzacionin e Alaves, Theo Hernandez – lojtarin nën pronësinë e Atletico Madrid. Marcos Llorente nga ana tjetër, që shijoi një sezon spekakolar poashtu me Alaves, do të rikthehet në skuadër për të ofruar mbulim për pozitën e Casemiros – i vetmi lojtarë në skuadër pa një zëvendësues tipik. Edhe Danilo mund të ketë bërë mjaftueshëm në mungesë të Dani Carvajal gjatë dëmtimeve që anësori Spanjoll ka pësuar gjatë sezonit dhe Braziliani mund të ketë një tjetër shans këtë sezon ku ai do të jetë në kërkim për formën që kaloi tek Porto.

Real Madridi po shijon frutat e një suksesi të logjikshëm, pak a shumë një sukses i ngjajshëm si ai i kombëtares Spanjolle me trajnerin Julen Lopetegui që paraprakisht kishte menaxhuar me ekipin U21 të Spanjës. Zidane e di se çfarë mund t’i sjellë akademia e Real Madridit dhe do t’i jape Mayoralit dhe Llorentes shansin e tyre nëse ata vendosin të qëndrojnë. Pasi kanë ndihmuar kombëtaren e tyre U21 të menaxhuar nga trajneri Albert Celades të arrije deri në finalen e kampionatit Europian U21 në Poloni, asnjëri prej tyre nuk do të jetë pa oferta.

Zidane është i lumtur për La Fabrican, një akademi fantastike që i ka dhuruar klubit lojtarë të jashtëzakonshëm për vite të tëra dhe më shumë preferon t’u besoje lojtarëve që janë rritur me ndjenjën Madrilene se sa të rrezikoje në sjelljen e lojtarëve të shrenjtë dhe potenciali i të cilëve mund të ndaloje kur ata të kenë arritur majen (Real Madridin).

Edhe pse Lopeteguit i duhet një kohë e gjatë për të arritur atë që arriti Vicente Del Bosque me Spanjën, Zidane nga ana tjetër, operon me klubin më të mirë në botë dhe ajo që ka bërë brenda 18 muajsh me Real Madridin nuk ka të krahasuar me asgjë tjetër.

Perez mund të kishte qenë një ‘axhami’ i futbollit në të kaluarën, por tani, me Zidane në krye dhe me titujt që vijojnë, ai nuk do të shikoje për të rregulluar këtë verë atë që nuk është e prishur.